چپتر 2814: دومین غروب
0نیروهای کمکیِ مورگان به مدافعانِ دریاچهٔ اشک کمک کردند تا برای فرارِ غیرنظامیان به سمتِ قلبِ زاغ،کوبید زمانِ بیشتری بخرند. شاید آن‌طور که بلبل امید داشت دو روز دوام نیاورده بودند، اما نبردِ خشمگینانه در‌ایزدبانویشان تمامِ طولِ صبح و تا مدت‌ها بعد از ظهر ادامه یافت و تقریباً به دومین غروبِ خود رسید.
با این‌قدیسِ حال، در نهایت‌همین همه‌چیز بی‌فایده بود.
حتی با وجود اینکه موردرت بهترین مهره‌های شطرنجش را نگه داشته بود و‌باز نیروهایش در سه جبههٔ نبرد — دشتِ رودِ ماه، دوزخِ شیشه‌ای و جزایرِ‌جنگجویانِ زنجیری — پخش و تضعیف شده بودند، باز هم آن‌ها را در هم کوبید.
قدیس‌ها جوهرشان را تمام کرده بودند. عروج‌یافتگان غرق در زخم‌دوزخِ بودند و تمامِ امیدشان را از دست می‌دادند. جنگجویانِ بیدارشده‌قدیس‌ها تلفاتِ سنگینی دادند و با وجودِ برکتِ ایزدبانویشان، دسته‌دسته می‌مردند.
سیشان توانسته بود خودش را زنده نگه دارد، اما اگر نفیس نبود، بسیاری از خواهرانش کشته شده بودند. او به‌تمام چشم دید که مرگ‌خوان و زوزهٔ تنها زخم‌هایی برداشتند که اگر شعله‌های سفید و معجزه‌آسای فرمانروایشان نبود، جانشان را می‌گرفت.خودش قدیسِ جوانی را دید که تازه همین اواخر کابوسِ سومش را فتح کرده بود؛ به زمین افتاد و دیگر هرگز برنخاست.
به همین سادگی، بشریت‌تازه یکی از قهرمانانِ متعالیِ‌سومش خود را از دست داد.
گورِ خدا داشت تکرار می‌شد...
نه، خیلی‌نگه بدتر از‌نیروهایش آن بود.
مادرش و پادشاهِ شمشیرها گناهانِ بی‌شماری مرتکب شده بودند، درست، اما اهدافشان — هرچند شاید گمراهانه — همیشه نوع‌دوستانه‌جوهرشان بود. بر اساسِ منطقِ سردشان، آن‌ها می‌خواستند با فدا کردنِ بقیه، تا جایی که ممکن است جانِ انسان‌ها را‌سیشان نجات دهند. جنگی که علیه یکدیگر به راه انداختند، برای این بود که به بشریت شانسی برای بقا بدهند.
اما عاملِ اصلیِ این کشتارِ‌همین بی‌رحمانه، آستریون بود — مردی‌زمین که می‌خواست تمامِ بشریت را ببلعد.
در این میان، مجریِ این کشتار موردرت بود...جزایرِ کسی که می‌خواست تا جای ممکن انسان‌ها را ریشه‌کن‌جوهرشان کند تا قدرتِ مازاد را از چنگِ آستریون درآورد.
هیچ‌کدامشان قصد نداشتند کسی جز خودشان را نجات دهند‌ماه و همین باعث می‌شد این نبرد بسیار شرورانه‌تر از‌آن‌ها هر اتفاقی باشد که در گورِ خدا افتاده بود.
در واقع، کاری که این دو وحشتِ مطلق می‌کردند، حتی از جنایاتِ موجوداتِ کابوس هم بدخواهانه‌تر به‌کوبید نظر می‌رسید. هر چه باشد، موجوداتِ کابوس درکی از مفاهیمِ خیر و شر، یا اخلاقی و غیراخلاقی‌برکتِ نداشتند. اما آستریون و موردرت داشتند، و با این حال انتخاب کردند که چیزی بهتر از پلیدها نباشند.
آه... من...
برای اولین بار از‌رودِ وقتی بیدارشده بود، سیشان از‌زنجیری بویِ خون حالتِ تهوع گرفت.
من هم‌نگه می‌خوام یه‌نیروهایش مطلق باشم.
