چپتر 3036: ضیافتی در دورانِ طاعون
0دنیا داشت از هم می‌پاشید.
سرنوشتِ بشریت به مویی‌بنابراین بند بود و جنگ‌خفگی داشت تمامِ هستی را می‌بلعید.
با این‌ماهی حال، سانی‌شکلِ آرامش داشت.
عجیب بود و تا مرزِ غیراخلاقی بودن پیش می‌رفت، اما راضی و خوشحال بود. حتی از هر‌برنمی‌آمد زمانِ دیگری در گذشته خوشحال‌تر بود. به طورِ عینی، زندگی‌اش به کابوسی بی‌پایان تبدیل شده بود. هر‌اگر هفت تجسمش پیوسته درگیرِ نبردهای خونین بودند و بیشترِ اوقات، له‌ولورده و درهم‌شکسته از میدانِ نبرد برمی‌گشت.
بدتر از خشونت و دردِ پاره‌پاره و ویران شدنِ بدنش، بارِ خردکنندهٔ مسئولیتی بود که روی شانه‌هایش سنگینی‌تجملی می‌کرد. بشریت با انقراض روبه‌رو بود و سانی در قبالِ بشریت مسئولیت داشت — شکست‌هایش به بهایِ جان‌های‌اینکه بی‌شماری تمام می‌شد، و پیروزی‌هایش هرگز آن‌قدر سریع و قاطع نبود که حس کند نمی‌توانست بهتر عمل کند.
ده‌ها شهر، میلیاردها جان... خودِ آینده. همه‌چیز به سانی بستگی‌این‌طور داشت — به شخصِ او — و به دوش کشیدنِ‌تجملی این بار برای هر کسی بیش از حد عذاب‌آور بود.
بنابراین، از هر‌نمی‌خوابید نظر، باید احساسِ‌آرام خفگی و خستگی می‌کرد.
اما این‌طور نبود.
در عوض، هر‌نظر صبح با لبخند‌خفگی از خواب بیدار می‌شد...
خب، نه هر صبح. هرچه باشد، در حالِ‌خفگی حاضر خواب تجملی بود که سانی چندان از پسِ‌باشد آن برنمی‌آمد، بنابراین بیشتر از ماهی یک بار نمی‌خوابید.
اما گذشته از آن،شکلِ زندگی‌اش به شکلِ عجیبی‌می‌توانست آرام و دلپذیر بود.
می‌توانست روزهایش را در کنارِ زنی بگذراند که دوستش داشت — و آن زن هم با آگاهی از اینکه او‌نمی‌خوابید کیست، دوستش داشت. و حتی اگر روزهایشان به‌عنوانِ یک زوج کمی عجیب بود و در سراسرِ هر دو جهان به نبرد‌موجوداتِ با موجوداتِ کابوسِ هولناک می‌گذشت، باز هم در میانِ آن کشتار وقت پیدا می‌کردند تا از کنارِ هم بودن لذت ببرند.
لحظاتِ آرامی هم در کار بود. لحظاتِ روزمره‌ای که به اندازهٔ لحظاتِ پُرشور شیرین بودند. با هم غذا خوردن، تماشای‌پسِ طلوعِ خورشید در سکوتِ اولِ صبح. حرف زدن دربارهٔ مزخرفاتِ بی‌معنی، تعریف کردنِ داستان‌های گذشته. کوتاه کردنِ موهای یکدیگر. اعتراف به‌زوج عقایدِ نامعقول و بحث کردن سرِ آن‌ها. کتاب خواندن از روی شانهٔ دیگری. دیدنِ شریکِ زندگی در طبیعی‌ترین و عادی‌ترین لحظاتش...
و خیلی چیزهای دیگر.
گاهی اوقات، سانی به خودش می‌آمد و می‌دید دارد به نفیس‌زنی نگاه می‌کند که بی‌صدا گزارش‌های تلنبارشده روی میزش را می‌خواند یا‌سراسرِ بینِ نبردها مراقبه می‌کند، و حس می‌کرد از این خوشحال‌تر نمی‌تواند باشد.
در موردِ درگیری‌های بی‌پایان با موجوداتِ کابوس... با وجودِ تمامِ خشونتِ زننده و عذابِ آن، سانی در میدانِ‌بیشتر نبرد هم داشت لذت می‌برد. هرچه باشد، چه دوست داشت اعتراف کند چه نه، مبارزه با موجوداتِ کابوس کم‌وبیش‌زوج حرفه‌اش بود. سانی تمامِ دورانِ بزرگسالی‌اش را صرفِ کشتنِ پلیدها کرده بود... و لعنتی در این کار ماهر بود.
و در انجامِ کاری که بهتر‌خفگی از هر چیزی بلد بودی و‌خواب خوب انجام دادنش، رضایتِ عظیمی نهفته بود.
زخم‌ها، خون‌ریزی‌ها — سانی اهمیتی به آن‌ها نمی‌داد. نه فقط به‌عوض این خاطر که این تنها چیزی بود که می‌شناخت، بلکه به این‌برنمی‌آمد دلیل که بی‌معنی نبود. او برای زنده ماندن نمی‌جنگید... به هر بهایی.
می‌جنگید تا دیگران‌نمی‌خوابید زنده بمانند و‌آرام زخم‌هایش بهای آن بود.
