چپتر 3170: عروسکِ تاتال
0«...این عروسکِ منه! اسمش اسناگله!»
تاتال زشت‌ترین عروسکی را که سایه تا به حال دیده بود، به او نشان داد. از پارچه‌ای زمخت‌چیزِ ساخته شده بود و پیراهنِ ساده و خامی به تن داشت که تا حدودی شبیه پیراهنِ خودِ تاتال‌توت‌فرنگیِ بود. دو مهرهٔ سیاه نقشِ چشمانش را داشتند و به نظر می‌رسید دهانش در اخمی همیشگی گیر کرده است.
تاتال از آن دخترهایی هم نبود که با اسباب‌بازی‌هایش آرام بازی کند. به نظر می‌رسید‌تقریباً اسناگل بارها پاره شده و بعد با کوک‌هایی ناشیانه وصله خورده است. در نتیجه، بیشتر‌مالِ شبیه جنگجویی کارکشته بود که جای‌جایِ بدنش پر از زخم‌های هولناک است، نه همدمِ دخترکی معصوم.
این اولین عروسکی بود که سایه به‌زخم‌های عمرش می‌دید — دست‌کم در این زندگی —دست‌کم و نگاه کردن به آن تقریباً غیرقابل‌تحمل بود.
با این حال، تاتال چنان‌بیشتر عاشقِ آن چیزِ زشت به‌زخم‌های نظر می‌رسید که او حرفی نزد.
«به اسناگل سلام کن، سایه!»
دخترک با خوشحالی خندید.
«توتِ موردعلاقه‌ت چیه، سایه؟ مالِ من تمشکه. بعد از اون شاه‌توت رو‌اولین دوست دارم. ولی توت‌فرنگیِ وحشی، بلوبری، کرنبری و آقطی هم دوست دارم! آها،حرفی توتِ زمستونی هم هست. اگه از اونا بخوری دل‌درد می‌گیری، ولی خیلی قشنگن!»
سایه خبر نداشت که این‌همه نوع توت وجود دارد. تنها‌زخم‌های توت‌هایی که او می‌شناخت یا سمی بودند یا با تباهی‌نگاه تغییرشکل داده بودند. برای همین، چندان از توت خوشش نمی‌آمد.
سایه مدتی ساکت ماند.همدمِ وقتی سرانجام به حرف آمد،می‌دید صدای سردش کمی معذب بود...
«من از توت خوشم نمیاد.»
تاتال با‌بیشتر وحشت به‌کارکشته تاریکی خیره شد.
یکه خورده بود.
«حـ... حتی... حتی تمشک؟»
سایه اصلاً نمی‌دانست تمشک چیست. آیا توتی بود که اگر‌می‌دید آن را می‌خوردی صدایت خش‌دار می‌شد، یا توتی بود که خودش‌حرفی با صدای خش‌دار حرف می‌زد؟ اولی عجیب بود و دومی نگران‌کننده.
مدت زیادی‌بیشتر به جوابش‌کارکشته فکر کرد...
«من می‌تونم تا ده بشمرم!بیشتر اگه کفش پام نباشه تا بیست.هولناک تو تا چند می‌تونی بشمری، سایه؟»
سایه مطمئن نبود کفش چه ربطی به شمردن دارد‌می‌دید — در واقع، حتی نمی‌توانست جوابی برایش تصور کند.چیزِ با این حال، احساس می‌کرد موظف است جواب بدهد.
«تا هر‌بدنش جا که‌هولناک دلم بخواد.»
«می‌تونی تا صد بشمری؟»
«آره.»
«تا هزار چطور؟»
«آره.»
«تا ده‌هزار چی؟»
«آره.»
«واو!»
تاتال با تحسین به تاریکی نگاه کرد. سپس، چهرهٔ کوچکش‌می‌دید ناگهان در هم رفت و حالتی از سوءظنِ شدید به خود‌حرفی گرفت و پس از چند لحظه سکوت، با لحنی جدی گفت:
«پس ثابت‌بیشتر کن. تا‌کارکشته ده‌هزار بشمر.»
سایه گیج شده بود.
«چی؟»
«پس بشمر.بدنش که بهم دروغ‌همدمِ نمی‌گی، مگه نه؟»
سایه دلش‌بیشتر می‌خواست زلزله‌ای‌کارکشته به راه بیندازد.
«دروغ نمی‌گم.»
«پس بشمر!»
«نمی‌شمرم.»
«ها! دروغگو!»
