چپتر 2500: بازتابِ او
0سانی چند بار پلک زد.
«دیمونِ خیال یه سیستم‌کسی از سدهای عظیم ساخت...دست‌کم تا آینه تولید کنه؟»
قدیس سر تکان داد.
«آینه تولید‌نظر نکرد. آینه‌ها‌این رو خلق کرد.»
ابرویی بالا انداخت.
«چه فرقی داره؟»
تا قدیس به جواب فکر کند، سانی بار دیگر نگاهی به اطرافِ کلیسای تاریک انداخت؛ آینه‌های بی‌نهایت در تمامِ اطرافش تا‌توهمی بی‌کران امتداد داشتند. درخششِ رنگارنگِ پنجره‌های شیشه‌رنگی در آن‌ها به دام افتاده بود و زیبابین‌های چشم‌نوازی می‌ساخت. واقعاً منظره‌ای عجیب و‌خبر زیبا بود که برازندهٔ دیمونِ خیال به نظر می‌رسید... با این حال، سانی نمی‌فهمید سراب و آینه‌ها چه ربطی به هم دارند.
اما می‌دانست که‌می‌رسید ارتباطی در کار‌نمی‌فهمید است. باید می‌بود.
هر چه باشد، حصارِ واقعی در بازتابِ حصارِ توهمی پنهان شده بود و دو آینهٔ‌اولین بزرگ — یکی واقعی و دیگری بازتابش — در قلبِ دو قلعهٔ عظیم قرار داشتند. حصارِ‌خوش‌شون واقعی درونِ آینهٔ بزرگِ دروغین جا داشت، در حالی که کاخِ خیال درونِ آینهٔ واقعی بود.
و دیگران از همان‌جا می‌آمدند.
تا جایی که سانی خبر داشت، جای دیگری در‌دارند عالمِ رؤیا نبود که کسی بتواند با دیگران روبه‌رو‌حصارِ شود. دست‌کم خودش هنوز به چنین منطقهٔ کابوس‌واری برنخورده بود.
پس به‌سختی می‌شد این حقیقت را‌نمی‌فهمید انکار کرد که پیوندِ عجیبی میانِ‌ارتباطی سراب، آینه‌ها و دیگران وجود داشت.
اما چه پیوندی؟
سرانجام، قدیس‌رؤیا کلماتِ مناسب‌کسی را پیدا کرد:
«طبقِ اسطوره، سراب آینه‌ها رو خلق کرد. یعنی... صرفاً یه آینه، یا حتی اولین آینه رو نساخت؛ اون خودِ مفهومِ بازتاب رو‌پنهان خلق کرد و به دنیا اجازه داد تا خودش رو همون‌طور که هست ببینه. برای همین ایزدانِ دیگه ازش خوش‌شون نمی‌اومد و‌عالمِ طردش کردن... چون بی‌رحمانه‌ترین منظرهٔ ممکن رو بهشون نشون داد. حقیقتِ اینکه چه شکلی بودن و واقعاً چی بودن رو بهشون نشون داد.»
سانی چند بار پلک زد.
افی مشغولِ بیرون آوردنِ جعبه‌ها از صندوق‌عقبِ ماشینش بود و مورگان‌اسطوره با حالتی عجیب در چهرهٔ رنگ‌پریده‌اش به بازتابِ خود خیره شده‌اجازه بود. پس تنها کسی که برای پرسیدن مانده بود، خودش بود:
«یعنی چی که مفهومِ بازتاب رو خلق کرد؟ اصلاً با عقل‌چنین جور درنمیاد. پس قبل از اینکه آینه‌ها رو اختراع کنه دنیا‌وجود چه شکلی بود؟ یعنی هیچ جای دنیا هیچ سطحِ بازتابنده‌ای وجود نداشت؟»
کاملاً مضحک به نظر می‌رسید.
اما از طرفی...
داشت دربارهٔ یک دیمون حرف می‌زد. امید‌کلماتِ مفهومِ نوشتن را اختراع کرده بود و نِتِر‌اولین نژادِ کاملی از موجوداتِ زنده را آفریده بود.
