چپتر 2706: روباه در مرغدانی
0تایرنتی اعظم کشته شد: روحِ کاناخت.
اهریمنی فاسد‌شده کشته شد: آلتس از آن نُه‌تن.
جت به‌قسم آسمانِ تاریکِ شهرِ‌فقط جاودان نگاه کرد.
باید غرقِ شادی می‌شد، اما‌فهمید در عوض، تنها فکری که‌نامرئی از ذهنش گذشت این بود...
«لـ... لعنتی.»
مدتِ زیادی از‌نگه رفتنش نمی‌گذشت، اما آسمانِ‌هستند بالای سرش داشت فرومی‌ریخت.
بارانِ سیل‌آسا به رگباری آخرالزمانی تبدیل شده بود و این‌جا و آنجا، ستون‌های‌شبح‌ها شش‌ضلعیِ عظیمی بر فرازِ شهرِ ویران قد برافراشته بودند. از دور انگار گنبدِ نامرئیِ‌چیزی آسمان را نگه می‌داشتند، اما جت در یک آن فهمید که واقعاً چه هستند.
سطحِ پهناورِ گنبدِ نامرئی از بی‌شمار شش‌ضلعی تشکیل شده بود. با محوشدنِ برخی از آن‌ها، آب‌های‌آن‌ها سردِ دریای توفان با فشاری ویرانگر به پایین سرازیر می‌شد. ستون‌های غول‌پیکر گنبد را نگه نمی‌داشتند—آن‌ها‌همچنان آبی بودند که از شکاف‌های گنبد فرو می‌ریخت و همچنان شکلِ خود را حفظ کرده بود.
علاوه بر آن، کاخ هیچ‌کجا به چشم نمی‌خورد.شش‌ضلعی به جایش، توده‌ای عظیم از فلزِ خمیده در هوا‌فشاری شناور بود و زیرِ فشارِ خم‌شدنِ بیشتر، ناله می‌کرد.
«قسم به ایزدانِ‌نگه مرده. فقط یه‌واقعاً لحظه رفتم بیرون...»
نکتهٔ مثبت این بود که انگار سپاهِ سایه داشت شبح‌ها را عقب می‌راند.شبح‌ها و حالا که هم تایرنتِ کنترل‌کنندهٔ آن‌ها و هم اهریمنِ کنترل‌کنندهٔ تایرنت از بین‌چیزی رفته بودند، آن شبح‌ها دیگر خطری محسوب نمی‌شدند. چیزی نمی‌گذشت که به‌کلی نابود می‌شدند.
«درسته.»
جت بالاخره‌واقعاً یادش آمد چه‌پهناورِ کار کرده بود.
آن‌ها را کشته بود.
روحِ کاناخت، سرگردانِ نفرین‌شده. وحشتِ دریاها، هلندی، و کاپیتانِ ترسناکش هر دو از بین‌عقب رفته بودند؛ مثلِ بسیاری از پلیدهای پیش از خود، به دستِ او کشته شده‌به‌کلی بودند. جت در طولِ سال‌ها موجوداتِ کابوسِ بی‌شماری را کشته بود، اما با این حال...
این بزرگ‌ترین دستاوردش بود. اینکه قدیسی یک‌هستند تایرنتِ اعظم را بکشد اصلاً اتفاقِ رایجی نبود—در‌برخی واقع، چیزی بود که اصلاً نباید رخ می‌داد.
با این حال،هستند جت این کار‌نامرئی را کرده بود.
در نهایت، همه‌چیز به تصمیمی ختم شد که‌سطحِ پس از فعال‌کردنِ توانِ ویژهٔ تیغهٔ مه گرفت؛آن‌ها توانی که روحِ قلبِ کاناخت به آن بخشیده بود.
جت می‌خواست برای کشتنِ سرگردانِ نفرین‌شده تلاش‌رفتم کند، اما مطمئن نبود که از پسش بربیاید.می‌راند این یک قمار بود، آن هم قماری خطرناک.
