چپتر 2283: معامله با سایه
0گشت‌وگذار در غارهای‌مهروموم زیرِ ساحلِ فراموش‌شده بی‌دردسر،منارهٔ اما کُند پیش می‌رفت.
دریای تاریک — و پلیدهای فاسد‌شده‌ای که در آن می‌زیستند — هزاران سال آنجا از خورشیدِ نابودگر‌می‌شدند پنهان شده بودند. از این رو، زمین با لایه‌های بی‌شماری از گِل، خرده‌مرجان‌های پودرشده، استخوان‌های درهم‌شکستهٔ موجوداتِ‌جالب کابوسِ مرده و هر چیزِ دیگری که جزر با خود به زیرِ زمین کشیده بود، پوشیده شده بود.
همهٔ این‌ها در تاریکیِ ابدی و دست‌نخورده آرام گرفته بودند... و چیزهای هولناکی در تاریکی پنهان بود. پلیدهای‌مهم قدرتمندی که هنگامِ مهروموم شدنِ تایتانِ اعظم، منارهٔ سرخ آن‌ها را نبلعیده بود، دسته‌هایی از انگل‌های میکروسکوپی که‌فعلاً می‌توانستند انسانی را در دم ببلعند، گودال‌هایی از تاریکیِ مطلق که سانی را کور می‌کردند، و بسیار چیزهای دیگر...
هیچ‌یک از این‌ها تهدیدِ جدی‌جانِ برایش به شمار نمی‌آمد، اما‌همچنین باید با احتیاط پیش می‌رفت.
هرچه باشد، سانی با وجودِ قدرتِ عظیمش نامیرا نبود. تا زمانی که اراده می‌کرد، می‌توانست از پسِ هر‌مطلق موجودِ کابوسی که در ساحلِ فراموش‌شده می‌زیست بربیاید، اما چند لحظه بی‌احتیاطی همچنان می‌توانست به قیمتِ جانِ یکی‌عظیمش از تجسم‌هایش تمام شود. او همچنین در برابرِ حملاتِ روح و ذهن کاملاً مقاوم بود، اما مصون نبود.
افزون بر این، مهم نبود آدم چقدر قدرتمند باشد؛ در‌عالمِ عالمِ رؤیا همچنان انواع و اقسام موجوداتِ وهم‌انگیز و غریب پیدا‌نمی‌شد می‌شدند که هیچ منطقی سرشان نمی‌شد. پس، احتیاط ارزشش را داشت.
فعلاً، سانی در تاریکیِ پهناورِ غارهای پنهان چیزِ چندان ارزشمندی کشف نکرده بود. البته چندین‌مقاوم اثرِ تاریخیِ جالب متعلق به تمدنِ منقرض‌شدهٔ ساحلِ فراموش‌شده پیدا کرده بود، اما آن‌ها تنها کنجکاوی‌اش‌منطقی را به‌عنوانِ کاوشگرِ عالمِ رؤیا ارضا می‌کردند و کمکی به پیشبردِ اهدافش به‌عنوانِ یک مطلق نمی‌کردند.
با این حال، صبورانه به کارش ادامه می‌داد. هرچه باشد، کشتنِ هر موجودِ کابوس سپاهِ‌کاملاً سایه‌اش را قوی‌تر می‌کرد — به‌علاوه، هر گودالِ تاریکیِ مطلق کشفِ ارزشمندی به شمار می‌رفت، چون‌هیچ سانی در اندیشهٔ راه‌هایی بود تا به قدیس کمک کند به رتبه و طبقهٔ بالاتری برسد.
در حالی که او غارها را می‌کاوید، تجسمِ دیگرش روی کفِ مرمرین و سردِ معبدِ بی‌نام‌ببلعند دراز کشیده بود و با خس‌خس نفس می‌کشید. بدنش نقشه‌ای از زخم‌های کاری بود و هرچند‌هرچه پوستِ یشمی‌اش از مدت‌ها پیش ترمیم شده بود، عضلات و زردپی‌های زیرِ آن وضعِ اسفناکی داشتند.
«آه... لعنت...»
