چپتر 2870: فصل ۲۸۷۰: مسئلهٔ ارزش
0طلسم در گوشِ کاسی نجوا‌می‌خوای کرد و خبر داد که‌خودت دژش از دست رفته است.
شبگرد جابه‌جا شد؛ حس کرد چیزی در‌درست جزیرهٔ عاج تغییر کرده است. لحظه‌ای ساکت‌حال ماند و بعد با لحنی محتاط پرسید:
«الان چی‌کار کردی؟»
لبخندی بی‌رنگ‌درست لبِ کاسی‌اینکه را کج کرد.
«فقط به توصیه‌ت عمل کردم،می‌خوای شبگرد... دژ رو تسلیم کردم.خودت برو، برش دار—دیگه مالِ توئه.»
لحظه‌ای مکث‌آره کرد و‌یادم بعد اضافه کرد:
«خب، نه به این زودی. از اونجا که ادعام رو‌میان نسبت به برجِ امید پس گرفتم، الان مالِ هیچ‌کس نیست. اگه‌برای می‌خوای اربابش بشی، اول باید خودت رو به گذرگاهش متصل کنی.»
آرام خم‌درست شد و‌اینکه خنجرش را برداشت.
در این‌هیچ‌کس میان، جزیرهٔ عاج‌می‌خوای مدام سرعت می‌گرفت.
شبگرد خنده‌ای شوم سر داد.
«نکنه با خودت گفتی اگه کنترلِ برجِ عاج‌خنجرش رو ول کنی و دیگه تهدیدی برای حصار‌نکنه نباشی، آستریون دوباره ترجیح می‌ده زنده‌ت نگه داره؟»
کاسی صاف ایستاد‌قبل و دوباره رو‌فرستادمش به او کرد.
«راستش، اصلاً برام مهم نیست اون مرده‌خوار چی ترجیح‌باید می‌ده. درسته که دیگه تهدیدی برای حصار نیستم... اما‌مدام هنوز می‌تونم باغِ شب رو تهدید کنم، مگه نه؟»
به جایی اشاره کرد‌یادم که کشتیِ عظیم در آسمانِ‌اینکه رو به تاریکی خودنمایی می‌کرد.
«آره، شاید یادم رفت بگم. درست قبل از اینکه کنترلِ جزیره رو‌سرعت ول کنم، فرستادمش تو مسیرِ برخورد با باغِ شب. برجِ امید در‌آستریون حال حاضر هیچ اربابی نداره، پس کسی نیست که متوقفش کنه. یعنی...»
لبخندِ کاسی‌درست پهن‌تر شد‌اینکه و ریز خندید.
سال‌ها پیش، با زنجیرشکن به شاهزادهٔ‌اربابش خورشید کوبیده بود. حالا، داشت جزیرهٔ عاج‌کنی را می‌فرستاد تا به باغِ شب بکوبد...
آخه ایدهٔ کی بود‌یادم که مدام بذارن دخترِ‌قبل نابینا پشتِ فرمون بشینه؟
شبگرد ساکت ماند،خودت پس او به‌کنی جایش حرف زد:
«به بیانِ دیگه، باید یه انتخاب بکنی. می‌تونی همین‌جا بمونی و به همراهی با من ادامه بدی، یا می‌تونی با عجله بری سمتِ‌پیش گذرگاه و سعی کنی قبل از اینکه برجِ امید به باغِ شب بخوره، کنترلش رو به دست بیاری—البته اگه نمی‌خوای سقوطِ یکیشون رو‌می‌تونی از آسمون و خرد شدنش روی حصار ببینی. فکر کنم همه‌چیز برمی‌گرده به اینکه برای چی ارزشِ بیشتری قائلی. این صرفاً یه مسئلهٔ ارزشه.»
تنها چیزی‌هیچ‌کس که نصیبش‌اگه شد، سکوت بود.
کاسی در تاریکی منتظر ماند و‌بگم با خود فکر کرد تصمیمِ شبگرد...مسیرِ نه، تصمیمِ آستریون... چه خواهد بود.
در لحظهٔ بعد، شبگرد ناگهان یک قدم برداشت و فاصلهٔ میانشان را طی کرد و ضربهٔ خردکننده‌ای به سرش کوبید.تهدیدی کاسی در حالی که خون از بینی‌اش جاری بود به زمین افتاد، سپس حس کرد شبگرد موهایش را گرفت و‌نیستم سرش را با خشونت به یک طرف کشید. هم‌زمان، ضربهٔ وحشتناکِ دیگری بر او فرود آمد و جمجمه‌اش را شکافت.
هوشیاری‌اش محو شد.
...در گذشته، کاسی دستبندهایش را فعال کرد و به حرکت درآمد؛ نیروی حملهٔ شبگرد را کاهش داد‌میان و در عین حال نیروی خودش را تقویت کرد. زیرِ ضربهٔ او خم شد، تاندون‌های مچِ دستش‌می‌ده را برید، به جلو متمایل شد و در یک حرکتِ نرم خنجرش را در پهلوی او فرو کرد.
«آخ!»
تیغهٔ تیز عمیق در‌گذرگاهش شکمش فرو رفت و‌خنجرش صدای هیسِ شبگرد را درآورد.
