چپتر 2822: چیزی برای از دست دادن
0دیروز، جت یک بطری مشروبِ قوی را با‌معمولاً شبگرد شریک شده بود. گفتگویشان راحت و خودمانی‌آسیب‌پذیر بود، اما ناگزیر به مخمصهٔ کنونی‌شان کشیده شد.
شبگرد گفت: «کشتی یه اقیانوس جوهر از شعلهٔ ایزدی جذب می‌کنه، اما بالا رفتن‌شیفت به سطح سخته. می‌تونیم به تایریسِ جوان و شوهرش یاد بدیم کشتی رو هدایت‌نکشیده کنن، اما حتی با شش قدیس که شیفتی کار کنن، خودمون رو از پا درمیاریم.»
جت نگاهِ کنجکاوی‌برابرِ به او انداخت‌تازه و پرسید: «منظورت چیه؟»
شبگرد او را برانداز کرد و پوزخندی زد: «خب، منبعِ جوهرِ‌آسیب‌پذیر تو چند برابرِ هر کدوم از ماست. تازه، تو کاپیتانی. عجیبه‌واقعاً که پای سکان نمی‌ایستی، نه؟ نمی‌خوای حداقل یکی دو شیفت رو برداری؟»
جت با لبخندی آسوده سنجیدش.
هیچ‌یک از حرف‌هایش غلط نبود، اما او بی‌دلیل خودش را از چرخهٔ نوبت‌ها کنار نکشیده بود. وقتی قدیس‌های شب باغِ‌حرف‌هایش شب را در هوا می‌راندند، بعد از پایانِ شیفت تنها کافی بود چند روزی برای تجدیدِ جوهرشان وقت بگذارند. اما جت‌جوهرشان نمی‌توانست چنین کند؛ در عوض، مجبور بود شمارِ چشمگیری از موجوداتِ کابوس را شکار کند تا هستهٔ درهم‌شکسته‌اش دوباره پر شود.
این معمولاً مشکلی به حساب نمی‌آمد... با این حال، تا‌سکان پیش از پر شدنِ هسته‌اش آسیب‌پذیر می‌ماند. اگر کسی قصدِ‌هیچ‌یک جانش را داشت، آن لحظه بهترین فرصت برای حمله بود.
شبگرد واقعاً از او می‌خواست سکان را به‌پیش دست بگیرد تا باری از دوشِ دیگر قدیس‌ها‌جانش بردارد، یا نیتِ شوم‌تری پشتِ درخواستش پنهان بود؟
جرعه‌ای از مشروبش‌هستهٔ نوشید و شانه بالا‌این انداخت؛ لبخندش تغییری نکرد.
«بهش فکر می‌کنم.»
یک روز پیش از‌کدوم آن، نیو داشت گزارشِ‌عجیبه روزمره‌اش را به او می‌داد.
«دیروز در کل بیست و چهار درگیریِ خشونت‌آمیز بین غیرنظامی‌ها داشتیم. پونزده‌می‌ماند موردش سرِ درگیریِ بین قلمروها بود، بقیه‌ش به دلایلِ پیش‌پاافتاده. کبودی و‌دست بریدگی، چیزِ جدی‌ای نبود. دردسرسازها رو بازداشت کردیم تا یکم آروم بشن.»
نگاهی به یادداشت‌هایش انداخت و ادامه داد: «وضعیتِ ذخایرِ غذا خوبه. چندتایی خالی شدن، اما‌هسته‌اش تقریباً آماده‌ایم مزارعِ داخلی رو برداشت کنیم. همون کمبود رو جبران می‌کنه. در کل، مازادم‌ون‌بگیرد برای سیر کردنِ جمعیتِ اضافی کافی به نظر می‌رسه. راستش چیزِ دیگه‌ای برای گزارش نیست.»
جت سر تکان داد: «خوبه.»
نگاهِ گذرایی به او انداخت و با‌کاپیتانی لحنی خنثی پرسید: «راستی، چند روز پیش‌یکی شیفت‌های نگهبانیِ پاگودای دکلِ اصلی رو عوض کردی؟»
نیو لحظه‌ای ساکت ماند و دوباره یادداشت‌هایش را‌پیش چک کرد. پس از ورق زدنِ چند صفحه،جانش سر تکان داد: «آره، یه تغییرِ جزئی داشتیم.»
جت ابرویی‌شکار بالا انداخت‌درهم‌شکسته‌اش و پرسید: «چرا؟»
نیو شانه بالا انداخت: «دیدیم چندتا از سربازها دارن با‌نمی‌ایستی خائن‌ها گرم می‌گیرن، برای همین مجبور شدم عوضشون کنم. این‌حرف‌هایش کار هم باعث شد زمان‌بندیِ تعویضِ شیفت‌ها یکم جابه‌جا بشه.»
جت ساکت ماند.
از نظرِ او تغییرِ نیروهای امنیتی‌نمی‌آمد مسئلهٔ کوچکی نبود. حتی اگر هم بود،اگر چرا نیو به او اطلاع نداده بود؟
عجیب بود،شکار یا فقط‌درهم‌شکسته‌اش داشت بدگمان می‌شد؟
لبخند زد، بعد‌کدوم نگاهش را برگرداند‌کاپیتانی و سر تکان داد.
«بسیار خب.»
در مقطعی میانِ این دو گفتگو، جت داشت‌پیش کشتی را به مدِ آسمان نشان می‌داد. همان‌طور‌جانش که بین عرشه‌ها جابه‌جا می‌شدند، با هم حرف می‌زدند.