پس در‌آسمان نهایت، قمارِ دیگری‌فهمید را انتخاب کرد.
به جای تلاش برای‌سطحِ کشتنِ اربابِ روحِ کاناخت، ترجیح‌تشکیل داد بگذارد او را ببلعد.
این تصمیم کاملاً هم بی‌پروا نبود. جت تا آن موقع مدتی بود که داشت هلندی و شبح‌هایش‌آب‌های را بررسی می‌کرد. به‌ویژه متوجه شده بود که قدارهٔ شبح‌وار مدام سیلابی از نورِ اثیری ساطع می‌کند‌خود و جنگجویانِ طیفیِ بیشتری را به میدانِ نبرد احضار می‌کند... که یعنی انبارش هنوز خالی نشده بود.
روحِ کاناخت جانورِ گرسنه‌ای‌مرده بود که در طولِ اعصار‌نکتهٔ روح‌های بی‌شماری را بلعیده بود.
با این حال...
خودِ جت‌واقعاً هم اشتهای‌سطحِ زیادی داشت.
او می‌خواست سرگردانِ نفرین‌شده را بکشد، اما این وظیفه‌اش نبود. وظیفه‌اش این بود که او را‌آن‌ها عقب نگه دارد و برای متحدانش زمانِ کافی بخرد تا به اهدافشان برسند. روحِ کاناخت منبعِ‌همچنان قدرتِ او بود، پس اگر می‌توانست آن را نابود یا ضعیف کند، به همان نتیجه می‌رسید.
به‌علاوه، از آنجا که خودش‌فقط یک شبح بود، دقیقاً بنیهٔ‌مثبت لازم برای این کار را داشت.
بنابراین جت، به‌جای اینکه سعی کند در آن تک‌فرصتی‌پهناورِ که قلبِ کاناخت به او داده بود سرگردانِ نفرین‌شده را‌دریای بکشد، دستش را قطع کرد و قدارهٔ شبح‌وار را گرفت.
می‌دانست که قداره او را فرو می‌بلعد. در واقع، هدفِ اصلی از دزدیدنِ روحِ‌سردِ کاناخت همین بود که قداره او را ببلعد. با این حال، وقتی حس کرد دارد‌شکلِ به درونِ تیغهٔ سبزِ تیره کشیده می‌شود، بی‌اختیار جا خورد و زیرِ لب ناسزا گفت.
لحظه‌ای بعد، ناپدید شد.
آنجا در‌قسم دلِ روحِ کاناخت،فقط دنیا متفاوت بود.
در واقع،آسمان اصلاً دنیایی‌می‌داشتند در کار نبود.
نه مکانی بود،هستند نه زمانی، نه‌نامرئی زندگی‌ای، نه مرگی.
تنها پهنه‌ای مبهم از درخششِ‌فهمید سبزِ تیره که مانندِ باتلاقی‌نامرئی او را در بر گرفت...
و حضورِ بی‌شمار‌ایزدانِ روحی که تایرنت، درست‌رفتم مثلِ او، بلعیده بود.
اما جت با‌نگه آن روح‌های دربند‌واقعاً یک تفاوتِ اساسی داشت.
آن‌ها پیش از آنکه بردهٔ روحِ کاناخت شوند، کشته شده بودند. اما‌آن‌ها جت از همان اول مرده بود... او نه به‌عنوانِ روحی بخت‌برگشته و‌آبی عاری از گوشت، بلکه به‌عنوانِ یک شبحِ کینه‌توز واردِ این اسارت شد.
و همین به‌نگه جت قدری استقلال می‌داد،هستند دست‌کم برای لحظه‌ای کوتاه.
در آن لحظه در آستانهٔ مرگ بود و روحش تقریباً به‌طور کامل از جوهر خالی شده بود. ارادهٔ مستبدانهٔ‌اهریمنِ روحِ کاناخت بر او سایه انداخت و کوشید تا حسِ خویشتنِ او را خفه کند و از او برده‌ای‌وحشتِ بی‌فکر و مطیع بسازد. ممکن بود موفق هم بشود — در واقع، اگر فرصتش را پیدا می‌کرد، احتمالاً موفق می‌شد.