پس، هرچقدر هم که عجیب به نظر می‌رسید،خواب داشت کاری را که دوست داشت دوشادوشِ زنی که‌برنمی‌آمد عاشقش بود انجام می‌داد. دیگر چه جای ناراحتی بود؟
در عین حال، وقتش را با خواهرش می‌گذراند — و خواهرش می‌دانست که آن‌ها خانواده‌اند. می‌دید که رین دارد به آدمی‌برنمی‌آمد تبدیل می‌شود که از او نرم‌تر و مهربان‌تر است، اما در عین حال به شیوهٔ خودش بی‌نهایت قوی است. قرار نبود رین‌سراسرِ همان زخم‌هایی را بردارد که او برداشته بود، یا آب‌دیده شود و به همان تیغهٔ سرسختی تبدیل شود که او شده بود.
و این... فوق‌العاده بود. این‌نظر موضوع قلبِ فرسودهٔ سانی را‌این‌طور تسکین می‌داد و گرمش می‌کرد.
روزی روزگاری، خیلی وقت پیش، سانی از پشتِ پنجره رین را تماشا کرده و بعد رو برگردانده‌اگر بود؛ ترجیح داده بود خودش را نشان ندهد. چون رین نیازی به او نداشت — چون هیچ‌لذت چیزِ خوبی نداشت که به او بدهد و هیچ نکتهٔ مثبتی نبود که بتواند به زندگی‌اش اضافه کند.
اما حالا، می‌توانست دنیا را به پایش بریزد و زندگیِ خواهرش به خاطرِ او روشن‌تر و گرم‌تر‌برنمی‌آمد شده بود. دیگر هیچ شیشهٔ سردی بینشان نبود و حتی اگر رین دوست داشت دستش بیندازد... مثل‌اگر یک بچهٔ تخس... حالا همان‌قدر به هم نزدیک شده بودند که یک خواهر و برادر باید باشند.
سانی، نفیس و رین را داشت.خفگی کاسی را هم داشت که یک‌خواب بارِ دیگر دوست و همراهش شده بود.
آن دو سختی‌های زیادی را پشت سر گذاشته و چیزهای زیادی به دست آورده بودند... رابطهٔ پرآشوب‌باشد و پیچیده‌شان بیشترِ سال‌های بزرگسالی‌شان را در بر می‌گرفت؛ رابطه‌ای آمیخته با محبتی عمیق و کینه‌ای سوزان.زنی حالا، سرانجام آن احساساتِ پرآشوب فروکش کرده و آرام گرفته بودند تا پیوندی ژرف را نمایان کنند.
سانی و کاسی همچنان با هم جادو را توسعه می‌دادند و شهرهای دژِ بشریت را تقویت می‌کردند تا دیوارهایشان بتوانند در‌کمی برابرِ حملاتِ پی‌درپی دوام بیاورند. صدای کاسی در هر نبردی همراهش بود، راهنمایی‌اش می‌کرد و کمک می‌کرد دشمنانش را بشناسد. حسِ‌شیرین خوبی بود. سانی که به این موضوع عادت کرده بود، می‌دانست اگر روزی کاسی ناگهان دیگر مراقبش نباشد، احساسِ تنهایی خواهد کرد.
چیزهای بسیارِ دیگری‌خستگی هم بود که سانی‌لبخند از آن‌ها لذت می‌برد...
گروهِ درهم‌وبرهمِ آدم‌های ناجورش به رهبریِ رِوِل، که در دفاع از‌لبخند ساحلِ فراموش‌شده کمکش می‌کردند. کارهای علمی با معلم جولیوس. آموزشِ بافندگی به‌ماهی آنانکه. توسعهٔ مهارت‌های خودش به‌عنوان یک جادوگر. کاوش در مرزهای رقصِ سایه...
خلاصه اینکه، سانی از زنده بودن لذت می‌برد.خفگی خب... از نظرِ فنی، او مُرده بود. اما با‌باشد این حال، بیشتر از همیشه احساسِ زنده بودن می‌کرد.
تضادِ میانِ خوشبختیِ‌نمی‌خوابید شخصی‌اش و وضعیتِ وخیمِ‌دلپذیر دنیا به‌شدت آزاردهنده بود.
گاهی سانی با خود فکر می‌کرد نکند بالاخره کاملاً‌بیدار دیوانه شده است — آخر فقط یک مجنون می‌توانست‌بیشتر پایانِ دنیا را تماشا کند و احساسِ رضایت داشته باشد.
اما از طرفی...
اگر واقعاً به آن فکر می‌کرد، او در دنیایی در‌این‌طور حالِ مرگ به دنیا آمده بود. در حقیقت، آخرالزمان همیشه همان‌جا‌چندان در پس‌زمینه پنهان بود. حالا، صرفاً واردِ پردهٔ آخرش شده بود.
حتماً تحملِ‌ماهی سانی در برابرش‌عجیبی بالا رفته بود.
ماه‌ها گذشت و بعد چند ماهِ دیگر. و به همین‌هرچه سادگی، در یک چشم‌به‌هم‌زدن — که البته شبیهِ یک ابدیت‌نمی‌خوابید هم به نظر می‌رسید — انقلابِ زمستانیِ دیگری فرا رسید.
همان موقع بود‌نظر که اوضاع بارِ دیگر‌خستگی شروع به تغییر کرد.