...بافنده هم‌رؤیا طلسمِ کابوس را‌بتواند خلق کرده بود.
پس چه کسی‌می‌رسید می‌گفت سراب نمی‌توانسته مفهومِ‌سراب بازتاب را اختراع کند؟
قدیس شانه‌ای بالا انداخت.
«هر چی باشه این یه اسطوره‌ست. اسطوره‌ها نیازی ندارن از منطق یا دلیل‌صرفاً پیروی کنن... دست‌کم نه اون نوع منطق یا دلیلی که ما می‌شناسیم. با این‌همین حال، برای مردمی که این اسطوره‌ها رو ساختن، همه‌چیز کاملاً منطقی به نظر می‌رسیده.»
به یکی از آینه‌هایی‌کسی که کلیسا را تزیین‌دست‌کم کرده بود نگاه کرد.
«طبقِ اسطوره، یه روز سراب غمگین و تنها بود. می‌تونست هر چیزی رو توی‌است دنیا تصور کنه، اما نمی‌تونست خودش رو تصور کنه. پس تصمیم گرفت از هیچ،بازتابش چیزی بسازه تا کاری رو که خودش نمی‌تونست انجام بده و خودش رو سرگرم کنه.»
قدیس به‌نظر بازتابِ خودش‌این اشاره کرد.
«پس، سراب جایی رو پیدا کرد که آب از میانِ کوه‌ها جریان داشت و مجموعه‌ای از سدها و‌خودِ سیستم‌های پیچیدهٔ آب‌بند رو ساخت. این‌طوری بود که دریاچهٔ آینه متولد شد، حتی اگه اون زمان هنوز این‌بی‌رحمانه‌ترین اسم رو نداشت. دریاچهٔ آینه پهناور و کاملاً مسطح بود. قرار بود سطحِ اون تبدیل به اولین آینه بشه.»
سانی بی‌اختیار‌رؤیا چند بار‌کسی پلک زد.
«عجب.»
پس رازِ اون سدهای عظیم‌حال و دریاچه‌های مصنوعیِ پهناوری که‌اما سراب ساخته بود، این بود؟
اون دریاچه‌ها... فقط‌میانِ آینه‌هایی غول‌پیکر بودن‌سرانجام که خودش ساخته بود؟
اولین آینه‌هایی‌رؤیا که به‌کسی وجود اومدن.
این قطعاً به‌می‌رسید اسمِ دریاچهٔ آینه‌نمی‌فهمید یه معنیِ تازه می‌داد.
«فقط از دیمون‌ها برمیاد‌این که همه‌چیز رو تو یه‌دارند مقیاسِ کاملاً مسخره انجام بدن.»
«خب بعدش چی شد؟»
قدیس با‌رؤیا خونسردی به‌کسی او نگاه کرد.
«طبقِ یه اسطوره، اون مِهِ یه رشته‌کوهِ دوردست رو گرفت و توی آب حبسش کرد. موجوداتِ عجیبی توی اون مه زندگی می‌کردن، و اونا هم توی دریاچه حبس شدن—اون‌قلبِ موجودات بی‌شکل بودن و فقط وقتی وجود داشتن که کسی بهشون نگاه می‌کرد، اما اون مجبورشون کرد تا شکلِ هر کسی رو بگیرن که توی آب نگاه می‌کنه، و‌به‌سختی شکلِ هر چیزی که روبه‌روی آب قرار می‌گیره. اولین چیزی که اون موجودات دیدن ماه بود، و این‌طوری، وقتی نورِ مهتاب سطحِ دریاچه رو لمس کرد، اولین آینه متولد شد.»
آهی کشید.
«طبقِ یه اسطورهٔ دیگه، اون هیچ‌چیزی رو توی آب حبس نکرد، و هیچ‌کس رو توی دریاچه زندانی نکرد. اما شب‌هنگام وقتی ماه بر فرازِ جهان طلوع کرد، سراب لمس‌کردنش رو‌ازش تصور کرد، و این‌طوری، هیچ تبدیل به چیزی شد، و اولین بازتاب متولد شد. در هر صورت، بعد از اون، موجوداتی که دیمونِ خیال از هیچ خلق کرده بود پخش‌مانده شدن، و در نهایت کلِ هستی رو پر کردن. فقط مسئله اینه که اونا توی جایی بینِ کجایی و ناکجا ساکن هستن—عالمِ آینه—و به‌ندرت با دنیای واقعی تماس پیدا می‌کنن.»