اما جت به روحِ‌می‌داشتند کاناخت فرصتی نداد تا‌سطحِ بر او غلبه کند.
در عوض، از آن لحظهٔ کوتاه استفاده کرد‌شش‌ضلعی تا تیغهٔ مه را بالا بیاورد و قصدِ‌توفان کشتارش را در قالبِ داسی برنده متمرکز کرد.
یک ضربهٔ آن داس کافی‌فهمید بود تا تمامِ روح‌های دربندِ‌نامرئی درونِ تایرنتِ اعظم را درو کند.
هرچه باشد، آنجا نه مکانی بود و نه زمانی. این یعنی‌سپاهِ تمامِ روح‌های اسیر در یک مکان قرار داشتند و وارد کردنِ‌رفته ده‌هزار ضربه به همان اندازه زمان می‌برد که زدنِ یک ضربه.
پس دروگرِ روح جت، همچون روباهی‌واقعاً در مرغدانی، در یک آن تک‌تکِ‌شش‌ضلعی اشباحِ درونِ روحِ کاناخت را قتل‌عام کرد.
اوه-اوه.
سونامیِ جوهر به روحِ در‌فهمید حالِ فروپاشی‌اش سرازیر شد و در‌بی‌شمار یک آن آن را ترمیم کرد.
اما بسیار تأثیرگذارتر از آن،فقط سیلابِ عظیمِ قطعه‌هایی بود که به‌سپاهِ درونِ هستهٔ روحِ درهم‌شکسته‌اش جاری شد.
هسته که دهه‌ها پیوسته در‌فهمید حالِ رشد بود، ناگهان متورم شد‌بی‌شمار و با سرعتی چشمگیر بزرگ شد.
در واقع در یک آن چنان عظیم‌بی‌شمار و سنگین شده بود که روحِ متعالیِ‌سردِ جت برای تحملِ وزنش به تقلا افتاد.
این... موهبتِ بزرگیه. فکر کنم.
جت حسِ عجیبی داشت. بسیار‌فقط قدرتمندتر شده بود، بله، اما در‌سپاهِ عینِ حال... به‌شکلی خطرناک نامتعادل بود.
اما بعداً‌آسمان به آن‌می‌داشتند رسیدگی می‌کرد. فعلاً...
جت با ضربهٔ اولش تمامِ روح‌های گرفتار‌بی‌شمار در درخششِ سبزِ تیره را قتل‌عام کرده بود.دریای ضربهٔ دومش دیوارهای خودِ زندان را هدف گرفت.
انگار پس از بلعیده شدن توسط‌واقعاً یک جانور، داشت شکمش را پاره‌شش‌ضلعی می‌کرد تا راهی به بیرون باز کند.
طولی نکشید که آن نادنیایِ عجیبِ‌لحظه پیرامونش درهم‌شکست و بارِ دیگر خود‌سایه را زیرِ آسمانِ توفانیِ شهرِ جاودان یافت.
روبه‌روی سرگردانِ نفرین‌شده ایستاده بود.
حالا که منبعِ قدرتش نابود شده بود، شبحِ‌شش‌ضلعی شوم بسیار ضعیف به نظر می‌رسید. در همین‌توفان حال، جت خود را قدرتمندتر از همیشه حس می‌کرد.
پس داسش را فرود‌می‌داشتند آورد و دشمنش را‌سطحِ از هستی ساقط کرد.
این‌گونه بود که افسانهٔ‌مرده هولناکِ سرگردانِ نفرین‌شده و‌بیرون کشتیِ هیولاوارش به پایان رسید.
و این‌گونه بود که فصلی‌فهمید تازه به افسانهٔ باشکوهِ دروگرِ‌نامرئی روح جت نیز افزوده شد.