چپتر 3132: طاعونِ نهفته
0آهسته شروع شد.
افی همچنان در گل‌ولای به زنجیر کشیده شده بود و حالا سربازانِ مردهٔ بیشتری دورش پراکنده بودند.تیره به نظر نمی‌رسید آزاراکس تمایلی به جمع‌کردنِ اجساد داشته باشد؛ شاید می‌خواست روزگارِ ناگوارِ او را از‌برای این هم طاقت‌فرساتر کند، یا شاید می‌خواست حسِ رقابت را به جانِ دیگر جنگجویانِ لشکرِ فولاد بیندازد.
انگار دیدنِ رفقای مرده‌شان به آن‌ها انگیزه می‌داد تا بیشتر تلاش کنند و آنجا که‌جانکاه دیگران شکست خورده بودند، پیروز شوند. این در بهترین حالت تاکتیکی سؤال‌برانگیز بود، اما با‌خشک توجه به اینکه هر روز مشتی احمق ناگزیر به افی حمله می‌کردند، انگار داشت جواب می‌داد.
در این میان، زخم‌هایش تا حدودی التیام یافته بود. با بهبودِ زخم‌ها، آزاراکس شخصاً از راه رسید تا دوباره او را زمین‌گیر‌بهبودِ کند. پس از بیرون انداختنِ افی از چادرش، این یکی از همان دو باری بود که به خودش زحمت داد تا شخصاً‌حملهٔ به حسابِ او برسد؛ بارِ دوم درست پس از آن بود که اولین حملهٔ بزرگ به قلعهٔ سنگی با شکست مواجه شد.
آن موقع،اما افی واقعاً فکر‌روز کرد که می‌میرد.
اما در نهایت زنده ماند.
با این حال، شدتِ کتکی که خورده بود، کمک کرد تا‌تسلیم وخامتِ حالش پنهان بماند. تا جایی که در توان داشت طاعون‌می‌بلعیدند را مهار کرده بود، اما حالا دیگر بدنش داشت تسلیم می‌شد.
دردی مداوم و جانکاه داشت افی را ذره‌ذره آب می‌کرد. انگار تمامِ اندام‌هایش داشتند خودشان را می‌بلعیدند. خونش غلیظ‌حدودی و تیره می‌شد، تقریباً سیاه؛ خوشبختانه وقتی خشک می‌شد، تفاوتِ چندانی با گل‌ولای نداشت و حالش هم تازه بعد‌حسابِ از آخرین دیدارِ شاهِ شاهان رو به وخامت گذاشته بود. برای همین، هنوز کسی متوجهِ این جزئیاتِ عجیب نشده بود.
سربازان ناله‌ها و ضعفِ افی را صرفاً به پایِ کتکی می‌گذاشتند که‌جواب از آزاراکس خورده بود. همین موضوع به خیلی‌هایشان جرئت داد تا دسته‌جمعی‌زمین‌گیر به او حمله کنند... و دلیلِ افزایشِ تعدادِ اجساد هم همین بود.
آخه سیشان‌بدنش چطور این‌همه‌می‌شد مدت دوام آورد...
افی از همان روزهایشان در ساحلِ فراموش‌شده می‌دانست که نباید سرِ به سرِ دخترِ کی سونگ بگذارد. با این‌اندام‌هایش حال، تجربهٔ عذابِ وحشتناکِ طاعون باعث شد همه‌چیز را بهتر درک کند. حالا بهتر می‌فهمید که سیشان چطور یک دهه‌شاهان در آن جهنم‌دره زنده مانده بود... بیشتر از هر خفتهٔ دیگری که در نهایت توانست از ساحلِ فراموش‌شده فرار کند.
بدنِ افی... داشت آرام‌آرام از درون می‌پوسید. در حالِ حاضر، کالبدِ متعالی‌اش در تلاش بود تا سریع‌تر‌میان از سرعتِ تخریبِ طاعون خودش را ترمیم کند و همین او را در چرخه‌ای باطل گرفتار کرده‌باری بود. فعلاً می‌توانست بر سرعتِ وحشتناکِ این پوسیدگیِ عفونی غلبه کند؛ اما طولی نمی‌کشید که ورق برمی‌گشت.
وقتی سروکلهٔ زخم‌های وحشتناک روی بدنش پیدا می‌شد و خون‌می‌کردند از منافذِ پوستش بیرون می‌زد، حتی یک آدمِ کور هم‌شخصاً می‌فهمید که یک جایِ کارِ این دوشیزهٔ جنگِ اسیر می‌لنگد.
با این حال، افی‌می‌شد می‌دانست آزاراکس خیلی زودتر‌ذره‌ذره به حقیقت پی می‌برد.
دلیلش این بود که هرچند او‌توان هنوز می‌توانست علائم را پنهان کند،می‌شد اما سربازانِ لشکرِ فولاد چنین توانی نداشتند.
سیشان طاعونش را طوری طراحی کرده بود‌توجه که دورهٔ نهفتگیِ طولانی‌تری داشته باشد، تا پیش‌داشت از شناسایی بتواند در سطحِ گسترده‌تری پخش شود.
