چپتر 2958: سه نفرین
0«گمشده از‌بگذارد نور، بهت‌نامِ فرمان می‌دم بمیری!»
کلماتی که زمانی سانی را‌مقدّر غرق در وحشت می‌کرد، حالا‌می‌مردند قلبش را سرشار از امید کرد.
این کلمات در آسمان طنین انداخت و کسری از‌صدا ثانیه پیش از آنکه پرندهٔ دزدِ پست در گردبادی از‌کمتر پرهای سیاه به سانی یورش ببرد، به جانور برخورد کرد.
این همان قماری بود که جانش را پایش گذاشته بود... اینکه‌احتمالاً حتی اگر پرندهٔ دزد بردهٔ سایه نبود، تقدیرِ یکی از آن‌ها را‌سردی دزدیده بود و در نتیجه، مقدّر بود که اسیرِ همان پیوند باشد.
اگر سانی اشتباه می‌کرد، می‌مردند.
اما اگر حق با او بود و تقدیر‌باشد همچون شمشیری دولبه عمل می‌کرد، آن‌وقت در نبرد با‌آن‌وقت ترورِ نفرین‌شده برتریِ حیاتی و مهمی به دست می‌آوردند.
نمی‌دانست این برتری دقیقاً چه خواهد بود — اینکه آیا پرندهٔ دزد واقعاً در‌بکشد دم جان می‌دهد یا کشتنش آسان‌تر می‌شود — اما می‌دانست جانور با دزدیدنِ صفتِ‌تکه‌تکه [مقدّر] او، حالا مستعدِ آن است که در موقعیت‌های غیرممکن و بعید گرفتار شود.
فقط یک دلیلِ ساده داشت که حاضر‌آماده شده بود جانش را رویِ این قمار بگذارد‌ذهن که نفیس نامِ راستینِ گمشده‌اش را صدا بزند.
دلیلش این بود: بینِ اینکه پرندهٔ دزد هر‌بزند دوی آن‌ها را بکشد و اینکه آن‌ها پرندهٔ‌بی‌نهایت دزد را بکشند، احتمالِ دومی بی‌نهایت کمتر بود.
«یالا!»
همان‌طور که سانی همچون رودی از سایه‌ها به جلو می‌تاخت و پرندهٔ دزد آماده‌بکشد می‌شد تا او را تکه‌تکه کند — احتمالاً تا خون، استخوان، گوشت، ذهن، ذات و‌کند روحش را به کلکسیونِ یادگاری‌های بافنده اضافه کند — بادِ سردی روی دریاچهٔ مصب وزید.
سپس پرندهٔ دزد تلوتلو خورد.
یک لحظه تعادلش را از دست داد و سرِ‌دلیلش وحشتناکش را با سردرگمیِ آشکاری تکان داد. حالا چیزی در‌همان‌طور جانور تغییر کرده بود — چیزی نامحسوس، اما کاملاً ملموس.
سانی به‌خوبی حسش می‌کرد...
پرندهٔ دزدِ پست با شنیدنِ فرمانِ نف نمرد و گردنش‌بزند را هم برای کشته‌شدن پیش نیاورد. انگار قدرتِ مطلقِ پیوندِ‌یالا سایه در برابرِ این ترورِ نفرین‌شدهٔ نفرت‌انگیز چندان هم مطلق نبود.
اما بی‌اثر هم نبود.
شاید پرندهٔ دزد به‌خاطرِ ارتباطِ ضعیفش با تقدیرِ گمشده از نور، به‌جای کشته‌شدن صرفاً ضعیف شده بود.کمتر شاید هم تحتِ تأثیرِ فرمانِ مرگ قرار گرفته، اما توانسته بود در برابرش مقاومت کند — و‌روحش داشت فعالانه مقاومت می‌کرد — چون فقط تقدیرِ او را در اختیار داشت و تجسمِ واقعیِ آن نبود.
اما با این حال، ضعیف شده بود. اقیانوسِ تسخیرناپذیرِ ارادهٔ‌می‌مردند وحشتناکش عقب نشست، کوچک‌تر و کم‌عمق‌تر شد — هنوز هم‌نفرین‌شده بسیار عظیم‌تر از ارادهٔ سانی بود، اما دیگر آن‌قدرها درهم‌شکننده نبود.
وقتی نظریهٔ خطرناکش درست‌بگذارد از آب درآمد، سانی‌گمشده‌اش در ذهنش پوزخندِ شرورانه‌ای زد.
همین برایش کافی بود...
یک فرصت.
فرصتی برای مبارزه با‌نتیجه موجودی که حتی ایزدان هم‌اشتباه در نابودی‌اش شکست خورده بودند.
«بکشش!»
این تنها فکری‌رودی بود که در‌می‌تاخت ذهنِ سانی باقی ماند.
پرندهٔ دزد همین حالا هم به‌خاطرِ نیاز به مقاومت در برابرِ‌دوی تقدیرِ پیوند با ستارهٔ دگرگون از خاندانِ شعلهٔ جاودان ضعیف شده‌جلو بود. اما این تمامِ چیزی نبود که سانی برایش در چنته داشت.
