چپتر 2883: نیمهٔ راه
0رین این را به شوخی گفته بود، اما بعد از آن،رفتن لبخندش رفته‌رفته محو شد. کاسی هم انگار به نظرش خنده‌دار نیامد؛نمی‌دانست در عوض، صرفاً با چهره‌ای جدی رو به زنِ جوان کرد.
سرانجام گفت:
«دانش چیزِ خطرناکیه، رین.»
اینکه سرودِ سقوط‌کردگان این کلمات‌گزینه را به زبان می‌آورد، به‌خطرناک‌تر آن‌ها وزنِ بسیار بیشتری می‌داد.
رین آهی کشید.
«آره. حدس می‌زدم.»
...آن‌قدر می‌دانست که‌چون بداند زیاد دانستن‌خطرناک‌تر حکمِ مرگ را دارد.
در واقع، در مقایسه با سرنوشتِ شومی که‌دنیای در انتظارِ کسانی بود که تصادفی یا از روی‌تحتِ عمد چیزهای اشتباهی می‌فهمیدند، مرگ رحیمانه به نظر می‌رسید.
در عصرِ طلسمِ کابوس،دسته‌اش آدم باید با وسواس‌فرار از ذهنِ خود محافظت می‌کرد.
پس رین هم باید مراقب می‌بود. با وجودِ تمامِ مواهبی که‌تنها توانِ عروج‌یافته‌اش به او می‌بخشید، می‌توانست او را به هلاکت هم بکشاند...امن‌ترین رسمِ روزگار همین بود. هر چیزی که فایده‌ای داشت، بهایی هم داشت.
مدتی ساکت‌درآمده ماند و‌دنیای بعد آرام پرسید:
«قراره چی‌کار کنیم، کاسی؟»
نگرانِ خانواده‌اش بود. نگرانِ برادرش هم بود، حتی با اینکه گاهی‌رفتن اوقات سرسخت و تسلیم‌ناپذیر به نظر می‌رسید. تنها کسانی که نگرانشان نبود،هست اعضای دسته‌اش بودند که به‌موقع به درونِ یک کابوس فرار کرده بودند.
به مصاف رفتن با کابوس در‌حتی واقع امن‌ترین گزینه از آب درآمده‌نگرانشان بود، چون دنیای واقعی بسیار خطرناک‌تر بود.
اگر این طعنهٔ‌چون روزگار نبود، دیگر‌خطرناک‌تر نمی‌دانست چه چیزی هست.
بشریت تحتِ سلطهٔ یک مطلقِ مجنون درآمده بود، در حالی که مطلقی دیگر برای نابودیِ آن می‌جنگید. به نظر‌مطلقِ می‌رسید دنیا رو به پایان است — آن هم زودتر از موعد، با توجه به اینکه از مدتی پیش رو‌زمین به پایان بود و قرار بود تا چند سالِ دیگر، وقتی عالمِ رؤیا سرانجام زمین را می‌بلعید، به‌کلی نابود شود.
رین مطمئن‌نبود نبود چه‌دسته‌اش کار کند.
کاسی چند لحظه او‌خانواده‌اش را برانداز کرد و‌اوقات بعد با لحنی آرام‌بخش گفت:
«قلبِ زاغ ضربهٔ چندان سختی نخورده.خطرناک‌تر تلفات نسبتاً کم بوده... توی حافظهٔ‌بشریت موردرت دیدم. خانواده‌ت باید حالشون خوب باشه.»
رین نفسِ لرزانی کشید و تازه آن‌چون موقع فهمید که نفسش را حبس کرده بوده‌هست است. با قدردانی به زنِ نابینا نگاه کرد.
کاسی به‌نبود عقب تکیه داد‌بودند و آهی کشید.
«در موردِ اینکه باید چی‌کار کنیم... باید نهایتِ‌اوقات تلاشمون رو بکنیم تا به پادشاهِ هیچ توی‌بودند جنگ با قلمروِ گرسنگی کمک کنیم... جنگ علیهِ بشریت.»
لحظه‌ای مکث‌درآمده کرد و‌دنیای بعد افزود:
«چون سانی و نفیس رفتن، اوضاع براش به هم ریخت و نتونست پیش از اینکه دشمن بشریت‌تحتِ رو دربند کنه، بخشِ بزرگی از اون‌ها رو از بین ببره. پس قلمروِ آینه در حالِ حاضر‌چند با قلمروِ گرسنگی قابل‌مقایسه نیست. موردرت مقاومت می‌کنه، اما در نهایت، به سمتِ کوه‌های تهی عقب رانده می‌شه.»
سرش را کمی‌اعضای چرخاند و رو‌به‌موقع به رین کرد.
«شاید فکر کنی یه قدیس و یه استاد نمی‌تونن تغییرِ زیادی توی جنگِ بینِ مطلق‌ها ایجاد کنن.به‌موقع اما اشتباه می‌کنی... من برای کمک به موردرت توی جنگ با رؤیازاد بی‌نظیرم. اون به کمکِ من‌هست نیاز داره و من به کمکِ تو. ازت می‌خوام برای مدتی چشم‌های من بشی، رین. کمکم می‌کنی؟»
لبخندِ کم‌رنگی‌درآمده روی لبانِ‌دنیای رین نشست.
«حسِ خوبیه‌مصاف که بهت‌امن‌ترین نیاز داشته باشن.»
لحنش اما چندان جان‌دار نبود.
مدتی ساکت‌کنیم ماند و‌خانواده‌اش بعد گفت:
«هرچی باشه، من بهت خنجر‌واقعی زدم. پس معلومه... کمکت می‌کنم، کاسی.هست تا وقتی سانی و نفیس برگردن.»
