چپتر 3042: تیغ‌های اجیرشده

آزاراکسِ توانا، شاهِ‌ایزدی​ شاهان، فاتحِ صد‌بی‌پایانش​ تاج‌وتخت... طاعونِ فولاد.

او به‌راستی طاعونی‌دریایی​ بود که بر عوالمِ‌شهر​ فانی نازل شده بود.

به‌خاطرِ سرشتِ قدرتمند، خون‌تشنگیِ بی‌پایان و طمعِ سیری‌ناپذیرش برای قدرت، به این راضی نبود که‌هنوز​ تکه‌هایی از قلمروهای دیگر را برای ساختنِ قلمروِ خودش جدا کند. می‌خواست تمامِ عوالم را‌می‌ریخت​ فتح کند، تمامِ مطلق‌های دیگر را به زیرِ سلطه بکشد و تنها فرمانروای تمامِ انسان‌ها شود.

و پس از آنکه فتحِ عوالمِ فانی به پایان می‌رسید...‌نظامی​ احتمالاً نگاهش را به عوالمِ ایزدی می‌دوخت و لشکرکشیِ بی‌پایانش برای‌دفاع​ فتح و کشتار را در جنگی علیه خودِ ایزدان ادامه می‌داد.

این اتفاق هنوز نیفتاده بود، اما آزاراکس همین حالا هم فرماندهٔ قدرتمندترین ارتش‌می‌داد​ در عوالمِ فانی بود — لشکری توقف‌ناپذیر که مانندِ طاعونی از فولاد بر سرِ‌سرِ​ بقیهٔ هستی می‌ریخت و قلمروها را یکی پس از دیگری نابود و مطیع می‌کرد.

با فتحِ سرزمین‌های بیشتر، هم قدرتِ شخصی‌اش و هم توانِ لشکرِ فاتحش مدام‌برتریِ​ بیشتر می‌شد. دشمنانِ قدرتمند برده‌اش می‌شدند و هر جسدی که در پیشگاهِ جاه‌طلبی‌اش قربانی‌کرده​ می‌شد، او را قوی‌تر می‌کرد. موجِ خونینِ فتوحاتِ ظالمانه‌اش به‌راستی توقف‌ناپذیر به نظر می‌رسید...

تا اینکه به دیوارهای بلندِ‌لشکرکشیِ​ شهری آرام برخورد کرد که در‌ایزدان​ ساحلِ دریایی گرم بنا شده بود.

دلیلِ اینکه آن شهر — که نه ارتشِ قدرتمندی در اختیار‌توانسته​ داشت و نه پیشینه‌ای از برتریِ نظامی — توانسته بود بیش‌استخدام​ از یک سال در برابرِ آزاراکس و جنگجویانِ هراسش مقاومت کند...

ارتشی مزدور بود که‌می‌دوخت​ میسون برای دفاع از‌جنگی​ آن استخدام کرده بود.

در سپیده‌دمِ کابوس، افی به خودش که آمد، دید نقشِ رهبرِ آن ارتشِ مزدور را بر عهده‌سال​ گرفته است — جنگجویی متعالی از فرقه‌ای گمنام اما باستانی از متعصبانِ ایزدبانوی جنگ... یک دوشیزهٔ جنگ،‌رهبرِ​ یکی از پیشگامانِ همان زنانی که او را در کابوسِ دوم آموزش داده بودند، و پیشگامِ خودِ سولوین.

کای و مورگان افسرانِ عالی‌رتبهٔ ارتشِ مزدور بودند، در‌علیه​ حالی که جت، سیشان و شبگرد نقشِ قدیس‌های مستقلی را‌همین​ در داخل یا حوالیِ شهرِ شاهِ میسون بر عهده داشتند.

هیچ مزدوری آن‌قدر دیوانه نبود که مأموریتِ جنگیدن با آزاراکس و لشکرِ وحشتناکش‌سال​ را بپذیرد... مگر کسی مثلِ دوشیزهٔ جنگ، که هم جنگجویی پرآوازه بود و هم‌آمد​ کاهنهٔ جنگ، و از همین رو به‌جای عقلِ دنیوی از منطقی مقدس پیروی می‌کرد.

