چپتر 2285: سپاهِ مرگ
0جنگلِ سوخته زیرِ آسمانی خاکستری گسترده بود؛ همچون یادآوری تاریک و متروک از ویرانیِ‌زغال‌شده مطلق. این‌طرف و آن‌طرف، تنه‌های زغال‌شدهٔ درختانی عظیم همچون برج‌هایی فروریخته سر به آسمان‌پارچه‌ای کشیده بودند؛ بی‌هیچ شاخه‌ای، و با برگ‌هایی که از مدت‌ها پیش خاکستر شده بود.
در پایین، هزارتویی نفوذناپذیر از تنه‌های مرده و‌هزارپای سیاه‌شده، صدها متر از سطحِ زمین بالا آمده‌براق و آن را به‌کلی از دید پنهان کرده بود.
سانی بالای یکی از معدود درختانِ سوخته‌ای ایستاده بود که حتی در مرگ هم سرسختانه پابرجا مانده بود،سیاه و از ارتفاعی زیاد به گسترهٔ وسیعِ این کلافِ زغال‌شده چشم دوخته بود—در واقع، دو تا از او آنجا‌لباسِ بودند؛ یکی زرهی زیبا از یشمِ سیاه به تن داشت و دیگری لباس‌هایی ساده از پارچه‌ای تیره پوشیده بود.
آن‌که زره به تن‌مرگ داشت، با حالتی مغرورانه‌ارتفاعی به پایین نگاه کرد.
«فکر کنم بازم قراره ببازیم.»
آن‌که لباسِ ساده پوشیده‌درخشان بود لبخندِ محوی زد؛هزارپای با برقی شیطنت‌آمیز در چشمانش.
«سپاهمون رو دست‌کم نگیر.»
در پایین،ایستاده نبردی هولناک‌مرگ در جریان بود.
کلافِ زغال‌شده جان گرفته بود و ماده‌ای سیاه و درخشان در آن می‌جوشید. آن ماده، هزاران هزارپای‌بود—در هیولاوار بود که طولشان از چند متر تا ده‌ها متر می‌رسید و بدنشان با کیتینِ سیاه و براق‌نگاه پوشیده شده بود. هزارپاها از اعماقِ جنگلِ فروافتاده بیرون می‌خزیدند و همچون موجی جنون‌آمیز به سطح سرازیر می‌شدند.
هر کدام دست‌کم یک جانورِ فاسد‌شده بود، و برخی حتی از رتبهٔ اعظم بودند. قهرمانانی مورمورکننده نیز در میانشان به‌بیرون چشم می‌خوردند—هیولاها، دیوها و اهریمن‌ها؛ گروهِ آخر از اشکالِ مبهمِ تایرنت‌های گریزپایِ این دسته محافظت می‌کردند. برخی پوسته‌هایی داشتند که‌گروهِ با رنگ‌های تند و الگوهای مورمورکننده در میانِ موجِ سیاه خودنمایی می‌کرد، و توجه را به ظاهرِ شومشان جلب می‌کرد.
دیدنِ این حشراتِ هیولاوار‌زیاد حتی برای کسی مثلِ‌کلافِ سانی هم کمی ترسناک بود.
«و... بزن... بریم...»
ارتشِ دیگری هم بود که در برابرِ موجِ هزارپاهای نفرت‌انگیز ایستاده بود و همچون دیواری، درختِ سربه‌فلک‌کشیده‌ای را‌واقع که سانی رویش قرار داشت احاطه می‌کرد—ارتشی به همان اندازه تاریک، اما بسیار مورمورکننده‌تر. این یکی از سایه‌هایی‌کرد خاموش تشکیل شده بود که بی‌هیچ نشانه‌ای از ترس، شک یا تردید، در برابرِ موجِ هولناکِ پلیدها ایستاده بودند.
درست در همان لحظه، ردیف‌های اولِ سپاهِ‌هزاران سایه به جلو حرکت کردند تا با دشمن‌کیتینِ روبه‌رو شوند و شتابش را در هم بشکنند.
در بازیِ شومِ سرنوشت، این طلایه‌داران از همان هزارپاهای هیولاوار‌چشم تشکیل شده بودند—آن‌ها سایهٔ موجوداتِ کابوسی بودند که به دستِ‌دیگری سانی و سپاهش در همین جنگلِ سوخته کشته شده بودند.
با وجودِ قدرتِ عظیمش، سانی و ارتشِ نامیرایش هنوز آن‌قدرها هم ترسناک نبودند‌کلافِ که بتوانند به بقایای زغال‌شدهٔ عالمِ دل یورش ببرند. در ماه‌های اولِ یورشِ‌لباس‌هایی گستاخانه‌اش، به‌سختی می‌توانست قدم در جنگلِ سوخته بگذارد بی‌آنکه مجبور به عقب‌نشینی شود.
هر چه باشد، بیشترِ سایه‌های تحتِ فرمانش متعلق به موجوداتی از رتبه‌های پایین‌تر‌کلافِ بودند. تنها چندصد موجودِ کابوسِ اعظم در میانشان بود، و هرچند سایه‌های خاموش‌لباس‌هایی نابود نمی‌شدند، اما ممکن بود برای ترمیمِ خود به دریای روحِ او فرستاده شوند.
این ترمیم آنی هم‌درخشان نبود، و هرچه سایه‌هزارپای قدرتمندتر بود، زمانِ بیشتری می‌برد.
