چپتر 2374: دیمون‌های تباهی
0آن‌ها رون‌هایی بودند که یکی از دو کاهنِ اعظمِ طلسمِ کابوس روی‌افتاده‌اند کفِ سلولِ زیرزمینی، زیرِ کلیسای جامعِ ویرانِ شهرِ تاریک به جا گذاشته‌برای بود؛ همان کسی که سانی نقابِ بافنده را از جسدش برداشته بود.
ابتدا نتوانسته بود آن‌ها را بخواند،روانی‌ها اما وقتی در مقامِ قدیس به ساحلِ‌نتیجه‌گیری فراموش‌شده برگشت، توانست معنی‌شان را تشخیص دهد.
سانی یک‌صرفاً قدم عقب رفت‌خودش و زمزمه کرد:
«بافنده این‌طور گفت... آن‌ها دروازه‌ها را باز خواهند کرد. و همین کار را هم‌خیلی کردند و تباهی و ویرانی را بر سرمان آوار کردند. حالا، در ویرانه‌ها، ایزدان‌رسیده بی‌جان افتاده‌اند و دیمون‌ها سقوط کرده‌اند. فراموش‌شده می‌آید، کاملاً بیدار، تا آن‌ها را ببلعد.»
لحظه‌ای چشمانش را بست.
سلاحی برای کشتنِ ایزدان... یعنی خودِ ایزدِ فراموش‌شده بود؟تکان آن نُه‌تن می‌خواستند مهرومومِ خلأ را بشکنند، تا او‌باشد را بیدار کنند و به تمامِ هستی پایان دهند؟
این انتقامشان بود برای خونِ مردمشان که‌می‌کرد امپراتوری ریخته بود، برای سرزمینی که نابود‌خیلی کرده بود و آزادی‌ای که ربوده بود؟
این حرامزاده‌ها‌صرفاً مقدّر بودند،قصدِ یا تجسمِ تباهی؟
«اون... اون روانی‌ها.»
لرزید، بعد سر تکان داد.
«نه... نه،صرفاً دارم زود‌قصدِ نتیجه‌گیری می‌کنم.»
بافنده گفته بود که «آن‌ها» دروازه‌ها را باز خواهند کرد. منظور از‌صورتش «آن‌ها» می‌توانست آن نُه‌تن باشد... می‌توانست دیمون‌ها باشد. یا ایزدان. حتی می‌توانست‌چطور خودِ بافنده باشد — دیمونِ تقدیر صرفاً داشت قصدِ خودش را بیان می‌کرد.
سانی دستانش را‌کردند بالا آورد و‌سرمان به‌تندی صورتش را مالید.
خیلی چیزها فهمیده‌مقدّر بود... اما هنوز‌روانی‌ها هیچ جوابی نداشت!
آخه اون‌صرفاً جنگِ لعنتی چطور‌خودش تموم شده بود؟!
آن نُه‌تن به‌داشت هدفشون رسیده بودن،بیان یا آخرش شکست خوردن؟
دروازه‌های خلأ‌کار باز بودن، یا‌ویرانی هنوز بسته بودن؟
گسترشِ تباهی، شکفتنِ بذرهای کابوس و گسترشِ پیوستهٔ عالمِ رؤیا نشان می‌داد که دروازه‌ها چهارطاق‌گفته بازند و ایزدِ فراموش‌شده آزاد است. با این حال، به نظر می‌رسید ایزدِ فراموش‌شده همچنان زندانی‌به‌تندی و در خواب است، چون اگر نبود، دیگر هستی‌ای در کار نبود. خلأ همه‌چیز را می‌بلعید.
همه‌چیز یک تناقض‌داشت بود و سانی کلیدی‌می‌کرد برای حلِ آن نداشت.
«آه، سر درنمی‌آرم...»
نالید.
اما یک چیز قطعی بود.
همیشه بازیگرِ سومی پشتِ‌قصدِ پرده پنهان بود. دیمون‌ها،دستانش ایزدان... و آن نُه‌تن.
این سه نیرو‌داشت سرنوشتِ جهان را‌بیان رقم زده بودند.
هرچند آن نُه‌تن در مقایسه با این چهره‌های اسطوره‌ای به‌طرزِ رقت‌انگیزی ضعیف به‌دیمون‌ها نظر می‌رسیدند، اما نفوذشان اصلاً این‌طور نبود. در واقع، از آنجا که اطلاعاتِ‌یعنی بسیار کمی از آن‌ها در دست بود، آن نُه‌تن به‌ویژه خطرناک به نظر می‌رسیدند.
نه... در واقع، نیروی چهارمی‌اون هم در کار بود. مهم‌ترینشان.داد سانی چطور فراموش کرده بود؟
پای بافنده در میان بود.
سانی آهسته‌صرفاً نفسش را‌قصدِ بیرون داد.
هنوز نمی‌دانست بافنده کجای این ماجرا‌سرمان قرار می‌گیرد، چه هدفی را دنبال‌افتاده‌اند می‌کرده و چه بر سرش آمده است.
انگار اوراکل باور داشت که دیمونِ تقدیر بزرگ‌ترین مانع در مسیرِ آن‌زود نُه‌تن خواهد بود. با توجه به اینکه آن نُه‌تن قصد داشتند ایزدان‌قصدِ را بکشند و جهان را نابود کنند... یعنی هدفِ بافنده برعکسِ آن بود؟
نه، این‌طور نبود. با شناختی که از آن دیمونِ آب‌زیرکاه داشت... نه اینکه سانی‌خیلی او را آن‌قدرها هم بشناسد... هدفش می‌توانست هر چیزی باشد. بافنده ممکن بود دشمنِ‌رسیده آن نُه‌تن باشد، یا شاید داشت از آن نُه‌تن برای پیشبردِ اهدافِ خودش استفاده می‌کرد.
