چپتر 2820: تختِ خون
0کای آن‌قدر قوی بود که‌کردن بتواند با سیشان مقابله کند.دیگر در این نبرد تنها هم نبود.
شوالیهٔ تابستان درست پشتِ سرش‌وجودِ ایستاده بود و بی‌تفاوت سیشان‌بزرگی و خواهرانش را برانداز می‌کرد.
از طعنهٔ روزگار، در میانِ تمامِ مردمِ قلبِ زاغ، این سر گیلیاد بود که بیش از‌فولادیِ همه در برابرِ طاعونِ آستریون نفوذناپذیر از آب درآمده بود. وفاداریِ بی‌چون‌وچرای این مرد به پادشاهی که‌برخاست سوگند خورده بود به او خدمت کند، چنان سرسختانه بود که حاضر نشد تسلیمِ هیچ‌کسِ دیگری شود.
او از پذیرفتنِ ستارهٔ دگرگون به‌عنوانِ فرمانروای جدیدش‌فولادیِ سر باز زده بود و حالا، از سر‌هدایت خم کردن در برابرِ رؤیازاد هم امتناع می‌کرد.
چند نفرِ دیگر هم بودند که همچنان در برابرِ طاعون مقاومت‌بودند می‌کردند. با این حال، بیشترِ شهر از پیش دربند شده بودند...اینکه و آستریون دیگر به اینکه فقط بگذارد طاعون پخش شود راضی نبود.
در عوض، می‌خواست قدیس‌هایی که با موفقیت‌عددیِ مطیعِ خود کرده بود، دژهایی را که‌متصل هنوز به قلمروِ اشتیاق تعلق داشتند فتح کنند.
بنابراین، بردگانش در چند روزِ گذشته تحتِ فرماندهیِ سیشان کاخِ یشم را محاصره‌باخته کرده بودند. با وجودِ برتریِ عددیِ چشمگیرشان، پلِ بزرگی که کوهِ برفی را‌همچون به آتشفشان متصل می‌کرد، گلوگاهی طبیعی بود که نمی‌گذاشت گله‌وار روی دژ سرازیر شوند.
با این حال، کای خیلی وقت پیش نبرد را باخته بود... اگر غولِ فولادیِ‌نیروهایش عظیمی نبود که وقتی سیشان برای اولین بار نیروهایش را برای تسخیرِ کاخِ یشم‌کشیدهٔ هدایت کرد، همچون بنای یادبودی جهنمی از گرسنگی و گناه از دلِ آتشفشان برخاست.
پیکرِ سر به فلک کشیدهٔ غول کاملاً سیاه بود و با تیغه‌ها و نیزه‌های بی‌شماری پوشیده شده بود که‌پیش مانندِ گورستانی از شمشیرهای خردشده از آن بیرون زده بودند. شعله‌های جهنم در چشمانِ مخوفش می‌سوخت و وقتی کورهٔ‌تعلق سوزانِ دهانش را باز می‌کرد، گرمای غیرقابل‌تحملی محیطِ اطراف را فرا می‌گرفت و برف را به آبِ روان تبدیل می‌کرد.
او همان اهریمنِ مطلقی بود‌وجودِ که سرورِ سایه‌ها برای دفاع‌بزرگی از قلبِ زاغ جا گذاشته بود.
با کمکِ این دیو، کای توانسته‌نمی‌گذاشت بود حملاتِ سیشان را دفع کند‌وقت و هر نبرد را به تساوی بکشاند.
اهریمن هنوز با او‌وقت بود و از دروازه‌های‌فولادیِ کاخِ یشم نگهبانی می‌کرد.
سیشان با‌باز چهره‌ای گرفته به‌کردن آن چشم دوخت.
ردیابِ خاموش هم همین‌طور، چون پیش‌تر‌برتریِ با آن جنگیده بود — در سواحلِ‌آتشفشان دریاچهٔ محوشونده، در طولِ جنگِ گورِ خدا.
آن‌ها در بن‌بست قرار داشتند.
سیشان مدتِ درازی‌خیلی ساکت ماند و سپس‌غولِ با لحنی یکنواخت گفت:
«گفتی تا وقتی‌زده حاکمِ کاخِ یشمی،رؤیازاد نمی‌تونم شکستت بدم، کای؟»
ناگهان لبخند زد.
«من که مخالفم. با این حال، اگه به این محاصره ادامه‌خیلی بدم، پادشاهِ هیچ به‌راحتی از این اختلافِ ما استفاده می‌کنه. پس، فقط‌تسخیرِ باید کاری کنم که با میلِ خودت کاخِ یشم رو تسلیم کنی.»
کای ابرویی بالا انداخت.
«و دقیقاً‌باز چطور می‌خوای این‌کردن کار رو بکنی؟»
لبخندِ ظریفِ‌کاخِ سیشان کمی‌محاصره پهن‌تر شد.