حالا آن‌اما دوره داشت‌اینکه به پایان می‌رسید.
آزاراکس خودش باید اولین مبتلا می‌بود، اما احتمالاً هنوز تغییراتی را که در اعماقِ بدنش رخ می‌داد حس‌تقریباً نکرده بود. هر چه بود او یک مطلق بود، آن هم مطلقی بسیار قدرتمند. بدنش نیروی حیاتیِ تقریباً پایان‌ناپذیری‌کسی داشت. پس حتی اگر زودتر به طاعون مبتلا شده بود، زمانِ بیشتری می‌بُرد تا بیماری بر او غلبه کند.
اما سربازانش بسیار ضعیف‌تر بودند. در واقع، حالا از هر زمانِ دیگری ضعیف‌تر بودند، چون‌جانکاه بسیاری از آن‌ها با جیره‌هایی ناچیز سر می‌کردند. گرسنگی، خستگی و فشارهای یک محاصرهٔ طولانی‌خشک آن‌ها را تکیده و نزار کرده بود و همین اجازه می‌داد طاعون مدتِ بیشتری پنهان بماند.
هر چه بود، نادیده گرفتنِ علائمِ اولیه‌اش آسان بود. خستگیِ عمومی، لرزشِ دست‌ها... راحت می‌شد همهٔ این‌ها‌میان را به پای خستگی و گرسنگی گذاشت. تنها افی می‌دانست دلیلِ متفاوت و بسیار نگران‌کننده‌تری وجود دارد‌باری که چرا اخیراً بسیاری از سربازان در گوشه‌وکنارِ اردوگاه انگار هر لحظه ممکن بود از پا بیفتند.
با دیدنِ اینکه طاعون تا چه حد‌احمق گسترش یافته بود، بی‌اختیار هم وحشت کرد و‌حدودی هم سرشار از لذتی تاریک و بی‌رحمانه شد.
با خود فکر کرد که آیا مردمِ نسلِ اول هم وقتی طلسمِ کابوس به‌می‌بلعیدند دنیا نازل شد، همین سردرگمیِ وهم‌آور را حس کرده بودند. مدت‌ها تقریباً نادیده گرفته شده‌دیدارِ بود و تا بشریت بیاید به آن توجه کند، دیگر زمانی برای واکنش نمانده بود.
همین اتفاق برای طاعونی‌بماند افتاد که افی به‌مهار اردوگاهِ لشکرِ فولاد آورده بود.
ابتدا برخی از سربازان خسته به نظر می‌رسیدند.اینکه اما چه کسی خسته نمی‌شد وقتی مجبور بود‌جواب با شکمِ خالی قلعه‌ای تسخیرناپذیر را محاصره کند؟
دست‌هایشان می‌لرزید. اما دستِ چه کسی نمی‌لرزید، وقتی سربازانِ‌حمله بی‌شماری پیش از این در این لشکرکشیِ طاقت‌فرسا جان‌بهبودِ باخته بودند و بسیاری دیگر هم پیش از پایانش می‌مردند؟
تنها زمانی که یکی از آن‌ها خم شد‌ذره‌ذره و سیلی از خونِ سیاه و غلیظ بالا آورد،تیره افسرانِ لشکرِ فولاد بالاخره فهمیدند یک جای کار می‌لنگد.
متأسفانه افی آن صحنه را ندیده‌توان بود، اما خیلی زود از پچ‌پچ‌های‌می‌شد وحشت‌زدهٔ سربازان از آن باخبر شد.
اما حتی آن موقع هم...
واکنشِ لشکرِ فولاد کُند بود.
هر چه بود، منشأ طاعون جادوگرانِ خودشان‌جانکاه بودند. بنابراین، وقتی معلوم شد یک سرباز‌می‌بلعیدند ناقلِ بیماری است، آزاراکس چندان نگران نشد.
حتی شاید انتظارش را هم داشت، با در نظر گرفتنِ اینکه سربازانش حالا داشتند داخلِ‌جانکاه شهرِ آلوده می‌جنگیدند. شاید دوزخی که افی و دسته‌اش به پا کرده بودند تمامِ کانون‌های طاعون‌تفاوتِ را از بین نبرده بود؛ پس خیلی ساده به جادوگرانش دستور داد درمان را آغاز کنند.
تنها در حینِ جستجو برای یافتنِ تمامِ سربازانِ مبتلا بود که شفاگرانِ لشکرِ فولاد کم‌کم‌داشت احساسِ خطر کردند. تعدادِ کسانی که علائمِ طاعون را نشان می‌دادند بیش از حد زیاد بود؛چادرش و گرچه بیماری هنوز به مراحلِ واقعاً دلخراش نرسیده بود، اما در روزهای اولش هم نبود.
این موضوع با این تصور که مواردِ‌احمق اول نتیجهٔ ابتلای تصادفیِ سربازان هنگامِ عبور‌زخم‌هایش از شهرِ سوخته بوده، در تضاد بود.
بنابراین، شفاگران و‌تسلیم جادوگران با دلشوره درمانِ‌جانکاه آن‌ها را آغاز کردند.