چپتر 2943: بازگشت به مصب
0قلبِ مصب آن بیرون بود، پیش رویشان، و در‌بلای تاریکیِ بی‌کران همچون بنای یادبودی سیاه برای نبردِ هولناکی‌خودِ که آریل روزگاری با تایتانِ سنگی کرده بود، خودنمایی می‌کرد.
دفعهٔ اول، سانی در میانِ مه نورِ راهنما را دنبال کرده و صرفاً با جریانِ آب‌دیوانه به اینجا کشیده شده بود. یادگارِ مقدسِ کاهنه‌ها می‌توانست صاحبش را به هر جایی راهنمایی کند‌خود — یا بهتر است بگوییم، به سوی هر کسی. به شرطی که نامِ راستینِ آن‌ها را می‌دانست.
عذاب همان نامِ راستینی را که به سانی اجازه داد به قلبِ مصب برسد در حافظهٔ کاسی کاشته‌بی‌شماری بود، و به محضِ اینکه کاسی آن را به نورِ راهنما منتقل کرد، از ذهنش پاک شد. باید‌سرچشمهٔ پاک می‌شد چون کاسی نمی‌توانست دانستنِ آن را برای بیش از چند لحظه تاب بیاورد... دست‌کم آن زمان نمی‌توانست.
در طولِ کابوس، نه سانی و نه کاسی نمی‌دانستند عذاب نامِ چه کسی را‌معذب برایشان به جا گذاشته است. اما حالا که فکرش را می‌کرد... باید نامِ راستینِ‌بین ترورِ نفرین‌شده‌ای می‌بود که در قلبِ مصب لانه کرده بود — نامِ پرندهٔ دزد.
صرفِ دانستنِ نامِ یک ترورِ نفرین‌شده، بذرِ تباهی را در روحِ یک عروج‌یافته می‌کاشت،کردن به شرطی که بیش از چند لحظه از آن آگاه می‌ماندند. در واقع، حتی‌باشد تحمل کردنِ آن برای همان چند لحظه هم شاهکاری معجزه‌آسا از سوی کاسی بود.
عذاب...
با اینکه آن طاعونِ هولناک مدت‌ها پیش مرده بود — یا بهتر است بگوییم اصلاً‌کردن هرگز وجود نداشت، درست همان‌طور که شاهزادهٔ دیوانه فقط در کابوس وجود داشت — و‌بین نمی‌توانست برگردد تا بلای جانش شود، سانی هنوز هم از فکر کردن به او معذب می‌شد.
عذاب چیزهای بی‌شماری می‌دانست که حتی‌داشت خودِ او هم نمی‌دانست، و همهٔ‌فکر آن‌ها را با خود به گور برد.
در هر صورت، امروز سانی برای پیدا کردنِ قلبِ مصب نیازی به نورِ راهنما نداشت. هر چه باشد، مه‌نمی‌دانست از بین رفته بود و آب‌های متلاطم هم همین‌طور. پس، بنای سنگیِ سرچشمهٔ رودِ بزرگ با تمامِ عظمتِ دلهره‌آورش‌تمامِ که در تاریکی پنهان بود، نمایان شد و تنها کاری که باید می‌کردند هدایتِ کشتی به سمتِ آن بود.
به همین دلیل، سانی می‌توانست‌طاعونِ خیلی بهتر از زمانِ کابوس‌هرگز به قلبِ مصب نگاه کند.
هر سهٔ آن‌ها — سانی، نفیس و‌فقط آنانکه — ساکت ماندند و در سکوتی‌فکر سنگین به کرهٔ سیاه و عظیم چشم دوختند.
...هاه.
مصب شکلی نامنظم داشت و تنها با تقریب می‌شد آن را کره نامید. در حقیقت، بیشتر‌چیزهای شبیهِ یک بیضی بود، یا شاید حتی یک هرمِ وارونه با لبه‌های گرد. چند کوهِ بلند و‌همین‌طور عجیب‌وغریب از سطحش بیرون زده بودند که قله‌هایشان با دهانه‌های تاریکی شبیهِ دهانه‌های آتشفشانی باز مانده بود.