سانی با ناله‌ای آرام، چهره در هم کشید‌شود و نشست. چشمهٔ بی‌پایان را احضار کرد، سیر‌مصون از آن نوشید و سپس تلوتلوخوران روی پاهایش ایستاد.
این تجسمِ خاص داشت از مأموریتی‌یکی بهبود می‌یافت که هر یک از آن‌ها‌روح تقریباً هر چند هفته یک‌بار انجام می‌دادند.
آن مأموریت‌هنگامِ مبارزه با‌شدنِ کُشنده بود.
سانی اکنون سایهٔ قاتل را در سیاه‌چالِ زیرِ کلیسای جامعِ ویرانِ شهرِ تاریک نگه می‌داشت‌غریب — در همان سلولِ سنگی که زمانی نقابِ بافنده را آنجا پیدا کرده بود. هر هفت‌چندین روز، او را به تالارِ زیرینِ معبدِ بی‌نام احضار می‌کرد و با او به دوئل می‌پرداخت.
این کار یک سالِ تمام ادامه داشت. دوئل‌ها بی‌بروبرگرد وحشیانه، بی‌رحمانه... و آموزنده بودند. هر هفته، سانی‌افزون به‌سختی موفق می‌شد کُشنده را شکست دهد و هر هفته، کارش به این وضعِ رقت‌انگیز می‌کشید. در نتیجه،داشت همیشه یک تجسم در حالِ بهبودی بود، در حالی که تجسمِ شفایافته هفتهٔ بعد به مصافِ سایه می‌رفت.
آواتارِ در حالِ بهبودی‌قیمتِ نقشِ متولیِ معبدِ بی‌نام‌تمام را بر عهده داشت.
سانی دوباره چهره در‌شدنِ هم کشید و به سمتِ‌آن‌ها باغِ پشتی به راه افتاد.
«باید یه روز ببرمش شمالِ شهر برای پیک‌نیک. احتمالاً از مجسمهٔ‌رؤیا کُشنده خوشش بیاد... حتی اگه اون کُشنده سر نداشته باشه. دوتا‌ارزشش کُشنده تو یه مکان، خنده‌دار میشه؟ یا دیگه خیلی زیاده‌رویه؟ نمی‌دونم...»
لبخندِ دردمندانه‌ای‌همچنان صورتش را‌جانِ روشن کرد.
درد واقعی‌بی‌احتیاطی بود، اما دوئل‌ها‌جانِ داشتند نتیجه می‌دادند.
در ابتدا، سانی نمی‌دانست با سایهٔ قاتل چه کند. نمی‌خواست او‌دسته‌هایی را نابود کند، اما از طرفی هم مایل نبود او را برخلافِ‌دیگر میلش به بردگی وادار کند. این کار با اصولش در تضاد بود.
برخلافِ سایه‌های خاموش — که حالا برای جلوگیری از اشتباه، آن‌ها را اشباح می‌نامید — که فاقدِ حسِ خویشتن بودند، سایه‌های‌نمی‌شد او هویتِ خود را داشتند. آن‌ها همان‌قدر که بخشی از او بودند، موجوداتی مستقل نیز به شمار می‌رفتند. به نظر می‌رسید‌کاوشگرِ قدیس، مار، کابوس، دیو و مقلد کاملاً مایل‌اند از فرمانش پیروی کنند، اما کُشنده این‌طور نبود. پس او را مجبور نمی‌کرد.
اما نمی‌توانست او را آزاد هم بگذارد. هرچه بود، او موجودی‌حملاتِ با مرگباری و کینه‌توزیِ مورمورکننده‌ای بود، بنابراین سانی قصد نداشت آن‌عالمِ بلای آسمانی را صرفاً از روی ناراحتیِ اخلاقی به جانِ جهان بیندازد.
از این رو، در عوض هر هفته با او می‌جنگید. دوئل‌هایشان در آغاز تلاشی برای‌کاملاً برقراریِ ارتباط بود — سانی امیدوار بود با کُشنده به نوعی تفاهم برسد، اما او‌می‌شدند به‌جای گوش دادن، بی‌درنگ حمله می‌کرد. پس، به‌جای کلمات، کارشان به ارتباط با فولادِ تیز کشید.