بنابراین، در روزهای نخست، موجوداتِ کابوسی که در حاشیهٔ جنگلِ سوخته‌دوخته می‌لولیدند، سپاهِ سایه را به‌راحتی از پا درآورده بودند؛ تعدادِ عظیمشان‌ساده کافی بود تا ارتشِ نامیرای فرمانروای تازه‌برخاسته را در هم بشکند.
با نابودیِ بیشترِ سایه‌هایش، سانی چاره‌ای‌پابرجا جز فرار نداشت. پیشرفت نه‌تنها کُند‌این بود، بلکه عملاً به چشم نمی‌آمد.
با این حال...
سپاهِ مرگ ویژگیِ موذیانه‌ای داشت. با‌ماده هر نبرد، حتی در نبردهایی که شکست‌می‌رسید می‌خوردند... سانی و قلمرویش مدام قوی‌تر می‌شدند.
هر پلیدی که به دستِ او یا زیردستانش در‌زغال‌شده این نبردهای ناامیدانه کشته می‌شد، به صفوفِ سایه‌های خاموش می‌پیوست.داشت در ابتدا، دوازده هزارپای سایه برایش می‌جنگیدند. سپس، صد هزارپا.
با گذشتِ روزها، تعدادشان به هزاران رسید و‌ارتفاعی سپاهِ سایه در اعماقِ جنگلِ سوخته پیشروی کرد‌دوخته و متر به متر زمین را پس گرفت.
حالا، پس از یک سال، آن‌قدر پیش رفته بود که‌گسترهٔ به لانه‌های قبیلهٔ هزارپاهای هیولایی نزدیک شود. به همین دلیل‌زرهی بود که تایرنت‌های گریزپایشان حالا شخصاً در میدانِ نبرد حضور می‌یافتند.
هدفِ سانی یافتن و نابودیِ لانه‌ها بود. با فتح و نابودیِ لانه‌های‌ده‌ها مجاور، حاشیهٔ جنگلِ سوخته — دست‌کم در جنوب — به دستش می‌افتاد.سطح حتی امیدِ کمرنگی داشت که در یکی از آن‌ها دژی پنهان پیدا کند.
البته این‌ها صرفاً بخش‌های بیرونیِ عالمِ سقوط‌کردهٔ ایزدِ دل بود. در اعماقِ این سرزمینِ هولناک،زرهی موجوداتی به‌مراتب دهشتناک‌تر از هزارپاهای هیولایی پرسه می‌زدند... پس سال‌ها طول می‌کشید تا سانی منطقهٔ مرگ‌کرد را به‌طور کامل مطیعِ خود کند؛ آن هم اگر اصلاً از پسِ چنین کارِ شگرفی برمی‌آمد.
اما ایرادی نداشت.
هرچه باشد، فتحِ جنگلِ سوخته هدفِ اصلی‌اش نبود. هدفِ‌زیاد اصلی پر کردنِ صفوفِ سپاهِ سایه با سایه‌های قدرتمند‌واقع بود و در این زمینه، داشت عالی پیش می‌رفت.
آن پایین، سیلِ هزارپاها با سایه‌های هم‌نوعانِ کشته‌شده‌شان برخورد‌هیولاوار کرد. هیاهوی گوش‌خراشی از ساییده‌شدنِ پوسته‌های کیتینی و جیغ‌های‌اعماقِ غیرانسانی در برهوتِ سوخته پیچید و زمین لرزهٔ خفیفی برداشت.
سانی هرگز فکرش را هم نمی‌کرد که روزی فرماندهیِ لشکری از هزاران موجودِ کابوسِ فاسد‌شده را بر‌یشمِ عهده بگیرد — یا بهتر است گفت، سایه‌های متعالیِ هزاران موجودِ کابوسِ کشته‌شده را. با این حال، امروز...قراره سیلِ هولناکِ دشمن همان لشکر را در کمتر از یک دقیقه بلعید و اثری از آن‌ها باقی نگذاشت.
سایه‌های هزارپاها تارومار‌حتی شدند و به‌پابرجا دریای روحِ او بازگشتند.
«...امروز تقریباً یه‌حتی دقیقهٔ کامل دوام‌پابرجا آوردن. بد نیست.»
تجسمِ زره‌پوشش نگاهی‌ماده‌ای به تجسمِ خندان‌ماده انداخت و پوزخند زد.
«خوب هم نیست.»
با این حال، فوجِ سایهٔ هزارپاهای هیولایی کارش را کرده بود؛ آن‌ها‌این فدا شده بودند تا شتابِ آن سیلِ هولناک را بگیرند، تلفاتِ سنگینی‌داشت به آن وارد کنند و چندصد سایهٔ جدید برایش به ارمغان بیاورند.
حالا نوبتِ سواره‌نظام بود تا‌سرسختانه پاسدارِ فداکاری‌شان باشد و دشمنانِ‌گسترهٔ بیشتری را در هم بشکند.
تجسمِ زره‌پوش لبخندِ تاریکی زد.
«پیداش شد.»
آن پایین، شوالیه‌ای برازنده با‌سرسختانه زرهِ عقیقیِ رعب‌آورش، مرکبِ هولناک‌گسترهٔ خود را به جلو راند.
شمشیرش هوا را شکافت و سپاهِ‌پابرجا سایه به خروش آمد و در‌این پردهٔ مورمورکننده‌ای از سکوتِ مرگبار جان گرفت.
حتی اگر امروز‌ماده‌ای هم شکست می‌خوردند،ماده سرانجام پیروز می‌شدند.
هرچه باشد، مرگ صبور بود.
و فراتر‌ایستاده از هر‌مرگ چیز، گریزناپذیر بود.