در گسترهٔ بی‌کرانِ احتمالات، رگبارِ مهیبی از ضرباتِ خردکننده بر سرِ کاسی فرود‌نداره آمد و بدنش را در هم شکست و لت‌وپاره کرد. از میانشان لغزید و‌کوبیده آن معدود مواردی را یافت که در آن‌ها نسبتاً جانِ سالم به در می‌برد.
برای لحظه‌ای کوتاه، آن دو در نبردی خشن گلاویز شدند. شبگرد پس از آن حملهٔ بی‌محابای اول دیگر اشتباهی نکرد، در نتیجه کاسی نتوانست چیزی‌کنترلِ جز چند زخمِ جزئی روی تنش بیندازد. در این میان، شمارِ آینده‌های ممکنی که در آن‌ها جانِ سالم به در می‌برد، با سرعتی ترسناک رو‌می‌تونم به کاهش بود — این نتیجهٔ آن بود که شبگرد داشت نحوهٔ مبارزه با او را یاد می‌گرفت و خودش را با آن تطبیق می‌داد.
با این حال، شبگرد پس از آن درگیریِ اول به یورشِ خود ادامه نداد... چون فهمید‌هیچ نمی‌تواند او را به‌سرعت از پا درآورد. انگار آستریون هم از کشتنِ فوریِ او منصرف شده‌کوبیده بود، چراکه کاسی با واگذار کردنِ برجِ امید، خودش را از فهرستِ تهدیدهای قدرتمند خط زده بود.
در هر صورت، زمان‌گذرگاهش تجملی بود که شبگرد‌خنجرش دیگر فرصتش را نداشت.
عقب کشید، لحظه‌ای‌قبل ساکت ماند و‌فرستادمش زیرِ لب ناسزایی گفت.
سپس، بی‌آنکه حرفِ دیگری بزند، شبگرد چرخید و ناپدید‌باید شد. با یک قدم به جمجمهٔ اژدها رسید و‌مدام قدمی دیگر او را به داخلِ پاگودای بزرگ برد.
شتابان می‌رفت تا خودش را به‌بگم گذرگاهِ آن ببندد و جلوی برخوردِ‌مسیرِ جزیرهٔ عاج با باغِ شب را بگیرد.
کاسی تلوتلو خورد.
آن‌قدر خسته بود که چیزی نمانده بود از حال‌حال برود و یادِ دردی که کشیده بود امانش را‌لبخندِ بریده بود... اما او هم وقتِ تلف کردن نداشت.
باید پیش از آنکه‌اگه شبگرد خودش را به‌اول برجِ امید ببندد، فرار می‌کرد.
چرخید و به سمتِ بیشهٔ درختانِ باستانی‌درست دوید — و طاقِ درگاهی که رین پیش‌تر‌حاضر شعلهٔ ایزدی را در آن احضار کرده بود.
درگاهِ برجِ آبنوس حالا بارِ دیگر باز شده بود.برداشت برکه‌ای از تاریکیِ جوهری درونِ طاقِ سنگی موج می‌زد‌کنترلِ و رین گیج و مبهوت جلوی آن ایستاده بود.
کاسی نزدیکِ زنِ جوان روی زمین فرود آمد و با آخرین رمق‌هایش رین را‌کسی به داخل هل داد. سپس با دقت ویلچری را که بقایای تهیِ لبخندِ آسمان‌بود رویش نشسته بود به داخلِ طاق هدایت کرد و سرانجام خودش از آستانه گذشت.
تاریکیِ خنکی بدنِ لت‌وپاره‌اش را در‌اربابش بر گرفت. درگاه پشتِ سرش فرو ریخت‌کنی و تمامِ نور را با خود برد.
کاسی بارِ‌آره دیگر در‌یادم تاریکی تنها ماند.
...هرچند این‌باید تاریکی بسیار‌گذرگاهش آرامش‌بخش‌تر بود.
انگار در یک آن تمامِ توانش تحلیل رفت و‌حال سر پا ماندن را برایش دشوار کرد. کاسی آهسته‌لبخندِ نفسش را بیرون داد و سپس روی زانوهایش افتاد.
در سکوتی که به دنبالش آمد،اربابش ناگهان صدای قدم‌های بی‌شتابی به گوش‌متصل رسید که به آن‌ها نزدیک می‌شد.
صدایی سرد از بالای‌یادم سرش طنین انداخت و‌قبل در اتاقِ سنگی پیچید.
«خب، خب، خب. ببین باد کیو آورده. آه، جادوگرِ‌برداشت محبوبِ خودم! به قلمروِ محقرِ من خوش اومدی، بانو‌کنترلِ کاسیا. باید بگم غرق در خون بودن خیلی بهت میاد.»
از آنجا که کاسی داشت دنیا‌فرستادمش را از دریچهٔ چشمانِ رین می‌دید، همه‌چیز‌نداره به رنگِ سایه‌های بی‌شمارِ خاکستری درآمده بود.
همان‌طور که رین نگاه می‌کرد، موردرت چند لحظه‌اول ساکت ماند و سپس در حالی که از‌برداشت بالا به کاسی چشم دوخته بود، لبخندِ تاریکی زد.
«...چرا این‌قدر دیر کردی؟»