«البته که‌آتشفشان با لطفِ‌گلوگاهی سرورم آستریون.»
کای چند لحظه‌خیلی او را برانداز کرد‌غولِ و سپس اخم کرد.
«ببخشید، اما فکر‌زده نمی‌کنم کاخِ یشم رو‌امتناع بهت تسلیم کنم، سیشان.»
سیشان تک‌خنده‌ای کرد.
«فکرش رو هم نمی‌کردی‌گلوگاهی که در لحظهٔ نیاز از‌سرازیر سرورم آستریون کمک بخوای، نه؟»
شوالیهٔ تابستان معذب تکانی خورد.
«به حرفش گوش نده، بلبل.کردن فقط می‌خواد اعصابت رو به‌دیگر هم بریزه و بره روی مخت.»
سیشان یک قدم به‌محاصره عقب برداشت و دستانش را‌پلِ با حرکتی برازنده بالا برد.
«لطفِ سرورمون رو ببینین.»
صدایش آمیخته با احترام بود.
در پاسخ به‌زده آن، حرکتی روی‌رؤیازاد پل شکل گرفت.
پلِ بزرگ چنان طولانی و وسیع بود که چندین محلهٔ شهر‌کوهِ روی سطحِ آن و روی سکوهای معلقِ متصل به آن ساخته شده‌وقت بودند و خانهٔ بیشترِ بیدارشدگانی بود که در قلبِ زاغ زندگی می‌کردند.
حالا، افرادِ بی‌شماری روی آن‌طبیعی سرازیر شده بودند و مانندِ‌شوند موجی تاریک آن را غرق می‌کردند.
کای بدنش را منقبض کرد و با خود‌فولادیِ پرسید که آیا سیشان دارد تمامِ نیروهای ذخیره‌اش‌هدایت را برای یک حملهٔ عظیم و بی‌باکانه می‌فرستد.
اما مردمی که روی پل بودند به نبرد نپیوستند. بسیاری‌دیگر از آن‌ها حتی شبیه جنگجویان هم نبودند؛ در واقع شهروندانی‌دربند عادی بودند، بی‌اهمیت و عملاً در نبردی میان بیدارشدگان بی‌فایده.
«داری چه‌کار...»
آن‌ها به‌جای تلاش برای حمله به کاخِ یشم، آرام در‌شوند امتدادِ لبه‌های پلِ بزرگ پخش شدند و دو ستون تشکیل‌اولین دادند که از یک سرِ پل تا سرِ دیگرش کشیده می‌شد.
سپس در سکوت‌خیلی بالا رفتند و‌اگر روی جان‌پناه‌ها ایستادند.
رنگ از روی کای پرید.
«حالا چطور،کاخِ کای؟ هنوز قصد‌وجودِ نداری تسلیم بشی؟»
صدای دلنشین و‌متصل خش‌دارِ سیشان او‌نمی‌گذاشت را به لرزه انداخت.
وقتی جوابی نگرفت، آهی کشید.
«هر طور مایلی.»
کای جا خورد.
شوالیهٔ تابستان نمی‌توانست ببیند، اما کای آن را با جزئیاتی بی‌نقص تماشا کرد.باخته در دوردست، دو نفری که به انتهایِ دیگرِ پل نزدیک‌تر بودند، در سکوت‌همچون یک قدم به جلو برداشتند و به درونِ شکافِ بی‌انتهای پایین سقوط کردند.
سایه‌هایشان چند لحظه بعد در‌باخته بورانِ خاکستر ناپدید شد، گویی‌وقتی از صفحهٔ روزگار پاک شده باشند.
برای همه این‌طور به نظر‌کردن می‌رسید جز کای، که نگاهش‌دیگر به‌راحتی از میانِ خاکستر عبور می‌کرد.
سیشان با‌کاخِ لبخند به‌محاصره او نگاه کرد.
«حالا چطور؟»
جفتِ بعدی پایین افتادند.
«هنوز نه؟»
کای فقط همان‌جا‌یشم ایستاده بود و‌برتریِ خشکش زده بود.
«بس کن.»
سیشان آهی کشید.
«متأسفم، نمی‌تونم بس کنم.»
دو نفرِ‌کاخِ دیگر به کامِ‌وجودِ مرگ سقوط کردند.
«بس کن.»
با ترحم نگاهش کرد.
«فقط تو‌باز می‌تونی اینو‌حالا متوقف کنی، کای.»
دو نفرِ دیگر.
و بعد، دو نفرِ دیگر.
و بعد...
«بس کن. بس کن!»
سیشان خندید.
«فقط وقتی تسلیم‌متصل بشی متوقف می‌شن.نمی‌گذاشت هنوز هم تردید داری؟»
کای به خود لرزید.
سیشان آهِ آرامی کشید.