توصیفِ این شکل دشوار به نظر‌هولناک می‌رسید، اما در واقع می‌شد آن‌نداشت را به‌راحتی با یک کلمه بیان کرد.
قلبِ مصب — و در نتیجه کلِ مقبرهٔ آریل — شکلی...جانش شبیهِ قلب داشت. قلبی تایتانی از جنسِ سنگِ سیاه بود. کوه‌ها‌خود آئورت‌هایش بودند و رودِ بزرگ روزگاری مانند خون در آن‌ها جریان داشت.
که روزگاری واقعاً همین‌طور بود.
سانی حدس زده بود که مصب از‌داشت قلبِ تایتانِ سنگی ساخته شده، اما هرگز فکر‌معذب نمی‌کرد این شباهت تا این حد عینی باشد.
حروم‌زادهٔ دیوونه.
آریل، دیمونِ هراس، واقعاً قلبِ یک تایتانِ نامقدس را بیرون‌بلای کشیده و از آن برای خلقِ رودِ زمانِ ناممکنِ خود در‌همهٔ هرمی که از جسدِ تایتان ساخته شده بود، استفاده کرده بود.
«رسیدیم.»
صدایش در تاریکی پیچید‌شاهزادهٔ و باعث شد نفیس‌برگردد و آنانکه معذب جابه‌جا شوند.
آنانکه مدتِ زیادی‌شاهکاری ساکت ماند و‌هولناک سپس لبخندِ تلخی زد.
«پس اینجا بود که آلتیا در جستجویِ حقیقت آمد. این‌بلای چیزی بود که پیدا کرد... جایی که آن نفرین متولد‌نمی‌دانست شد؛ نفرینی که به جانِ مردمم افتاد و نابودشان کرد.»
سانی به او نگاه‌دیوانه کرد، کمی مکث کرد‌بلای و سر تکان داد.
«آره. ولی‌درست به این‌شاهزادهٔ سادگی‌ها هم نیست.»
نگاهش را به جلو دوخت،طاعونِ به عظمتِ تاریکِ قلبِ آن‌هرگز نامقدسِ مرده، و آه کشید.
«آلتیا دنبالِ هر حقیقتی نمی‌گشت. اون به دنبالِ حقیقتِ چگونگیِ کشتنِ ایزدان بود — و اونو همین‌جا‌چیزهای پیدا کرد، توی گورستانِ رازهایی که آریل برای دفن کردن انتخاب کرده بود. پس، فقط نفرینِ نابودگرِ‌همین‌طور مردمِ تو نبود که اینجا زاده شد... بلکه اون نفرینِ بزرگی بود که کلِ جهان رو نابود کرد.»
لحظه‌ای مکث کرد‌شاهزادهٔ و سپس با‌داشت لحنی جدی افزود:
«اینجا جایی بود که جنگِ‌دیوانه شوم واقعاً شروع شد. جایی که‌شود بذرش توی خاکی حاصلخیز کاشته شد.»
و جایی که‌شاهکاری نفرینِ شخصیِ خودش‌هولناک نیز ریشه دوانده بود.
لبخندی تلخ‌نداشت بر لبانِ سانی‌شاهزادهٔ نیز نقش بست.
«کشتی رو فرود بیار. ولی قبلش‌داشت کفش رو به سمتِ سنگ بچرخون...فکر قوانینِ هستی اینجا عجیب کار می‌کنن.»
با نزدیک شدنِ زمان‌کش به قلبِ مصب، حسِ سرگیجه‌آورِ جابه‌جاییِ جهان به آن‌ها دست‌کردن داد. ناگهان سطحِ فرسودهٔ سنگِ سیاه که پیشِ رویشان بود، زیرِ پایشان قرار گرفت‌باشد و گسترهٔ تاریکِ مقبرهٔ آریل که پشتِ سرشان بود، همچون آسمانی بی‌نور بالای سرشان رفت.
کشتیِ معجزه‌آسا به نرمی روی سنگ فرود آمد‌مرده و وقتی هر سه‌شان پیاده شدند، با سوسویی ناپدید‌فقط شد و به درونِ دریای روحِ آنانکه کشیده شد.