برای او، جنگ شبیهِ مناسکی مقدس بود، بنابراین جنگیدن با دشمنی که برتریِ مطلق داشت، عبادتی پروقار و شکوهمند به شمار می‌رفت — حتی اگر شانسِ زنده‌ماندن در آن‌هستی​ نبرد ناچیز بود. میسون با آگاهی از این موضوع، دوشیزهٔ جنگ و ارتشش را به شهرِ خود دعوت کرد. کابوس همان‌جا آغاز شد و تا افی به خودش بیاید،‌نظر​ مسئولیتِ دفاع از شهر در برابرِ یک مطلقِ تشنه‌به‌خون و لشکرِ توقف‌ناپذیرش را بر عهده داشت. نیازی به گفتن نیست که آنچه در پی آمد، وحشت و خون‌ریزیِ بی‌پایان بود.

روز از پیِ روز...‌گرم​ ماه از پیِ ماه...‌ارتشِ​ نبرد از پیِ نبرد.

شهر هیچ شانسی برای مقاومت در برابرِ حتی یک حمله از سوی‌ادامه​ آزاراکس و جنگجویانِ هراسش نداشت، اما با این حال، در برابرِ همهٔ آن‌ها‌توقف‌ناپذیر​ تاب آورد و حتی پس از یک سال حملاتِ بی‌وقفه، همچنان پابرجا بود.

تسخیرنشدنِ شهر چند دلیل داشت.

دلیلِ اول خودِ میسون بود. آن مطلق شاید قدرتِ رزمیِ عظیمی نداشت، اما پیر‌اتفاق​ بود و در به‌کارگیریِ اراده کارکشته. فراتر از آن، شهری که ساخته بود با روش‌هایی‌هستی​ رازآلود تقویت شده بود، طوری که حتی زورِ درک‌ناپذیرِ آزاراکس هم نمی‌توانست دیوارهایش را فروبریزد.

میسون همچنین توانی برای تقویتِ قهرمانانِ برگزیدهٔ قلمروش داشت که از آن‌پیشینه‌ای​ برای قدرت بخشیدن به افی و همراهانش استفاده می‌کرد؛ به همین خاطر‌میسون​ بود که آن شش نفر می‌توانستند در نبرد به مصافِ آزاراکس بروند.

البته هر رویارویی با آن مطلقِ‌بی‌پایانش​ هولناک، آن‌ها را لت‌وپاره و درهم‌شکسته‌ادامه​ می‌کرد، طوری که به‌سختی زنده می‌ماندند.

دلیلِ دوم مورگان بود؛ استراتژیستِ آن‌ها که به‌تنهایی بیش از هر کسِ دیگری به لشکرِ فاتحِ شاهِ‌مقاومت​ شاهان ضربه زد. مدافعانِ شهرِ میسون تحتِ هدایتِ او، با سوزاندنِ مزارع، مسموم کردنِ چاه‌ها و صدها ترفندِ‌متعالی​ مکارانهٔ دیگر، توانستند با وجودِ تعدادِ کمتر و قدرتِ بسیار پایین‌تر، در برابرِ ارتشِ عظیمِ آزاراکس مقاومت کنند.

دلیلِ سوم‌نگاهش​ افی، کای‌می‌دوخت​ و سیشان بودند.

چیزی که آزاراکس را تا این حد خطرناک می‌کرد، تنها قدرتِ شخصی‌اش نبود، بلکه توانایی‌اش در اشتراکِ این قدرت‌جنگجویانِ​ با بردگانِ نخبه‌اش، یعنی جنگجویانِ هراس بود. نخبگانِ لشکرِ عظیمِ او نه‌تنها فوق‌العاده مرگبار بودند، بلکه هالهٔ ناتوان‌کننده‌ای از هراس‌متعالی​ ساطع می‌کردند که سربازانِ دشمن را ضعیف و فلج می‌کرد. به خاطرِ آن‌ها بود که فتوحاتش چنین توقف‌ناپذیر پیش می‌رفت.

در واقع بسیاری از پادشاهی‌ها بدون جنگ تسلیمِ‌جنگی​ آزاراکس شده بودند، صرفاً چون سربازانشان آن‌قدر وحشت‌زده‌نیفتاده​ بودند که نمی‌توانستند سلاح‌هایشان را به روی او بکشند.