«بگذریم. شنیدم دخترت‌هستهٔ رفته تا به‌شود مصافِ یه کابوس بره؟»
تایریس لب‌هایش‌برابرِ را به‌ماست هم فشرد.
«بله، رفته.»
جت نگاهی گذرا‌معمولاً به او انداخت‌نمی‌آمد و بعد آرام خندید.
«دقیقاً به پدرش‌هستهٔ رفته. سیب خیلی از‌این درخت دور نمی‌افته، هان؟»
تایریس آهی کشید‌کدوم و ساکت شد. با‌عجیبه این حال، سرانجام پرسید:
«فرمانروای ما هم همون‌جاست؟کدوم اونم رفته تا به‌عجیبه مصافِ کابوسِ پنجم بره؟»
جت نگاهِ دیگری به او انداخت. قهرمانانِ قلمروِ انسان طبیعتاً کنجکاو‌آسیب‌پذیر بودند بدانند ستارهٔ دگرگون کجاست، به‌خصوص با در نظر گرفتنِ اینکه‌واقعاً به نظر می‌رسید دنیا دارد با سرعتی وحشتناک از هم می‌پاشد.
«همون‌طور که قبلاً گفتم، نمی‌دونم.»
دروغ نمی‌گفت. خودِ جت هم نمی‌دانست نفیس و سانی کجا غیبشان زده است، فقط‌شیفت می‌دانست که برای انجامِ مأموریتی حیاتی رفته‌اند. به نظر می‌رسید حتی کاسی هم خبر ندارد،وقتی با وجود اینکه خودش کسی بود که آن‌ها را از این اتفاق باخبر کرده بود.
تایریس اخم کرد.
«واقعاً نمی‌دونی،این یا فقط‌مشکلی می‌گی که نمی‌دونی؟»
جت برگشت‌شکار تا به‌درهم‌شکسته‌اش او نگاه کند.
طبیعی بود که مدِ آسمان بخواهد بداند مطلقی که سوگند خورده بود به‌یکی او خدمت کند کجاست. با این حال... این سومین باری بود که از‌نوبت‌ها جت می‌پرسید، با وجود اینکه دو بارِ اول همان جواب را گرفته بود.
آیا واقعاً از روی نگرانی می‌پرسید...تازه یا می‌پرسید چون کسِ دیگری واقعاً،نمی‌خوای واقعاً می‌خواست بداند رقیبانش کجا هستند؟
«واقعاً نمی‌دونم.»
تایریس دیگر آن سؤال را نپرسید،شود اما بعد از آن هرازگاهی با‌حال حالتی عجیب به او خیره می‌شد.
همهٔ این‌ها کاملاً آزاردهنده‌ماست بود. بدگمانی، ابهام، انتظار...پای راستش کمی خسته‌کننده بود.
جت تقریباً آرزو می‌کرد‌کدوم که اگر قرار است‌عجیبه اتفاقی بیفتد، زودتر بیفتد.
«برام سؤاله... اگه کار‌مشکلی به خونریزی بکشه، می‌تونم هر‌شدنِ شش نفر رو شکست بدم؟»
نفسش را آرام بیرون داد.
تایریس و روان اینجا، در آسمان زیرین، برتریِ محیطی داشتند. در عوض‌حداقل نیو و موجِ خون در مضیقه بودند. ایتر... مطمئن نبود سرشتِ او‌خودش و شعله‌های ایزدی چطور روی هم تأثیر می‌گذارند، برای همین گفتنش سخت بود.
شبگرد هیولایی پیر بود که در هر محیطی‌عجیبه کاملاً مرگبار محسوب می‌شد، و همچنین کسی بود‌برداری که جت بیشتر از همه از او حساب می‌برد.
با این حال...
اگر جت مجبور‌هستهٔ بود شرط ببندد،شود روی خودش شرط می‌بست.
اگر به او‌کدوم حمله می‌کردند، احتمالاً‌کاپیتانی دست‌کم بیشترشان را می‌کشت.
شاید همه‌شان را.
اما واقعاً امیدوار بود این‌حساب کار را نکنند. احتمالاً هم‌هسته‌اش قرار نبود چنین کاری بکنند.
هر چه باشد، راه‌های آسان‌تری‌دوباره هم غیر از نبرد برای‌حساب شکست دادنِ او وجود داشت.
یک کشتیِ پر از آدم تحتِ فرمانش بود و هر کدام از آن‌ها می‌توانستند به‌برداری گروگان تبدیل شوند. اگر قدیسی که هدایتِ باغِ شب را بر عهده داشت تهدید می‌کرد‌قدیس‌های که اگر تسلیم نشود آن را در اقیانوسِ شعله‌های ایزدی می‌اندازد، می‌خواست چه کار کند؟
اگر او را مجبور می‌کردند تا ارزشِ جانِ خودش‌پای را در برابرِ جانِ شمارِ نامعلومی از آدم‌هایی که‌آسوده وظیفهٔ محافظت از آن‌ها را داشت بسنجد، چه کار می‌کرد؟
میوه‌های طلایی معمولاً شیرین بودند،حساب اما امروز، آن میوه‌ای که‌هسته‌اش چیده بود طعمِ تلخی داشت.
جت آهی کشید.
«زندگی واقعاً پر از شگفتیه. اما،کاپیتانی عجیبه که... دلم برای روزهایی که چیزی‌یکی برای از دست دادن نداشتم تنگ شده...»