سانی نگاهی به او انداخت و لحظه‌ای با خود فکر کرد که آیا همهٔ‌فکر مطلق‌ها یک کشتیِ پرنده در روحشان نگه می‌دارند. آیا این پیامی بود که همهٔ مطلق‌ها‌باشد به جز او دریافت کرده بودند، یا آنانکه و نفیس از این نظر استثنا بودند؟
آیا آکادمیِ مخفیِ مطلق‌ها وجود داشت که‌برگردد سانی به آن دعوت نشده بود، تا همهٔ‌چیزهای فرمانروایانِ آینده چنین ترفندهای کارآمدی را یاد بگیرند؟
البته خودش هم در حالِ حاضر‌فقط یک دژِ سرگردانِ تمام‌عیار در دریای‌هنوز روحش داشت، پس اصلاً حقِ شکایت نداشت.
لحظه‌ای با خود فکر کرد که اگر معبدِ بی‌نام را احضار می‌کرد و می‌گذاشت آنانکه خودش‌دیوانه را به گذرگاهِ آن ببندد، چه می‌شد. آیا می‌توانست از مرزِ عالم بگذرد و واردِ جهانِ‌خود بیداری شود، یا گذرگاه خفته می‌ماند، چون آنانکه از همان ابتدا هرگز اهلِ عالمِ جنگ نبود؟
باید بعداً‌نداشت امتحان می‌کردند‌همان‌طور و می‌دیدند...
البته سانی خبر داشت که فقط برای نادیده گرفتنِ ملغمهٔ پیچیدهٔ احساساتی که در دلش می‌جوشید،بی‌شماری ناگهان به این مسائلِ بی‌ربط فکر می‌کند. سرانجام به مصب برگشته بود... جایی که آزادیِ دیرینه‌اش‌همین‌طور را به قیمتِ از دست دادنِ تقدیر، همراهان و جایگاهش در جهان به دست آورده بود.
ارزشش رو داشت؟
سانی حس می‌کرد با رها کردنِ دوستانش در پیِ رهایی، اشتباهی وحشتناک و جبران‌ناپذیر مرتکب شده است. اصلاً‌داشت برای همین اینجا بود تا کاری را که کرده بود جبران کند. غرق در پشیمانی بود و حسرتِ‌امروز تمامِ چیزهایی را می‌خورد که از دست داده بود، و حالا خیلی بهتر می‌فهمید که آزادیِ واقعی چیست.
اما در عینِ حال...
حس می‌کرد که جواب‌دیوانه مثبت است. که در نهایت،جانش همه‌چیز ارزشش را داشته است.
اگر همان آدمِ آن زمان بود و‌داشت همان انتخاب را پیشِ رویش می‌گذاشتند، باز هم‌معذب شکستنِ غل‌وزنجیرهایش و آزاد شدن را انتخاب می‌کرد.
شاید کسی روشن‌ضمیرتر و عاقل‌تر انتخابِ‌هولناک دیگری می‌کرد، اما نه سانی... دست‌کم‌نداشت نه آن مردی که قبلاً بود.
و اول باید زنجیرهایش را می‌شکست تا به مردِ امروزی‌اش تبدیل شود — مردی که‌کردن بارِ مسئولیت را پذیرفته بود؛ مسئولیتی که مثلِ زنجیر او را می‌بست. مردی که آماده‌بین بود خودش را به عزیزانش ببندد، حتی اگر به قیمتِ فدا کردنِ آزادی‌اش تمام می‌شد.
سانی اول باید زنجیرهای تحمیلی‌اش را می‌شکست‌برگردد تا بتواند برگردد و آن‌ها را با‌معذب ارادهٔ خودش انتخاب کند، همین‌جا در مصب...
آنچه اینجا شروع شده بود، ناگزیر باید همین‌جا‌برگردد هم به پایان می‌رسید، درست همان‌طور که رودِ‌چیزهای بزرگ روزگاری در مصب آغاز می‌شد و پایان می‌یافت.