با این حال، تواناییِ افی در الهام بخشیدن و قدرت دادن به جنگجویانش، تواناییِ کای در القای شجاعت و قدرت با‌دفاع​ صدایش، و تواناییِ وهم‌آورِ سیشان در تغییرِ پیروانِ برگزیده با تزریقِ خونش به آن‌ها، این مزیت را خنثی می‌کرد. ترکیبِ سه‌دوشیزهٔ​ سرشتِ آن‌ها نه‌تنها هالهٔ هراس را بی‌اثر می‌کرد، بلکه مدافعانِ شهر را نیز تقویت می‌کرد و قدرتِ بسیار بیشتری به آن‌ها می‌بخشید.

دلیلِ چهارم جت بود که با اختلاف مرگبارترین و خطرناک‌ترین فرد در میانِ آن‌ها‌اتفاق​ به شمار می‌رفت. به خاطرِ سرشتِ موذیانه‌اش و کاراییِ غیرقابل‌پیش‌بینیِ تیغهٔ شبح‌وارش، حتی آزاراکس‌بقیهٔ​ هم مجبور بود هنگامِ رویارویی با حملهٔ ترکیبیِ آن‌ها کمی احتیاط به خرج دهد.

و در نهایت، دلیلِ پنجمِ‌بنا​ زنده ماندنشان شبگرد بود و‌اختیار​ توانایی‌اش در گریز از نیروهای دشمن.

پس از شکستِ چند حملهٔ مستقیمِ اول، لشکر به‌سرعت شهر را محاصره کرد و یک محاصرهٔ دریاییِ نفوذناپذیر در اطرافش شکل داد؛ هدفشان این بود که‌مانندِ​ به مردمِ داخل گرسنگی بدهند و آن‌ها را وادار به تسلیم کنند، یا دست‌کم آن‌قدر ضعیفشان کنند که توانِ هیچ مقاومتی نداشته باشند. با این حال، شبگرد‌قوی‌تر​ موفق می‌شد بارها و بارها از محاصره عبور کند و با وجودِ تمامِ تلاش‌ها برای توقف و نابودی‌اش، غذا و تدارکات را به شهرِ تحتِ محاصره برساند.

به همین خاطر بود‌ارتشِ​ که هنوز زنده بودند‌پیشینه‌ای​ و شهر همچنان پابرجا بود.

با این حال، معنایش‌می‌دوخت​ این نبود که قرار‌جنگی​ است مدتِ زیادی زنده بمانند.

افی با نگاه به کوهِ اجسادی که در مقابلش‌قدرتمندی​ می‌سوختند، در حالی که از بوی تعفن حالتِ تهوع‌برابرِ​ گرفته بود، آهی کشید و به کای نگاه کرد.

«از قیافه‌ت پیداست‌ایزدی​ که هم خبرِ خوب‌کشتار​ داری، هم خبرِ بد.»

صدایش گرفته بود.

کای سر تکان داد.

«خبرِ خوب اینه که شبگرد‌بنا​ برگشته، پس تا یه مدت‌اختیار​ نیازی نیست غذا رو جیره‌بندی کنیم.»

افی سعی‌نگاهش​ کرد لبخند‌می‌دوخت​ بزند، اما نتوانست.

خسته‌تر از‌دلیلِ​ آن بود‌ارتشِ​ که لبخند بزند.

«پس خبرِ بد چیه؟»

چشمانِ کای بی‌فروغ شد.

لحظه‌ای کوتاه سکوت‌ایزدی​ کرد و بعد‌بی‌پایانش​ با لحنی عبوس گفت:

«بیماری... داره پخش می‌شه.»

افی خسته‌تر از‌ایزدی​ آن بود که‌بی‌پایانش​ حتی فحش بدهد.

انگار طاعونِ فولاد کافی نبود.

چندی پیش، گویی برای تمسخرِ آن‌ها،‌بی‌پایانش​ طاعونِ متفاوت و عادیِ دیگری نیز‌ادامه​ در شهر شیوع پیدا کرده بود...