چپتر 2403: روشنگریِ اجباری
0روی شیبِ بالای سرِ سانی، مکافات رشته‌های ابریشم را در گسترهٔ کالبدِ‌مانده تاریکش جذب می‌کرد. پیچک‌های سیاه و قدرتمندی که اندام‌هایش را بسته بودند، پیش‌تر‌می‌آمد ادغام شده بودند و با رها شدنِ غولِ سربه‌فلک‌کشیده از چنگشان، پاره می‌شدند.
بخش‌های پایینیِ پاهای عروسک‌گردان نیز همین‌زخم‌های وضع را داشتند — دست‌کم چهار پایش‌خودِ که در سینهٔ مکافات فرو رفته بودند.
با شکستنِ پاهایش، بیدِ غول‌پیکر صدای تق‌تقِ عجیبی درآورد و رودهایی از خونِ ایزدیِ‌کنده سیاه و وهم‌انگیز همچون مد از زخم‌های وحشتناکش جاری شد. هر جا که قطره‌های مایعِ‌آیا تاریک می‌چکید، خودِ شیبِ کوهستان می‌جوشید و خروش می‌کرد و اشباحِ کریهی به وجود می‌آورد.
بیدِ کریه که تکیه‌گاهش روی بدنِ مکافات را از دست داده بود، باید از آن‌عظیم ارتفاعِ زیاد به پایین سقوط می‌کرد. اما در عوض، روی سینهٔ عظیمِ سایهٔ سربه‌فلک‌کشیده پهن شد‌مطمئن و آرام‌آرام در آن غرق شد؛ انگار کششِ نیرویی مقاومت‌ناپذیر آن را به سمتِ خود می‌کشید.
برای یک لحظه،غول‌آسای انگار عروسک‌گردان در وضعیتِ‌ابسیدین ناامیدکننده‌ای گرفتار شده بود.
اما بعد، سانی چیزی دید‌همچون که او را بهت‌زده و وحشت‌زده‌تاریک کرد. چیزی که نباید امکان‌پذیر می‌بود.
سرِ غول‌آسای مکافات... در‌جدا فوارهٔ وحشتناکی از ترکش‌های‌استفاده ابسیدین از بدنش جدا شد.
هر چه بود، دو پای بیدِ سیاه باقی‌جدا مانده بود — و با استفاده از آن‌ها، تازه‌گردنش سرِ سایهٔ عظیم را بی‌رحمانه از گردنش کنده بود.
عروسک‌گردان در برابرِ سایهٔ کوه‌پیکرِ مکافات کوچک و‌بدنش ظریف به چشم می‌آمد، با این حال، سرِ‌عظیم عظیم را به‌راحتی با دو پای نازکش بالا برد.
سانی مطمئن نبود که‌وهم‌انگیز آیا بیدِ سیاه و غول‌پیکر‌قطره‌های اصلاً دهان دارد یا نه...
اما کاملاً اطمینان‌بدنش داشت که سرِ مکافات‌مانده دارد به‌نحوی بلعیده می‌شود.
اندازه‌اش به‌سرعت کوچک‌تر می‌شد، سیلاب‌هایی از تاریکی روی بدنِ بی‌سرِ سایهٔ سربه‌فلک‌کشیده‌استفاده سرازیر بود و هم‌زمان تکه‌های ابسیدین مانند شهاب‌سنگ‌های تاریک می‌باریدند. برخوردِ آن‌ها شیبِ‌این کوهستان را بیشتر تخریب کرد و ترک‌های عمیقی در آن به وجود آورد.
در این میان، مکافات می‌خواست بال‌های عروسک‌گردان را بگیرد. با‌پای این حال، آن بال‌ها در آخرین لحظه حرکت کردند و‌برابرِ لبه‌های تیزشان مانند تیغه‌هایی غول‌پیکر مچ‌دست‌های سایهٔ عظیم را بریدند.
در یک آن، غولِ‌وهم‌انگیز سربه‌فلک‌کشیده هر دو دستش‌جاری را از دست داد.