سانی در ابتدا از پرخاشگریِ‌تایتانِ یک‌دنده‌اش کلافه شده بود، بعد رنجیده‌دسته‌هایی و در نهایت خشمگین شده بود.
کُشنده با سرسختی نافرمان ماند؛ همیشه هدفش این بود که به هر طریقی که می‌تواند او را بکشد و‌منطقی به او آسیب برساند. و همان‌قدر که سانی از مبارزه با او چیز یاد می‌گرفت، او نیز از مبارزه با‌تنها سانی یاد می‌گرفت و خود را وفق می‌داد. بنابراین، تا اینجا هیچ‌یک از پیروزی‌های سانی آسان به دست نیامده بود.
در مقطعی، دیگر مطمئن نبود که اصلاً چرا دارد به این کتک‌کاری‌های دردناکِ هفتگی‌کاملاً ادامه می‌دهد. اما تا آن زمان این کار به یک عادت، و تقریباً به یک‌می‌شدند آیین تبدیل شده بود، پس تصمیم گرفت صرفاً به‌عنوانِ درس‌هایی ارزشمند از آن‌ها لذت ببرد.
او به‌طورِ منظم با نفیس در جزیرهٔ عاج، و با‌همچنین قدیس یا کُشنده در اینجا در ساحلِ فراموش‌شده تمرینِ مبارزه می‌کرد.چقدر واقعاً که زندگی با دادنِ حریف‌های تمرینیِ فوق‌العاده داشت لوسش می‌کرد...
اما بعد، اتفاقِ غیرمنتظره‌ای افتاد.
پس از یک رشته شکستِ طولانی، به نظر می‌رسید کُشنده رفتارش را تغییر داده‌وهم‌انگیز و نوعی... احترامِ از روی اکراه برای او قائل است. حتی حسِ خویشاوندی. او‌کشف هنوز حاضر نبود تسلیمِ سانی شود، اما دست‌کم مایل بود با او معامله‌ای بکند.
تا زمانی که سانی در آن هفته شکستش می‌داد، او‌برابرِ برای یک هفته از فرمانش پیروی می‌کرد. علاوه بر این،چقدر برای هر بار که او را احضار می‌کرد، دستمزد می‌خواست.
از آنجا که کُشنده یک سایه بود، طبیعتاً‌تمام نیازی به پول یا گنجینه‌های دنیوی نداشت. در‌مقاوم عوض چیزی که به‌عنوانِ دستمزد می‌خواست... خونِ سانی بود.
کُشنده حرف نمی‌زد، اما به‌راحتی توانست خواسته‌اش را با سکوتی پرمعنا بیان کند. کمی عجیب بود... و بیشتر از کمی‌کور مورمورکننده... اما به نظر می‌رسید از زمانی که در طولِ نبردشان در عالمِ سایه چند قطره از خونِ بندانگشت‌های پاره‌پارهٔ‌اراده سانی روی او ریخت و جذبش شد، از خونِ او خوشش آمده بود — یا دست‌کم به آن علاقه‌مند شده بود.
جذبِ خونش باعث‌مقاوم می‌شد او تقریباً... به‌نوعی‌آدم زنده‌تر به نظر برسد.
در هر صورت، حالا معامله‌شان این بود،تمام و این بهایی بود که سانی می‌پرداخت‌کاملاً تا از قدرتِ ششمین سایه‌اش بهره‌مند شود.
این، و البته درد.
سانی ناله‌کنان لنگ‌لنگان از راهروهای معبدِ بی‌نام گذشت، واردِ‌آن‌ها باغی شد که پشتِ دژِ باشکوهِ سیاه پنهان بود، و‌سانی از چشمهٔ بی‌پایان برای آب دادن به درختش استفاده کرد.
سپس، به آسمانِ‌مقاوم بی‌ستاره نگاه کرد‌مهم و آه کشید.
«نمی‌دونم توفانِ بعدی‌قیمتِ کِی میاد. الان‌تجسم‌هایش ماه‌هاست که بارون نیومده...»
حالتِ چهره‌اش‌بی‌احتیاطی در هم رفت‌جانِ و غرولند کرد:
«نکنه باید نگرانِ تأمینِ‌شدنِ آب هم باشم؟ بازم‌سرخ کارِ بیشتر برای من، لعنتی...»