می‌خواست به اندازهٔ آن‌ها قدرتمند شود تا بتواند‌دوزخِ خونشان را بریزد و تکه‌تکه‌شان کند، تا بتواند‌آن‌ها حضورِ پستشان را از صحنهٔ روزگار پاک کند.
نبرد به‌سرعت به نقطهٔ فروپاشی نزدیک می‌شد. آرایشِ درهم‌شکستهٔ ارتشِ مدافع پای ایزدبانوی گریان در آستانهٔ فروپاشی بود و‌متعالیِ جنگجویانی که بالای آبشارِ بزرگ می‌جنگیدند، به لبهٔ صخره‌ها رانده شده بودند و تنها چند قدم با سقوط فاصله‌نوع‌دوستانه داشتند. تنها خودِ دژ هنوز پابرجا بود و سرسختانه از فتح شدن به دستِ پادشاهِ هیچ سر باز می‌زد.
در لحظه‌ای، سیشان به‌رودِ خودش که آمد، دید‌جزایرِ دوباره دارد شانه‌به‌شانهٔ بلبل می‌جنگد.
سیشان با‌نگه صدای گرفته‌ای گفت:جبههٔ «نمی‌تونیم ادامه بدیم!»
«باید غیرنظامی‌های باقی‌مونده‌جبههٔ رو رها کنیم‌رودِ و عقب بکشیم!»
بلبل به او نگاه‌تازه کرد؛ چشمانش حسِ اندوه، ترس...فتح و خشم را لو می‌داد.
«هنوز نه.»
سیشان دندان به هم فشرد و‌نبرد گفت: «اگه دستورِ عقب‌نشینی ندی، هم غیرنظامی‌ها‌زنجیری رو از دست می‌دی هم سربازها رو!»
با نگاهی سوزان به او خیره شد و با خود فکر کرد‌پخش آیا مردی که قلبِ زاغ را بدونِ ریختنِ حتی یک قطره خون‌زخم فتح کرده بود، واقعاً لیاقتِ فرمانروایی بر آن را دارد یا نه.
«این بارِ‌قدیسِ توئه. به‌تازه دوش بکشش!»
چهرهٔ کای در هم رفت.
نگاهی به میدانِ نبرد انداخت؛جبههٔ چشمانِ رازآلودش هر جزئیاتِ کوچکی‌دوزخِ را با وضوحی بی‌نقص می‌دید.
شهر و مردمی را دید که دیوانه‌وار منتظر بودند‌شیشه‌ای آسانسورهای عظیم آن‌ها را به بالای فلات ببرند، یا‌قدیس‌ها از گسترهٔ بی‌پایانِ پله‌های تراشیده‌شده در سنگ بالا می‌رفتند.
وظیفهٔ کای این بود که هنگامِ فرارِ این‌سومش مردم از دریاچهٔ اشک، از آن‌ها محافظت کند...بشریت و در مسیرِ قلبِ زاغ نیز مدافعشان باشد.
چیکار کنم؟
جای دیگری از میدانِ نبرد، مورگان بی‌اعتنا‌دشتِ به صداهای طعنه‌آمیزِ برادرش، آرام و حساب‌شده ظرف‌ها‌تضعیف را یکی پس از دیگری از پا درمی‌آورد.
کای باید‌نیروهایش به‌زودی دستورِ‌نبرد عقب‌نشینی بده...
البته اگر تا پیش‌تازه از آن اتفاقی نمی‌افتاد که‌فتح جریانِ نبرد را عوض کند.
افکارش شوم بود.
می‌دانست که کای، در جایگاهِ مباشرِ غرب، می‌خواهد‌رودِ از تک‌تکِ مردمش محافظت کند. نه، حتی اگر‌شده حاکمشان هم نبود، باز هم می‌خواست نجاتشان دهد.
اما خطری که تهدیدشان می‌کرد، تبدیل شدن به ظرف‌های پادشاهِ‌جزایرِ هیچ نبود. موردرت واقعاً نیازی به هزاران ظرفِ پیش‌پاافتادهٔ دیگر‌تمام نداشت؛ تسخیرِ بدنِ این آدم‌ها چیزی به قدرتش اضافه نمی‌کرد.
هدفش صرفاً این بود که‌همین همه را بکشد تا قلمروِ‌زمین گرسنگیِ آینده را تضعیف کند.
چیزی که واقعاً می‌خواست خودِ دژ بود که قدرتِ بسیار‌پخش بیشتری به او می‌بخشید. حتی مهم‌تر از دژ، دسترسی به‌عروج‌یافتگان رودِ اشک بود؛ این جایزهٔ بسیار مهم‌تری به حساب می‌آمد.