مکافاتِ بی‌سر‌ابسیدین و مثله‌شده‌جدا تلوتلو خورد...
و بازوانش را حرکت داد تا‌ابسیدین عروسک‌گردان را در آغوش بگیرد؛ انگار هیچ‌آن‌ها اهمیتی به وضعیتِ وحشتناکِ کالبدِ مادی‌اش نمی‌داد.
تکه‌های شیب، یخِ یخچال‌ها و پرده‌های وسیعِ ابریشمِ‌بدنش سیاه از قبل در حالِ جذب شدن به‌عظیم بدنش بودند و به گوشتِ مکافات تبدیل می‌شدند.
سایهٔ عظیم می‌رفت‌ایزدیِ تا نبردی طاقت‌فرسا را‌وحشتناکش به عروسک‌گردان تحمیل کند...
اما سانی‌ابسیدین می‌دانست که‌جدا مکافات شکست می‌خورد.
حتی ممکن بود به‌کلی نابود شود — نه اینکه به روحِ او‌استفاده یا خودِ عالمِ سایه برگردد، بلکه صرفاً محو شود و برای همیشه از‌این هستی ساقط گردد... یا شاید به خوراکِ بیدِ سیاه و وهم‌انگیز تبدیل شود.
سانی خبر نداشت که سایه‌ها اصلاً قابل‌نابودی‌اند. اما باید بهتر می‌فهمید... در دنیای طلسمِ کابوس، قطعیت‌های‌عظیم معدودی وجود داشت. اینکه پیش از این هیچ‌یک از سایه‌هایش نابود نشده بودند، صرفاً به این‌مطمئن معنا بود که هنوز با موجودی روبه‌رو نشده بود که تواناییِ نابود کردنشان را داشته باشد.
با رسیدنِ رتبه و طبقهٔ دشمنانش‌زخم‌های به اوجِ قدرتِ نامقدس، ناگزیر بود‌می‌چکید به‌زودی با یکی از آن‌ها روبه‌رو شود.
در واقع، پیش‌تر هم روبه‌رو شده بود — سانی کاملاً مطمئن بود‌بی‌رحمانه که مکافات در زمانِ فرمانروایی‌اش بر گودال‌های گورِ خدا می‌توانست سایه‌ها را‌نازکش جذب کند و آن‌ها را به بخشِ دیگری از بدنِ مه‌آلودش تبدیل کند.
پس چرا‌غول‌آسای عروسک‌گردان باید‌وحشتناکی فرقی می‌داشت؟
به همین دلیل سانی نمی‌توانست به سایهٔ سرکشِ مکافات تکیه‌پای کند. اگر می‌خواست بیدِ پلید را شکست دهد و در‌برابرِ بازیِ مرگ پیروز شود، فقط می‌توانست به خودش تکیه کند.
و برای این کار...
باید به کسی‌بدنش تبدیل می‌شد که‌باقی بتواند عروسک‌گردان را بکشد.
خودِ سانی از پسِ این کار برنمی‌آمد. بله، او یک تایتانِ مطلق‌استفاده بود، هرچند به‌شدت ضعیف شده بود... با این حال، حتی اگر با تمامِ‌این قدرتِ مهیبش به مصافِ جانِ تردیدِ فاسد‌شده می‌رفت، باز هم نتیجه تغییری نمی‌کرد.
اگر نمی‌توانست خودش را به استفاده از آن‌بدنش وادار کند، تمامِ قدرتش بی‌فایده بود؛ گرفتار در‌عظیم چنگالِ تردید و تحتِ کنترلِ تارهای ابریشمِ سیاه.
سانی هیچ امیدی به‌وهم‌انگیز غلبه بر عروسک‌گردان نداشت. پس‌قطره‌های چه کاری از دستش برمی‌آمد؟
می‌توانست به‌ابسیدین کسِ دیگری‌جدا تبدیل شود.