«من دروغگو نیستم... من سایهٔ خیلی‌جنگجویی صادقی‌ام. از آغازِ زمان تا حالا‌همدمِ حتی یه بار هم دروغ نگفتم.»
«پس بشمر!»
«گفتم که نمی‌شمرم...»
دیدارهای تاتال همگی چیزی شبیه به این بودند. بعد از آن بارِ اول، هر از‌دست‌کم گاهی می‌آمد و کاملاً این حقیقت را نادیده می‌گرفت که دوستی که پیدا کرده، توده‌ای‌خندید بی‌جسم از تاریکی است که از زمانِ آفرینشِ جهان در آن غارِ شوم سکونت داشته است.
آرامش و سکوتی که سایه حسرتش را می‌کشید، به‌کلی نابود شده بود. شیرین‌کاری‌های این کودکِ بی‌خیالِ انسانی هر‌دست‌کم بار او را گیج، کلافه و از نظرِ ذهنی خسته می‌کرد. وقتی آگاهیِ پهناورِ او با جهان‌بینیِ ساده و‌مالِ به‌طرزِ غیرممکنی سرراستِ تاتال برخورد می‌کرد، در کمالِ ناباوری، این آگاهیِ او بود که کبود و آسیب‌دیده رها می‌شد.
سایه هرگز نمی‌خواست انسان باشد، اما در نتیجهٔ هجومِ بی‌مقدمهٔ‌دست‌کم تاتال به دنیایش، بی‌اختیار حس می‌کرد که هر روز بخشِ‌حرفی بیشتری از انسانیتِ دخترک روی او ردّی به جا می‌گذارد.
آن ردِّ انسانیت اصلاً چیزی نبود‌دخترکی که سایه از آن لذت ببرد،زندگی چه رسد به اینکه آن را بخواهد.
اما در عین حال...
هم‌نشینی با تاتال را به تمامِ انسان‌های دیگری که در آن سکونتگاه زندگی می‌کردند،معصوم ترجیح می‌داد. کسانی که برای تقدیمِ هدایا می‌آمدند، همگی لباس‌های عجیبی به تن داشتند‌حرفی و آیین‌های غیرقابل‌توضیحی انجام می‌دادند. آن‌ها سرشار از حسِ جدیِ اهمیت، ترس و احترام بودند.
آن‌ها با سایه مثلِ ایزدی‌دخترکی ترسناک رفتار می‌کردند... در حالی‌دست‌کم که واقعاً نمی‌فهمیدند ایزد چیست.
سایه از پرستشِ آن‌ها خیلی بیشتر از بی‌اعتناییِ کاملِ‌عمرش تاتال بدش می‌آمد. در واقع، رفتارِ خودمانیِ او آن‌قدرها هم‌چیزِ ناخوشایند نبود — برخلافِ تکریم و احترامِ اعضای پیرترِ قبیله‌اش.
به این ترتیب، زمان گذشت.
فصل‌ها عوض شدند و باز هم عوض شدند، دنیا را کشتند و بارِ دیگر به‌اولین زندگی برگرداندند. سایه وقتش را با تماشای سرزمین‌های اطرافِ غارش می‌گذراند. دیگر نتوانست به حالتِ ادغامِ‌دخترک کامل با دنیا برسد، اما همین هم کافی بود تا به روحِ خسته‌اش حسِ آرامش ببخشد.
گهگاه تکه‌های پراکنده‌ای از زندگی‌های گذشته‌اش را نیز به یاد می‌آورد، اما دیگر هرگز‌تقریباً در آن‌ها غرق نشد. ارتباطِ ناخواسته‌اش با تاتال مانع از آن می‌شد که حسِ‌چیه خویشتن را به‌کلی از دست بدهد، و در نتیجه، این حس رفته‌رفته استوارتر شد.
در این میان، قبیلهٔ انسان‌ها به‌سرعت در حالِ پیشرفت بود. جنگل‌دست‌کم حتی بیشتر به عقب رانده شد و کشتزارهایشان گسترش یافت. داشتند حیواناتی‌سلام جز سگ‌ها را اهلی می‌کردند و هر روز مهارت‌های تازه‌ای یاد می‌گرفتند.
موجوداتِ تباهی به خاطرِ حضورِ سایه کاری به کارِ قبیله نداشتند، و با اینکه‌می‌دید گهگاه با گرسنگی و خشمِ جانورانی که در جنگل می‌لولیدند روبه‌رو می‌شدند — چه عادی‌خوشحالی و چه افسانه‌ای — هنوز با چیزی آن‌قدر قوی که نابودشان کند مواجه نشده بودند.