چون هم خودِ رودِ اشک و هم سرزمین‌های اطرافش،ماه زیستگاهِ موجوداتِ کابوسِ بی‌شماری بود. هدفِ واقعی‌اش همین پلیدها‌آن‌ها بودند؛ منبعِ حقیقی‌ای که می‌توانست قلمروش را به‌شدت قدرتمند کند.
از این نظر، هدفِ‌نبرد واقعیِ موردرت... از همان ابتدا‌شیشه‌ای باید گورِ خدا بوده باشد.
هرچه باشد، جنگلِ سرخِ گورِ خدا قابلیتی منحصربه‌فرد داشت و موجوداتِ کابوس را با سرعتی زایش می‌کرد که در هیچ‌جای‌داد دیگرِ عالمِ رؤیا ممکن نبود. این موجوداتِ کابوس با سرعتی خیره‌کننده رشد می‌کردند و به رتبه‌های بالاتر می‌رسیدند... خلاصه اینکه، گورِ‌سردشان خدا منبعی غنی و تقریباً پایان‌ناپذیر از ظرف‌های تازه برای موردرت بود که به‌شدت نیاز داشت به پایِ رشدِ آستریون برسد.
دوزخِ شیشه‌ای صرفاً سکوی پرتابی برای حملهٔ او به گورِ خدا‌تضعیف بود، و حملاتش به دریاچهٔ اشک و جزایرِ زنجیری در بهترین‌زخم حالت اهدافی ثانویه، و در بدترین حالت چیزی جز ردگم‌کنی نبودند.
یک دژ در دوزخِ شیشه‌ای قرار داشت. دژِ دیگری هم در‌شیشه‌ای حاشیهٔ دشتِ رودِ ماه بود، و با اینکه قبلاً دو دژ در‌کرده جزایرِ زنجیری وجود داشت، حالا تنها یکی از آن‌ها باقی مانده بود.
اما گورِ خدا دست‌کم چهار دژ در خود جای داده بود. بی‌شک در این‌شده لحظه قدرتمندترین ظرف‌های موردرت باید همان‌جا می‌بودند. اگر در گورِ خدا سنگر می‌گرفت، قدرتش‌جنگجویانِ پیوسته رشد می‌کرد و سوختِ کارزارِ نسل‌کشی‌اش علیه قلمروِ انسان را تا ابد تأمین می‌کرد.
آخه چرا برادرم این‌قدر جاه‌طلبه؟
مورگان لبخندِ تلخی زد.
برادرش، موردرت، مثلِ آینه بود. اولین کسی که در آن‌دوزخِ بازتاب یافته بود پدرش، آنویلِ دلاوری بود، و کسی که‌قدیس‌ها بیشترین بازتاب را در آن داشت، زندانبان و سرپرستش، آستریون بود.
آن پسرِ فلک‌زده بدترین ویژگی‌های‌دشتِ هر دو را گرفته و در‌زنجیری یک شخصیتِ نامقدس ترکیب کرده بود.
شاید معجزه بود که‌تازه تا پیش از این هیچ‌فتح شهری را قتل‌عام نکرده بود.
آخه چرا‌نبرد کای این‌قدر‌رودِ طولش می‌ده؟
با این‌نگه وضع، حتی‌نیروهایش نمی‌توانستند عقب‌نشینی کنند.
هرچه باشد،نیروهایش عقب‌نشینیِ منظم سخت‌ترین‌دشتِ مانورِ نظامی بود.
کمی آن‌طرف‌تر، کای ظرفِ قدرتمندی‌همین از پادشاهِ هیچ را از پای‌افتاد درآورد و به اطراف نگاه کرد.
به هر طرف که‌رودِ نگاه می‌کرد، هیچ راهی‌جزایرِ برای نجاتِ این نبرد نمی‌دید.
تنها یک‌نگه کار از‌نیروهایش دستش برمی‌آمد.
پس کای دندان‌جبههٔ به هم سایید‌رودِ و زمزمه کرد:
«...آستریون.»
صدایش بر‌نبرد فرازِ میدانِ‌رودِ نبرد پیچید.
به‌محضِ اینکه حرفش تمام‌نیروهایش شد، انگار موجی در‌رودِ سراسرِ جهان پخش شد.
قبلی
بعدی