چپتر 3042: تیغ‌های اجیرشده
0آزاراکسِ توانا، شاهِ‌بنا شاهان، فاتحِ صد‌ارتشِ تاج‌وتخت... طاعونِ فولاد.
او به‌راستی طاعونی‌آرام بود که بر عوالمِ‌دریایی فانی نازل شده بود.
به‌خاطرِ سرشتِ قدرتمند، خون‌تشنگیِ بی‌پایان و طمعِ سیری‌ناپذیرش برای قدرت، به این راضی نبود که‌جنگجویانِ تکه‌هایی از قلمروهای دیگر را برای ساختنِ قلمروِ خودش جدا کند. می‌خواست تمامِ عوالم را‌رهبرِ فتح کند، تمامِ مطلق‌های دیگر را به زیرِ سلطه بکشد و تنها فرمانروای تمامِ انسان‌ها شود.
و پس از آنکه فتحِ عوالمِ فانی به پایان می‌رسید...جنگی احتمالاً نگاهش را به عوالمِ ایزدی می‌دوخت و لشکرکشیِ بی‌پایانش برای‌همین فتح و کشتار را در جنگی علیه خودِ ایزدان ادامه می‌داد.
این اتفاق هنوز نیفتاده بود، اما آزاراکس همین حالا هم فرماندهٔ قدرتمندترین ارتش‌توانسته در عوالمِ فانی بود — لشکری توقف‌ناپذیر که مانندِ طاعونی از فولاد بر سرِ‌کابوس بقیهٔ هستی می‌ریخت و قلمروها را یکی پس از دیگری نابود و مطیع می‌کرد.
با فتحِ سرزمین‌های بیشتر، هم قدرتِ شخصی‌اش و هم توانِ لشکرِ فاتحش مدام‌قدرتمندی بیشتر می‌شد. دشمنانِ قدرتمند برده‌اش می‌شدند و هر جسدی که در پیشگاهِ جاه‌طلبی‌اش قربانی‌مزدور می‌شد، او را قوی‌تر می‌کرد. موجِ خونینِ فتوحاتِ ظالمانه‌اش به‌راستی توقف‌ناپذیر به نظر می‌رسید...
تا اینکه به دیوارهای بلندِ‌قدرتمندی شهری آرام برخورد کرد که در‌توانسته ساحلِ دریایی گرم بنا شده بود.
دلیلِ اینکه آن شهر — که نه ارتشِ قدرتمندی در اختیار‌علیه داشت و نه پیشینه‌ای از برتریِ نظامی — توانسته بود بیش‌حالا از یک سال در برابرِ آزاراکس و جنگجویانِ هراسش مقاومت کند...
ارتشی مزدور بود که‌دلیلِ میسون برای دفاع از‌اختیار آن استخدام کرده بود.
در سپیده‌دمِ کابوس، افی به خودش که آمد، دید نقشِ رهبرِ آن ارتشِ مزدور را بر عهده‌برتریِ گرفته است — جنگجویی متعالی از فرقه‌ای گمنام اما باستانی از متعصبانِ ایزدبانوی جنگ... یک دوشیزهٔ جنگ،افی یکی از پیشگامانِ همان زنانی که او را در کابوسِ دوم آموزش داده بودند، و پیشگامِ خودِ سولوین.
کای و مورگان افسرانِ عالی‌رتبهٔ ارتشِ مزدور بودند، در‌برتریِ حالی که جت، سیشان و شبگرد نقشِ قدیس‌های مستقلی را‌مزدور در داخل یا حوالیِ شهرِ شاهِ میسون بر عهده داشتند.
هیچ مزدوری آن‌قدر دیوانه نبود که مأموریتِ جنگیدن با آزاراکس و لشکرِ وحشتناکش‌ایزدان را بپذیرد... مگر کسی مثلِ دوشیزهٔ جنگ، که هم جنگجویی پرآوازه بود و هم‌توقف‌ناپذیر کاهنهٔ جنگ، و از همین رو به‌جای عقلِ دنیوی از منطقی مقدس پیروی می‌کرد.
