چپتر 2704: تغییرِ جریان
0کُشنده با سرگردانِ نفرین‌شده واردِ‌قدم‌هایی نبردی مرگبار شد و برای‌پیش سپاهِ سایه کمی زمان خرید...
اما متأسفانه نه چندان زیاد.
حتی اگر کُشنده به مهارِ آن شبحِ شوم ادامه می‌داد، ارتشِ اشباحِ او همچنان به‌دقیقاً آرایشِ تضعیف‌شدهٔ سایه‌های ساکت یورش می‌بردند. قدیس، دیو و مار تمامِ تلاشِ خود را کردند تا‌حالِ دشمن را دفع کنند، اما حتی قدرتِ عظیمِ آن‌ها هم برای تغییرِ جریانِ نبرد کافی نبود.
چیزی نمانده بود که آرایش در هم بشکند. اشباح روی سایه‌های پراکنده می‌ریختند و نابودشان می‌کردند. سپس به دیوارهای‌جثهٔ قلعهٔ تاریک یورش می‌بردند، فرومی‌ریختندشان و مدافعانش را قتل‌عام می‌کردند. در نهایت، سانی تنها می‌ماند تا با وحشت‌های شهرِ‌به‌راحتی جاودان روبه‌رو شود؛ آن هم در حالی که هم سایه‌های سپاه و هم سایه‌های خودش را از دست داده بود.
احتمالاً می‌توانست نیو را نجات دهد، اما کارِ تجسمی‌جوشان که داشت شبگرد و سایه‌اش را به هم می‌دوخت ناتمام‌می‌انداخت می‌ماند و بنیان‌گذارِ افسانه‌ایِ خاندانِ شب را به هلاکت می‌کشاند.
البته مگر اینکه گوشتِ کاناخت زودتر به‌کُند جزیرهٔ کاخ می‌رسید و با روحِ کاناخت درمی‌آمیخت؛تایتانی‌اش که در آن صورت کارِ همه‌شان تمام بود.
آن کوهِ مخوف از گوشتِ خون‌آلود حسابی نزدیک شده بود و با قدم‌هایی فریبنده و کُند در‌مکافات دریاچهٔ جوشان پیش می‌آمد. حالا که نزدیک‌تر شده بود، جثهٔ تایتانی‌اش بیش از پیش دلهره به جان می‌انداخت...عاج گوشتِ کاناخت شاید دقیقاً هم‌سطحِ مکافات نبود، اما دست‌کمی از آن نداشت و قامتش به بلندیِ کاخ می‌رسید.
راستش حالا که‌تمام کاخ داشت فرومی‌ریخت، از‌حسابی آن هم بلندتر بود.
تایتانِ نفرت‌انگیز به‌راحتی دستش به سقفِ گنبدِ در حالِ فروپاشی می‌رسید... و‌حالا این یعنی دستش به جزیرهٔ عاج هم می‌رسید. همچنین می‌توانست بال‌های عظیمِ‌دست‌کمی عروسک‌گردان را بِکَند یا کلِ قلعهٔ تاریک را زیرِ یک پایش لِه کند.
«آخه چطور‌حسابی قراره با‌شده اون چیز بجنگیم؟»
سانی می‌دانست اگر کار به جای باریک‌نزدیک‌تر بکشد، هرطور شده از پسش برمی‌آید. اما‌شاید اصلاً دلش نمی‌خواست چنین نبردی را تجربه کند.
با این حال، برای اینکه شانسِ زنده ماندن در‌شده برابرِ گوشتِ کاناخت را پیدا کند، اول باید از‌نزدیک‌تر دستِ هلندی و لشکرِ اشباح جان به در می‌برد.
شرقِ جزیرهٔ کاخ، نفیس و جنونِ کاناخت همچنان درگیرِ نبردی سهمگین بودند.حالا سانی نمی‌دانست آنجا چه خبر است، اما با توجه به درخششِ کورکننده‌ای که‌نداشت آسمانِ شرقی را در بر گرفته بود، نفیس داشت با تمامِ توان می‌جنگید.