سانی با‌رؤیا چشمانی گشادشده به‌بتواند او خیره ماند.
«صبر کن... چرا این... منطقیه؟»
اگر واقعاً قرار بود باور کند که سراب خودِ مفهومِ بازتاب‌ها را‌ارتباطی خلق کرده است، آن‌وقت برای عملی کردنِ طرحِ بزرگش به مصالحی نیاز‌آینهٔ داشت. مِهِ یک رشته‌کوهِ دوردست... آن باید نیستیِ خالصِ کوه‌های تهی می‌بود.
سانی پیش‌تر متوجه شده بود که موجوداتِ هیچ و دیگران از بعضی جهات شبیهِ هم بودند. هر‌اون چه باشد، هیچ‌کس‌ها تنها زمانی به وجود می‌آمدند که کسی متوجهِ حضورشان می‌شد. به همین ترتیب، بازتاب‌ها‌کردن تنها زمانی شکل می‌گرفتند که کسی روبه‌روی آینه می‌ایستاد—اگر چیزی برای بازتاباندن وجود نداشت، آینه خالی می‌ماند.
دیگران هم‌رؤیا با دیده‌کسی شدن جان می‌گرفتند.
پس منطقی نبود که‌این فرض کند موجوداتِ هیچ‌ربطی و دیگران... خویشاوند بودند؟
فقط مسئله این بود که گروهِ اول وحشی و رام‌نشده بودند، در حالی که‌است گروهِ دوم را دیمونِ خیال اهلی کرده و تغییرِ شکل داده بود، و آن‌ها را‌قلبِ به گونه‌ای از موجودات تبدیل کرده بود که با وجودِ خویشاوندیِ نزدیک، کاملاً جدید بودند.
مثلِ گرگ‌ها و سگ‌ها.
سراب ابتدا دیگران را در دریاچهٔ آینه خلق کرده بود، و از آنجا،کابوس‌واری آن‌ها همه‌جا پخش شدند، تا جایی که آینه‌ها و بازتاب‌ها در سراسرِ هستی به‌پیدا چیزی عادی تبدیل شدند. انگار چیزی به قوانینِ جهانیِ سازندهٔ هستی اضافه شده بود.
بنا کردنِ یک مفهومِ کاملاً جدید‌نمی‌فهمید بر پایهٔ قوانینِ جهانیِ هستی. این...ارتباطی واقعاً دستاوردی درخورِ یک دیمون بود.
قدیس لبخندِ محوی زد.
«سراب به خودش نگاه کرد و‌سرانجام خودش رو با بازتاب‌ها احاطه کرد.یعنی این‌طوری، دیگه غمگین یا تنها نبود.»
سانی لرزید.
«تابوی بزرگی‌نظر که ایزدان برای‌حال دیمون‌ها گذاشته بودن.»
دیمون‌ها از زادولد منع شده بودند، و بسیاری از آن‌ها—شاید هم بیشترشان—سعی کرده بودند به طریقی‌می‌بود علیه این ممنوعیت شورش کنند. بافنده تبار را خلق کرده بود، نِتِر قدیس‌های سنگی را ساخته بود،بزرگِ امید در میانِ انسان‌ها ساکن شده و پرورششان داده بود، آریل ملکهٔ یشم را بزرگ کرده بود...
پس سراب چه کرده بود؟
دیگران را خلق کرده بود، کاخِ خیالش‌شود را با آن‌ها پر کرده بود، و از‌به‌سختی همراهی‌شان لذت برده بود تا از تنهایی‌اش بکاهد؟
اگر این‌طور بود، پس‌این کاخِ خیال شاید صرفاً‌ربطی زمینِ بازیِ یک دیمون نبود...
شاید جایی بود که‌این خیالِ خودش در آن‌ربطی به حقیقت پیوسته بود.