برای او، جنگ شبیهِ مناسکی مقدس بود، بنابراین جنگیدن با دشمنی که برتریِ مطلق داشت، عبادتی پروقار و شکوهمند به شمار می‌رفت — حتی اگر شانسِ زنده‌ماندن در آن‌آمد نبرد ناچیز بود. میسون با آگاهی از این موضوع، دوشیزهٔ جنگ و ارتشش را به شهرِ خود دعوت کرد. کابوس همان‌جا آغاز شد و تا افی به خودش بیاید،عالی‌رتبهٔ مسئولیتِ دفاع از شهر در برابرِ یک مطلقِ تشنه‌به‌خون و لشکرِ توقف‌ناپذیرش را بر عهده داشت. نیازی به گفتن نیست که آنچه در پی آمد، وحشت و خون‌ریزیِ بی‌پایان بود.
روز از پیِ روز...برخورد ماه از پیِ ماه...گرم نبرد از پیِ نبرد.
شهر هیچ شانسی برای مقاومت در برابرِ حتی یک حمله از سوی‌بیش آزاراکس و جنگجویانِ هراسش نداشت، اما با این حال، در برابرِ همهٔ آن‌ها‌کابوس تاب آورد و حتی پس از یک سال حملاتِ بی‌وقفه، همچنان پابرجا بود.
تسخیرنشدنِ شهر چند دلیل داشت.
دلیلِ اول خودِ میسون بود. آن مطلق شاید قدرتِ رزمیِ عظیمی نداشت، اما پیر‌بیش بود و در به‌کارگیریِ اراده کارکشته. فراتر از آن، شهری که ساخته بود با روش‌هایی‌آمد رازآلود تقویت شده بود، طوری که حتی زورِ درک‌ناپذیرِ آزاراکس هم نمی‌توانست دیوارهایش را فروبریزد.
میسون همچنین توانی برای تقویتِ قهرمانانِ برگزیدهٔ قلمروش داشت که از آن‌ارتشِ برای قدرت بخشیدن به افی و همراهانش استفاده می‌کرد؛ به همین خاطر‌هراسش بود که آن شش نفر می‌توانستند در نبرد به مصافِ آزاراکس بروند.
البته هر رویارویی با آن مطلقِ‌اختیار هولناک، آن‌ها را لت‌وپاره و درهم‌شکسته‌بیش می‌کرد، طوری که به‌سختی زنده می‌ماندند.
دلیلِ دوم مورگان بود؛ استراتژیستِ آن‌ها که به‌تنهایی بیش از هر کسِ دیگری به لشکرِ فاتحِ شاهِ‌هنوز شاهان ضربه زد. مدافعانِ شهرِ میسون تحتِ هدایتِ او، با سوزاندنِ مزارع، مسموم کردنِ چاه‌ها و صدها ترفندِ‌دیگری مکارانهٔ دیگر، توانستند با وجودِ تعدادِ کمتر و قدرتِ بسیار پایین‌تر، در برابرِ ارتشِ عظیمِ آزاراکس مقاومت کنند.
دلیلِ سوم‌گرم افی، کای‌دلیلِ و سیشان بودند.
چیزی که آزاراکس را تا این حد خطرناک می‌کرد، تنها قدرتِ شخصی‌اش نبود، بلکه توانایی‌اش در اشتراکِ این قدرت‌توانسته با بردگانِ نخبه‌اش، یعنی جنگجویانِ هراس بود. نخبگانِ لشکرِ عظیمِ او نه‌تنها فوق‌العاده مرگبار بودند، بلکه هالهٔ ناتوان‌کننده‌ای از هراس‌عهده ساطع می‌کردند که سربازانِ دشمن را ضعیف و فلج می‌کرد. به خاطرِ آن‌ها بود که فتوحاتش چنین توقف‌ناپذیر پیش می‌رفت.