هرچه باشد او یک سایه بود و سایه‌ها ذاتاً بی‌شکل بودند.مانده در عین حال، مهارتِ بالایی در به خود گرفتنِ هر شکلی‌ظریف داشتند... یا بهتر است گفت، شکلِ چیزی که آن‌ها را ایجاد می‌کرد.
سانی با کمکِ رقصِ‌فوارهٔ سایه یاد گرفته بود‌بدنش همین کار را بکند.
با این وجود، به دلیلِ خطراتِ فراوانش، از تسلط یافتن بر‌تاریک گامِ پنجمِ رقصِ سایه — گامی که به او اجازه می‌داد صفت‌ها‌بدنِ و ویژگی‌های مختلفِ موجوداتِ دیگر را تقلید کند — خودداری کرده بود.
می‌ترسید برای همیشه‌بدنش خودش را در‌باقی شکلِ آن‌ها گم کند.
...اما در این لحظه آن ترس بی‌معنی بود،جدا چون تبدیل شدن به خیمه‌شب‌بازی در کنترلِ عروسک‌گردان، سرنوشتی‌گردنش به‌مراتب بدتر از تبدیل شدن به چیزی ناشناخته بود.
از این رو، سانی به‌زور خشمِ مرگبارش را سرکوب کرد،پای تکه‌های خونینِ ذهنِ فرسوده‌اش را گرد آورد و آماده شد‌برابرِ تا به سطحِ تازه‌ای از تسلط بر رقصِ سایه دست یابد.
بینش‌ها و دستاوردهایی را که در مقامِ قدیس و‌قطره‌های فرمانروا به آن‌ها پی برده بود گرد آورد و‌کریهی خود را در حالتی از اشراقِ مصنوعی فرو برد.
مفاهیم و ایده‌هایی که پیش‌تر به‌باقی آن‌ها برخورده اما نادیده‌شان گرفته بود، در‌گردنش تاریکیِ ذهنش درخشیدند و در هم آمیختند.
تجربیاتی که سعی در فراموشی‌شان‌ترکش‌های داشت در یادش پدیدار شدند‌باقی و به مکاشفه بدل گشتند.
سانی حس کرد تصویرِ روشنی از کاری که باید می‌کرد‌پای و نحوهٔ انجامش در سرش شکل می‌گیرد — و مسیری‌برابرِ را می‌سازد که باید برای اجرای موفقیت‌آمیزِ گامِ پنجم طی می‌کرد.
تنها کاری که‌ایزدیِ باقی مانده بود تلاش‌وحشتناکش کردن بود. موفق شدن.
و جان‌ابسیدین به در بردن‌پای از این موفقیت.
«باید خودم بمونم.»
همان‌طور که بیدِ پلید و غولِ بی‌سر‌ابسیدین پیشِ چشمانش یکدیگر را تکه‌تکه می‌کردند، سانی تمامِ‌تازه وجودش را روی یک کارِ غیرممکن متمرکز کرد...
تبدیل شدن به‌ایزدیِ موجودی که قادر‌زخم‌های به کشتنِ عروسک‌گردان باشد.
...اما آن‌ابسیدین چه موجودی‌جدا می‌توانست باشد؟
خب.
واضح نبود؟
توصیفِ صفتِ [استوار]: [قدیسِ سنگی در برابرِ تمامِ اشکالِ آسیب به‌شدت مقاوم است، و همچنین در برابرِ حملاتِ ذهنی و روحی مصونیتِ کامل دارد.]
وقتی فلزِ سنگ‌مانند و مرموزِ ردایِ یشمی غولِ سایه را در‌مانده زرهِ سیاه و ترسناکی پوشاند، سانی حواسش را بسط داد تا تک‌تکِ‌چشم جزئیاتِ زرهِ ساخته‌شده به دستِ نِتِر، شاهزادهٔ جهانِ زیرین را درک کند.
باید به‌می‌بود یکی از فرزندانِ‌وحشتناکی نِتِر تبدیل می‌شد.
باید به‌خونِ یک قدیسِ‌وهم‌انگیز سنگی تبدیل می‌شد.