کاسی لبخند‌مصاف زد و‌امن‌ترین سر تکان داد.
«تا وقتی‌نبود سانی و‌دسته‌اش نفیس برگردن.»
هم‌زمان، لبه‌های گداختهٔ خورشید بر فرازِ تپه‌های شنیِ سفیدِ بیابانِ کابوس نمایان شد.تحتِ بی‌مرگ‌ها — دست‌کم بیشترشان — در سکوتی وهم‌آور تماشا کردند که چطور نور جهان‌توجه را فتح می‌کند، سپس همراه با سایه‌ها عقب نشستند و زیرِ شن‌ها فرو رفتند.
آن‌هایی هم که درنگ کرده‌گزینه بودند، لحظاتی پیش از آنکه‌خطرناک‌تر نور رویشان بریزد، پنهان شدند.
سانی چمباتمه‌نبود زد. به‌سختی‌دسته‌اش نفس می‌کشید.
زرهش لت‌وپاره بود و چند بریدگیِ وحشتناک روی صورتش به چشم می‌خورد. البته خون‌ریزی‌اعضای نداشتند، اما خوب هم نمی‌شدند. ارادهٔ کُشندهٔ کسانی که زخمی‌اش کرده بودند در بریدگی‌ها‌واقعی باقی مانده بود و از این رو، کالبدِ مطلقش برای محو کردنشان تقلا می‌کرد.
خسته بود.
حالا دیگر شبحِ تاریکِ مقبرهٔ آریل در افق بسیار بزرگ‌تر شده بود،طعنهٔ که یعنی خیلی به آن نزدیک‌تر شده بودند. طبقِ تخمینِ سانی، نیمی‌نابودیِ از راه را تا هرمِ عظیم طی کرده بودند، که خبرِ خوبی بود.
اما خبرِ بد این بود که بی‌مرگ‌هایی که شب‌ها با آن‌ها می‌جنگیدند، رفته‌رفته قدرتمندتر می‌شدند. سپاهِ‌دنیای سایه‌اش لت‌وپاره بود و تمامِ سایه‌های ضعیف‌تر مدت‌ها پیش از بین رفته بودند — او آن‌هایی‌نابودیِ را که ترمیم می‌شدند در اولین فرصت دوباره به میدانِ نبرد می‌فرستاد، اما فایدهٔ چندانی نداشت.
فقط دوباره نابود‌نگرانِ می‌شدند و کارِ‌حتی خاصی از پیش نمی‌بردند.
بنابراین، سایه‌های قوی‌تر بسیار ارزشمندتر شده بودند. ترمیمِ آن‌ها در شعله‌های تاریکِ روحش زمانِ بیشتری‌مطلقِ می‌بُرد، پس نمی‌توانست اجازه دهد به‌راحتی از پا درآیند. حالا بسیاری از آن‌ها پاره‌پاره و تکه‌تکه‌سالِ شده بودند و در محاصرهٔ ابرهای متلاطمِ مهِ تاریک قرار داشتند. پیکرشان درهم‌کوبیده و محو بود.
سایه‌ای رویش افتاد. سانی سر بلند کرد و قدیس را‌خطرناک‌تر دید — او بی‌صدا بالای سرش نگهبانی می‌داد، در حالی‌مجنون که غبارِ یاقوتی زرهِ سیاه و ترسناکش را لکه‌دار کرده بود.
کُشنده در فاصله‌ای دورتر بود‌بودند و با آرامش از تکه‌های‌مصاف سنگِ سیاه، نوکِ تیر می‌تراشید.
در همین حال، نفیس...
پیش از آنکه سانی بتواند برای دیدنِ او سر بلند کند، شن‌ها از صدای قدم‌های سنگینی لرزیدند و سایهٔ دیگری رویش افتاد.دنیا این یکی متعلق به اسکلتی غول‌پیکر بود که در زرهی عجیب محصور شده بود؛ زرهی که انگار از تکه‌های شیشه ساخته شده‌برانداز بود. اسکلت تبرِ جنگیِ ترسناکی در دست داشت که تیغه‌اش از همان شیشه ساخته شده بود، و با پوزخندی به او نگاه می‌کرد.
«ببین، سایه.مصاف ارتشت داره‌امن‌ترین روزبه‌روز ضعیف‌تر می‌شه.»
آزاراکس خندهٔ تمسخرآمیزی سر داد.
«در حالی که ارتشِ‌خانواده‌اش من فقط داره قوی‌تر‌اوقات می‌شه. حالا اون غرورت کجاست؟»
سانی در سکوت‌چون با خشم به‌خطرناک‌تر او خیره شد.
اما در‌مصاف نهایت، مجبور‌امن‌ترین شد جواب بدهد.
«سرِ جاش.نبود فکر کنم‌دسته‌اش هنوزم حسابی مغرورم.»
تایرنتِ باستانی همچنان‌نگرانِ با پوزخندی شرورانه‌حتی به او خیره بود.
آزاراکس تبرِ جنگی‌اش را‌دنیای پایین آورد و دندان‌هایش‌طعنهٔ را به هم کوبید.
«همین روزا می‌کُشمت.»
سانی جوابی نداد.
معمولاً فرمانروای بی‌مرگ را‌خانواده‌اش مسخره می‌کرد، اما در آن‌سرسخت لحظه اصلاً حوصله‌اش را نداشت.
به‌خصوص به این دلیل که استخوان‌های‌خطرناک‌تر آزاراکس که پیش از این سفید‌بشریت بودند، حالا تقریباً یکپارچه سیاه شده بودند.