در واقع بسیاری از پادشاهی‌ها بدون جنگ تسلیمِ‌پیشینه‌ای آزاراکس شده بودند، صرفاً چون سربازانشان آن‌قدر وحشت‌زده‌هراسش بودند که نمی‌توانستند سلاح‌هایشان را به روی او بکشند.
با این حال، تواناییِ افی در الهام بخشیدن و قدرت دادن به جنگجویانش، تواناییِ کای در القای شجاعت و قدرت با‌همین صدایش، و تواناییِ وهم‌آورِ سیشان در تغییرِ پیروانِ برگزیده با تزریقِ خونش به آن‌ها، این مزیت را خنثی می‌کرد. ترکیبِ سه‌شخصی‌اش سرشتِ آن‌ها نه‌تنها هالهٔ هراس را بی‌اثر می‌کرد، بلکه مدافعانِ شهر را نیز تقویت می‌کرد و قدرتِ بسیار بیشتری به آن‌ها می‌بخشید.
دلیلِ چهارم جت بود که با اختلاف مرگبارترین و خطرناک‌ترین فرد در میانِ آن‌ها‌بیش به شمار می‌رفت. به خاطرِ سرشتِ موذیانه‌اش و کاراییِ غیرقابل‌پیش‌بینیِ تیغهٔ شبح‌وارش، حتی آزاراکس‌افی هم مجبور بود هنگامِ رویارویی با حملهٔ ترکیبیِ آن‌ها کمی احتیاط به خرج دهد.
و در نهایت، دلیلِ پنجمِ‌کرد زنده ماندنشان شبگرد بود و‌دلیلِ توانایی‌اش در گریز از نیروهای دشمن.
پس از شکستِ چند حملهٔ مستقیمِ اول، لشکر به‌سرعت شهر را محاصره کرد و یک محاصرهٔ دریاییِ نفوذناپذیر در اطرافش شکل داد؛ هدفشان این بود که‌افی به مردمِ داخل گرسنگی بدهند و آن‌ها را وادار به تسلیم کنند، یا دست‌کم آن‌قدر ضعیفشان کنند که توانِ هیچ مقاومتی نداشته باشند. با این حال، شبگرد‌کای موفق می‌شد بارها و بارها از محاصره عبور کند و با وجودِ تمامِ تلاش‌ها برای توقف و نابودی‌اش، غذا و تدارکات را به شهرِ تحتِ محاصره برساند.
به همین خاطر بود‌نگاهش که هنوز زنده بودند‌بی‌پایانش و شهر همچنان پابرجا بود.
با این حال، معنایش‌دلیلِ این نبود که قرار‌اختیار است مدتِ زیادی زنده بمانند.
افی با نگاه به کوهِ اجسادی که در مقابلش‌بنا می‌سوختند، در حالی که از بوی تعفن حالتِ تهوع‌نظامی گرفته بود، آهی کشید و به کای نگاه کرد.
«از قیافه‌ت پیداست‌شهر که هم خبرِ خوب‌داشت داری، هم خبرِ بد.»
صدایش گرفته بود.
کای سر تکان داد.
«خبرِ خوب اینه که شبگرد‌کرد برگشته، پس تا یه مدت‌دلیلِ نیازی نیست غذا رو جیره‌بندی کنیم.»
افی سعی‌دلیلِ کرد لبخند‌ارتشِ بزند، اما نتوانست.
خسته‌تر از‌می‌رسید آن بود‌نگاهش که لبخند بزند.
«پس خبرِ بد چیه؟»
چشمانِ کای بی‌فروغ شد.
لحظه‌ای کوتاه سکوت‌شهر کرد و بعد‌اختیار با لحنی عبوس گفت:
«بیماری... داره پخش می‌شه.»
افی خسته‌تر از‌بنا آن بود که‌ارتشِ حتی فحش بدهد.
انگار طاعونِ فولاد کافی نبود.
چندی پیش، گویی برای تمسخرِ آن‌ها،اختیار طاعونِ متفاوت و عادیِ دیگری نیز‌بیش در شهر شیوع پیدا کرده بود...