حتی با چند قبیلهٔ انسانیِ دیگر که در سرزمین‌های همسایه ساکن بودند‌همدمِ ارتباط برقرار کرده بودند. تنش‌هایی میانشان وجود داشت، اما در کل، به‌چنان نظر می‌رسید همگی تجارت و تبادل را به غارت و خونریزی ترجیح می‌دهند.
کودکانِ بیشتری‌زخم‌های متولد شدند و‌دخترکی روستا بزرگ شد.
سایه بی‌تفاوت این‌زخم‌های دنیای در حالِ‌دخترکی تغییر را تماشا می‌کرد.
«سایه! سایه!»
بارِ دیگر، تاتال‌خورده با لبخندی ابلهانه در‌کارکشته دهانهٔ غارش ظاهر شد.
فقط اینکه حالا دیگر دختربچه نبود. در یک چشم‌به‌هم‌زدن، آن کودکِ خردسال به زنی جوان در آستانهٔ‌عاشقِ بزرگسالی تبدیل شده بود. لباس‌های زمختش جای خود را به پوششِ یک شکارچی داده بود و موهای‌دارم آبنوسی‌اش در بافتی بلند جمع شده بود که با سلیقه با مهره‌های رنگی و پر تزیین شده بود.
پیروزمندانه کمانش را بالا برد.
«ببین چی شکار کردم!»
لاشهٔ خرسِ غارنشینِ عظیمی را پشتِ سرش می‌کشید و برای کشیدنِ وزنِ خردکننده‌اش‌دخترکی به کالبدِ بیدارشده‌اش فشار می‌آورد. سایه با کمی تفریح به خرسِ عظیم خیره‌چیزِ شد — جانوری عروج‌یافته که چند دهه‌ای می‌شد قبیله را به وحشت انداخته بود.
«کارت خوب بود. ولی واقعاً‌دخترکی نیازی بود اون چیز رو‌دست‌کم تا اینجا بکشی؟ می‌خوای بخوریش؟»
تاتال پنجهٔ خرس‌زخم‌های را رها کرد و‌معصوم چند بار پلک زد.
«معلومه! کلِ روستا می‌خورنش. گوشتِ خرس زیاد خوشمزه نیست، ولی‌دخترکی می‌شه باهاش خورش درست کرد. پنجه‌ها و دندون‌هاش رو می‌شه به‌چنان سلاح تبدیل کرد. تاندون‌هاش می‌شن زهِ کمان. اما مهم‌ترین قسمتش پوستشه!»
سایه خرس را بررسی کرد. انگار تاتال زحمتِ زیادی کشیده بود‌هولناک تا به پوستِ جانورِ زشت آسیبی نرساند، با اینکه شکارِ یک موجودِ‌غیرقابل‌تحمل عروج‌یافته باید برای زنِ بیدارشدهٔ جوانی مثلِ او آزمونی مرگبار بوده باشد.
البته که می‌دانست همین‌طور بوده،دخترکی چون تمامِ لحظاتِ شکارش را‌دست‌کم با دقت تماشا کرده بود.
سایه از هرچه در سرزمینش می‌گذشت آگاه بود، اما به‌ندرت به آن‌ها‌زندگی توجه می‌کرد. با این حال، هیاهویی که تاتال به راه انداخته بود‌دخترک آن‌قدر زیاد بود که نمی‌شد نادیده‌اش گرفت، پس این بار یک استثنا بود.
«پوستش چه اهمیتی داره؟»
واقعاً کنجکاو نبود،خورده اما حس کرد از‌کارکشته روی ادب باید بپرسد.
تاتال نیشخند زد.
«تمیزش می‌کنم و‌زخم‌های به عنوانِ هدیهٔ‌دخترکی ازدواج می‌دمش به نامزدم!»
سایه حس کرد تمامِ وجودش‌جای‌جایِ یخ زد. چشم نداشت، اما اگر‌معصوم داشت، حتماً یکی از آن‌ها می‌پرید.
«به کی؟»
تاتال جا خورد. به تاریکی‌دخترکی خیره شد، چند بار پلک‌دست‌کم زد و بعد ریز خندید.
«چیه، نمی‌دونستی؟ دارم ازدواج می‌کنم!»
سایه واقعاً‌بیشتر نمی‌دانست. شاید باید‌جای‌جایِ بیشتر توجه می‌کرد.