اوضاع ناامیدکننده بود...
اما خوشبختانه این‌طور نبود.
سانی در همان حال که‌مخوف شبگرد و سایه‌اش را به‌قدم‌هایی هم می‌دوخت، لبخندی شوم زد.
«کارت عالی بود، کُشنده.»
برای خودش‌حسابی زمانِ کافی‌شده خریده بود.
آن بیرون در میدانِ نبردِ‌می‌آمد ویرانِ جلوی قلعهٔ تاریک، آرایشِ‌بیش سپاهِ سایه کمی تغییر کرد.
دروازه‌های سر‌همه‌شان به فلک کشیدهٔ‌مخوف قلعه باز شد.
و ناگهان ردیف‌هایی‌نزدیک از سایه‌های تازه‌فریبنده از دهانه‌اش بیرون ریختند.
اول صدها سایه، بعد هزاران.قدم‌هایی بیشترشان سایهٔ انسان‌ها بودند، اما برخی‌می‌آمد هم به جانورانِ باشکوه تعلق داشتند.
و همگی فوق‌العاده قدرتمند بودند.
لبخندِ سانی پهن‌تر شد.
خب، معلوم است که‌شده بودند. هر چه باشد، آن‌ها‌جوشان سایه‌های نامیرایانِ شهرِ جاودان بودند.
هم‌زمان که تجسمِ سوخته‌اش شروع به دوختنِ سایهٔ یتیم به شبگرد کرده بود، سه‌جثهٔ تجسمِ دیگر واردِ کاخِ در حالِ فروپاشی شدند. از طعنهٔ روزگار — یا شاید هم‌فرومی‌ریخت بی‌تقدیری — بلافاصله پس از فرار از فانوسِ سایه، دوباره به سمتِ آن شتافته بود.
آواتارهایش به‌سرعت به تالارِ خلأ رسیدند — یا بهتر است بگوییم، چیزی که پیش‌تر تالارِ خلأ بود. دیگر‌دست‌کمی وجود نداشت؛ در آشفته‌بازاری از تاریکی و فلزِ پاره‌پاره، با تالارِ بزرگِ بالای سرش ادغام شده بود. ستارهٔ در‌بال‌های حالِ مرگ حالا چیزی جز یک شراره نبود، و شکافِ سیاه دروازهٔ سایه‌ها انگار با ولع بزرگ‌تر شده بود.
هر سه تجسم بدونِ اینکه‌مخوف ذره‌ای از سرعتشان کم کنند،قدم‌هایی در تاریکیِ نفوذناپذیرش شیرجه زدند.
«آخ!»
با ورود به عالمِ سایه، سانی بی‌درنگ کور شد. گسترهٔ پهناورِ تپه‌های شنیِ سیاه معمولاً در‌بیش تاریکی فرو رفته بود و تنها با درخششِ دوردستِ توفان‌های جوهر روشن می‌شد. اما در آن‌نفرت‌انگیز لحظه، از هر سو در محاصرهٔ جریان‌های متلاطمِ جوهر بود و در نوری درخشان غرق شده بود.
انگار توفانِ جوهری درست‌پیش در همان لحظه، جلوی چشمانش‌تایتانی‌اش و دورتادورش، داشت متولد می‌شد.
سایه‌های بی‌شماری در آن درخششِ کورکننده به‌آرامی حرکت می‌کردند و رفته‌رفته در سیلاب‌های‌دریاچهٔ خروشانِ جوهر حل می‌شدند. این‌ها همان سایه‌هایی بودند که از زندانِ دیمونِ آسودگی آزادشان‌هم‌سطحِ کرده بود؛ سایه‌هایی که پس از قرن‌ها اسارت، به عالمِ مرگ سپرده شده بودند.