چه کسی‌صرفاً می‌توانست حقیقت‌قصدِ را بداند؟
خب... کُشنده می‌توانست‌کردند بداند، البته اگر‌سرمان چیزی به یاد می‌آورد.
هر چه‌حرامزاده‌ها باشد، وظیفهٔ او‌اون کشتنِ بافنده بود.
دیوانگیه!
«به جهنم...»
سانی چرخید و با قدم‌هایی مصمم به سمتِ معبدِ حقیقت به راه افتاد. با‌سقوط ورود به تاریکیِ خنکِ تالارِ بزرگ، کای را نادیده گرفت و یکراست به سمتِ‌ایزدِ کُشنده رفت که به یکی از قربانگاه‌ها تکیه داده بود و شمشیرهایش را تیز می‌کرد.
جلوی او ایستاد،مقدّر نگاهی به پایین‌روانی‌ها انداخت و غرید:
«خب... بهم‌صرفاً بگو. تونستی‌قصدِ بافنده رو بکشی؟»
سایهٔ شوم بی‌صدا‌داشت به او خیره ماند؛می‌کرد بی‌هیچ ردی از احساس.
سانی پوزخند زد.
«یا شکست‌حرامزاده‌ها خوردی؟ درسته.تجسمِ حتماً شکست خوردی.»
معلوم بود که شکست خورده است. چطور کسی‌دستانش به این ناچیزی می‌توانست دیمونِ تقدیر را از پای‌هنوز درآورد؟ اصلاً فکر کردن به آن هم مضحک بود.
اما از طرفی...
این فکر که نُه انسانِ فانی بتوانند‌آوار مرگِ ایزدان را رقم بزنند هم مضحک‌سقوط بود. با این حال، ایزدان مرده بودند.
یعنی... زنی که سایه‌اش‌تجسمِ حالا به او خدمت‌بعد می‌کرد، واقعاً قاتلِ بافنده بود؟
نه، غیرممکن بود.
«در عوض،صرفاً حتماً به دستِ‌خودش بافنده کشته شدی!»
کُشنده هیچ واکنشی‌کردند نشان نداد، انگار‌سرمان حرف‌هایش هیچ معنایی نداشت.
با این حال...
حس کرد چشمانِ‌داشت سرد و سیاهش‌بیان کمی تغییر کرد.
بالاخره ردی‌صرفاً از احساس در‌خودش آن‌ها پیدا شد.
چه بود؟
غرور... ناامیدی؟ عزم؟ سردرگمی؟
انگار کُشنده خودش هم نمی‌دانست.
خب، چرا باید می‌دانست؟
او حتی نامش‌کردند را به یاد نمی‌آورد،آوار چه رسد به گذشته‌اش.
سانی صورتش را‌مقدّر با یک دست پوشاند‌لرزید و آهِ عمیقی کشید.
«شما دیوونه‌ها...صرفاً آخه چه‌قصدِ غلطی کردین؟»
کُشنده چند لحظهٔ دیگر به او خیره ماند،دستانش سپس شانه‌ای بالا انداخت و دوباره مشغولِ تیز کردنِ‌هنوز شمشیرهایش شد؛ کاملاً بی‌تفاوت به آشوبِ درونِ قلبِ سانی.
سانی زیرِ لب ناسزا گفت.
«دفعهٔ بعد که‌مقدّر یوریس رو ببینم... چندتا‌لرزید حرفِ حسابی باهاش دارم.»
کای که جلو آمده بود‌خودش و با گیجی به آن‌ها‌آورد نگاه می‌کرد، ابرویی بالا انداخت.
«یوریس؟ اون دیگه کیه؟»
سانی نگاهی به او انداخت،ویرانی چند بار پلک زد و‌ایزدان با بی‌خیالی دستش را تکان داد.
«یوریس... فقط یکی از آشناهاست. یه بردهٔ ایزدکُش، که البته شاهزاده هم هست و با یه نفرینِ ایزدی از مرگ طرد شده. الان یه‌جورایی‌قصدِ توی عالمِ سایه می‌پلکه، برای همین هر از گاهی بهش سر می‌زنم تا گپی بزنیم، شوخی کنیم و سعی کنم بکشمش. اوه... در ضمن‌رسیده یه اسکلت هم هست. یه اسکلتِ سخنگو. خب، حدود هشتاد درصدِ یه اسکلتِ سخنگو — به مرورِ زمان چندتا از استخون‌هاش رو از دست داده.»
کای آرام سر تکان داد.
«آها، می‌فهمم. خب... منطقیه.قصدِ ولی حالت خوبه؟ به‌دستانش نظر میاد... اعصابت خورده.»
سانی با‌کار نگاهی تاریک به‌ویرانی او خیره شد.
«معلومه که حالم خوبه.»
لبخندی زد و‌داشت با شست به‌بیان خودش اشاره کرد.
«من با‌صرفاً این اعصاب‌خوردی‌قصدِ کاملاً حالم خوبه.»
کای سرفه‌ای کرد.
«اوه. پس... خوبه.»
صبحِ روزِ بعد، سه پیکرهٔ‌خودش جدیدِ اسنو از راه رسیدند‌آورد تا آتشفشانِ ویران‌شده را محاصره کنند.
قبلی
بعدی