«ببین. تردیدت تا الان‌محاصره هم به قیمتِ جانِ‌چشمگیرشان ده‌ها نفر تموم شده.»
سیشان به او‌متصل نگاه کرد؛ لبخند از‌گله‌وار لبانِ سرخش محو شد.
«چند نفرِ‌شوند دیگه باید به‌خاطرِ‌باخته بی‌عملیِ تو بمیرن؟»
کای فقط همان‌جا خشکش زده بود... درست مثلِ‌چند مردمی که به آن‌ها دستورِ توقف داده بود و‌بیشترِ حالا روبه‌رویش بی‌حرکت مانده بودند، ناتوان از هر حرکتی.
غولِ فولادیِ سرورِ سایه‌ها‌محاصره نیز بی‌حرکت مانده بود و‌پلِ انتظارِ فرمانِ کای را می‌کشید.
در کنارش، شوالیهٔ تابستان نگاهِ عبوسی‌نمی‌گذاشت به مباشرِ غرب انداخت، سپس دندان به‌باخته هم سایید و به جلو یورش برد.
شمشیرش سیشان را‌خیلی نشانه گرفته بود، اما‌غولِ هرگز به او نرسید.
خواهرانِ سیشان برای متوقف کردنش واردِ‌رؤیازاد عمل شدند، شمشیر را پس زدند‌همچنان و ضرباتشان را بر زرهِ او باریدند.
«شما... پست‌فطرت‌ها...»
گیلیاد تحت‌تأثیرِ طاعون قرار نمی‌گرفت... که باعث می‌شد نتواند به‌شوند یکی از رعایای قلمروِ گرسنگی تبدیل شود و در نتیجه برای‌بار آستریون بی‌فایده بود. پس خواهرانِ سرود قصدِ کشتنش را مهار نکردند.
در عین حال، او بخشی‌باخته از قلمروِ اشتیاق نبود. پس ستارهٔ‌برای دگرگون نمی‌توانست زخم‌هایش را التیام بخشد.
باید زیرِ بهمنِ حملاتشان خرد می‌شد... اما‌امتناع گیلیاد به‌نحوی سدِّ فولادیِ خواهرانِ سرود را‌مقاومت در هم شکست و به‌سوی سیشان هجوم برد.
زرهش شکسته و پاره‌پاره بود، اما‌برتریِ بدنش تنها با بریدگی‌های جزئی پوشیده شده‌آتشفشان بود. شمشیرش هنوز تیز و استوار بود.
سیشان سرش را‌متصل کج کرد و‌نمی‌گذاشت به او نگریست.
با قدمِ بعدیِ شوالیهٔ‌وقت تابستان، زخم‌های جزئیِ بدنش‌فولادیِ شروع به خون‌ریزی کردند.
یک قدمِ دیگر، و قطراتِ‌کردن خونی که از زخم‌هایش جاری‌دیگر بود به جویِ خون بدل شد.
قدمی دیگر،کاخِ و خون‌ریزی‌اش به‌شکلی‌وجودِ هولناک شدت گرفت.
شوالیهٔ تابستان کند شد، تلوتلو‌طبیعی خورد، سپس دندان به هم‌شوند سایید و قدمِ بعدی را برداشت.
تا به سیشان برسد، به مجسمهٔ سرخِ مخوفی شباهت‌عظیمی پیدا کرده بود. بقایای زرهِ صیقلی‌اش کاملاً به رنگِ‌همچون سرخ درآمده بود و چهره‌اش همچون نقابِ زرشکیِ درخشانی بود.
«گفت... بس کن...»
با وجودِ وضعِ‌یشم وحشتناکِ شوالیهٔ تابستان، صدای‌عددیِ ضعیفش همچنان رسا بود.
شمشیرش لرزان و‌متصل به‌سختی بالا آمد تا‌گله‌وار به گردنِ سیشان برسد.
اما در نهایت،خیلی با صدای جرنگی‌اگر روی زمین افتاد.
سیشان تکان نخورد، اما شوالیهٔ تابستان تلوتلو‌امتناع خورد، سپس به زمین افتاد و بی‌حرکت‌مقاومت ماند؛ فرقِ سرش نزدیکِ پاهای سیشان قرار گرفت.
حوضچه‌ای از خون دورِ‌محاصره بدنش راه افتاد و لبهٔ‌پلِ پیراهنِ سیشان را خیس کرد.
و پشتِ سرش، دو نفرِ‌طبیعی دیگر از روی پل به‌شوند درونِ پرتگاهِ خاکستر قدم گذاشتند.
کای گیج‌شوند و مبهوت به‌باخته پایین نگاه کرد.
«گیلیاد...»
آن‌جا...
خونِ بسیار زیادی ریخته بود.
...آن روز، سیشان‌خیلی از خاندانِ سرود‌اگر اربابِ کاخِ یشم شد.