عالمِ سایه داشت سایه‌ها را به‌سرعت می‌درید، انگار زمان داشت به گردِ‌حالا پایشان می‌رسید. نمی‌توانست همهٔ آن‌ها را به خدمت بگیرد... اما با سه‌دست‌کمی آواتار که نقشِ پیام‌آورانش را داشتند، می‌توانست شمارِ زیادی را جذب کند.
دست‌کم آن‌قدر‌حسابی که ورقِ‌شده نبرد را برگرداند.
و همین‌دریاچهٔ کار را‌پیش هم کرد.
حالا هزاران سایهٔ بی‌نهایت قدرتمند همچون سیلابی سیاه از دروازه‌های قلعهٔ‌فریبنده تاریک بیرون می‌ریختند. دورتادورِ آرایشِ سپاهِ سایه جریان یافتند و از پهلوها‌جان بر سرِ شبح‌ها فرود آمدند؛ همچون موجی ویرانگر به آن‌ها کوبیده شدند.
در مقایسه با انبوهِ سربازانِ شبح‌وار، شمارِ سایه‌های تازه‌ای که به نبرد می‌پیوستند چندان‌جثهٔ زیاد نبود. اما هر کدام از آن‌ها سایهٔ یکی از ساکنانِ نامیرای شهرِ جاودان‌راستش بود — همگی فوق‌العاده قوی بودند و قدرتِ سپاهِ سایهٔ تحلیل‌رفته را به‌شدت بالا می‌بردند.
آن‌قدر که توازنِ‌نزدیک نبرد را به‌کلی‌فریبنده بر هم بزنند.
سپاهِ سایه پیش‌تر داشت شکست می‌خورد. اما حالا ناگهان دستِ بالا را‌جان پیدا کرده بود و جنگجویانِ اثیری را به عقب می‌راند. شبح‌های بی‌شماری‌بلندتر در یک آن قتل‌عام شدند و هر لحظه شمارِ بیشتری از بین می‌رفتند.
حتی مه هم انگار‌کوهِ عقب کشید؛ خشمِ این‌نزدیک برخوردِ فاجعه‌بار پسش زده بود.
جایی در آن بالا، صدای رعد به گوش رسید. بخشی شش‌ضلعی از‌حالا گنبدِ نامرئی فرو ریخت و ستونی از آبِ سیاه به همان شکل‌دست‌کمی پایین افتاد و در دم ویرانه‌های زیرش را به خاک تبدیل کرد.
خاک دیگر تکان نخورد؛ توانایی‌اش‌قدم‌هایی برای تبدیل شدنِ دوباره به ساختمان‌های‌می‌آمد باشکوه را از دست داده بود.
سرگردانِ نفرین‌شده لحظه‌ای‌جوشان درنگ کرد و به‌نزدیک‌تر نابودیِ ارتشش خیره ماند.
سپس یورش برد، با حمله‌ای بی‌محابا دفاعِ کُشنده را در هم شکست و نیشِ تیزِ تیغه‌های‌می‌آمد او را به جان خرید. به‌شدت مجروح شد، اما با این فداکاری توانست کُشنده را به‌بلندیِ عقب براند — کُشنده قدارهٔ شبح‌وار را جاخالی داد، اما نتوانست از دستِ خالیِ او بگریزد.
دستِ شبحِ عظیم شکمِ کُشنده را سوراخ‌کُند کرد، زخمِ عمیقی به او زد و او‌تایتانی‌اش را ده‌ها متر دورتر روی زمین پرت کرد.
با این حال،نزدیک سرگردانِ نفرین‌شده به‌فریبنده تعقیبِ حریفِ مجروحش نرفت.
برای پیوستن به‌جوشان ارتشِ در حالِ‌حالا نابودی‌اش هم شتاب نکرد.
در عوض، شبحِ شوم برگشت و‌خون‌آلود به سمتِ تودهٔ هولناکِ گوشتِ کاناخت‌کُند که داشت نزدیک می‌شد، هجوم برد.
سانی یکه خورد.
«لعنتی!»