در لحظهٔ بعد، پیش از آنکه ترورِ نفرت‌انگیز فرصت کند با‌اما وضعیتِ تازه‌اش کنار بیاید، سانی [نفرینِ تضعیف‌کننده] را رها کرد و‌حیاتی از هر هفت حلقهٔ نفرین برای تحلیل بردنِ قدرتش بهره برد.
معمولاً تفاوتِ چندانی نداشت که از سایه‌هایش برای تقویتِ خود استفاده کند یا تضعیفِ یک دشمن. اما حالا‌بی‌نهایت اوضاع فرق می‌کرد، چون سانی تنها نمی‌جنگید. اگر خودش را تقویت می‌کرد، تنها خودش از آن بهره می‌برد‌روحش — اما با ضعیف شدنِ دشمنِ مشترکشان، هم سانی و هم نفیس می‌توانستند از این وضعیت استفاده کنند.
اما ماجرا‌همان‌طور به همین‌سایه‌ها جا ختم نمی‌شد.
درست کسری از ثانیه پس از آنکه سانی پرندهٔ دزد را در [شعلهٔ سایه] پوشاند تا از دور تضعیفش کند،رودی آنانکه نیز قدرت‌هایش را رها کرد. حالا که کالبدِ متعالی‌اش را به خود گرفته بود، برکتی که معمولاً می‌توانست ببخشد،سردی به نفرین تبدیل شده بود. آن نفرین را به جانِ پرندهٔ دزدِ پست انداخت و بیش از پیش ضعیفش کرد.
نفرینِ ستارهٔ دگرگون،دزدیده طلسمِ سرورِ سایه‌ها و‌پیوند نفرینِ آنانکه از بافت...
پرندهٔ دزد که زیرِ‌بگذارد فشارِ سه مطلق گرفتار شده‌صدا بود، با خشم قارقار کرد.
تا آن لحظه، سانی‌سایه‌ها و نفیس دیگر به‌می‌شد سرِ وقتش رسیده بودند.
آن سه نفرینِ تضعیف‌کننده نه‌تنها قدرتِ ترورِ‌صدا نفرین‌شده را کاهش داده بودند، بلکه ابتکار‌احتمالِ عمل را نیز از آن گرفته بودند.
پس به‌جای اینکه بار دیگر به سیخِ آن‌باشد چنگال‌های هولناک کشیده شود، این بار سانی بود‌عمل که هیچ فرصتی برای واکنش به پرندهٔ دزد نداد.
همچون غولی از جنسِ سایه از دلِ تاریکیِ‌گمشده‌اش سیال برخاست، قبضهٔ اوداچیِ عظیمش را با هر دو‌دومی دست چسبید و ضربهٔ ویرانگری به پایین فرود آورد.
یک دست‌همان‌طور هل می‌داد،سایه‌ها یک دست می‌کشید...
درست همان‌طور که‌نفیس نفیس در ساحلِ فراموش‌شده‌صدا به او آموخته بود.
این دقیقاً همان ضربه‌ای بود که در طولِ‌باشد سفرشان در هزارتوی سرخ هزاران بار تمرین کرده بود؛آن‌وقت همان اولین قدمی که به‌عنوان یک شمشیرزن برداشته بود.
درست در همان لحظه که تیغهٔ سیاه اوداچیِ غول‌پیکرش همچون دیواری از تاریکی‌دوی فرود آمد، صفحه‌ای درخشان از نورِ سفیدِ خالص از آسمان سقوط کرد؛ این‌آماده برکت بود که جهان را می‌شکافت تا پرندهٔ دزدِ پست را دو نیم کند.
ترورِ نفرت‌انگیز نگاهِ جنون‌آمیزش را‌جلو به سانی دوخت و چنان جیغی‌احتمالاً کشید که دیدِ او تار شد.
بال‌هایش برای مقابله‌نفیس با دو ضربهٔ‌گمشده‌اش نابودکننده بالا رفتند.
من...
سانی به خودش که آمد، دید مار دارد به آسمان پرتاب می‌شود و شبکه‌ای‌بکشد از ترک‌ها تیغهٔ مارپیچش را پوشانده است. اوداچیِ عظیم ده‌ها متر طول داشت، اما مثل‌کند یک پر می‌چرخید و در حالی که تاریکی از آن می‌چکید، بالاتر و بالاتر می‌رفت.
یک لحظه طول کشید تا‌جلو متوجه شود که هر دو‌کند بازوی پوسته‌اش از آرنج کنده شده‌اند.
نیروی برخورد چنان مهیب بود که مار را به‌شدت مجروح‌بینِ کرد و دست‌ها و ساعدهایش را کاملاً متلاشی کرد... و‌رودی تنها زخمِ سطحیِ کوچکی روی بالِ پرندهٔ دزد به جا گذاشت.
در سمتِ دیگرِ ترورِ منفور، نورِ برکت خفه‌باشد و خاموش شد، تنها چند پر را سوزاند‌عمل و سوختگیِ کوچکی روی بالِ دیگر به جا گذاشت.
سانی که تلوتلوخوران به عقب پرت شده‌راستینِ بود، تعادلش را حفظ کرد و در‌بکشد سکوتی تلخ به پرندهٔ دزد خیره ماند.
احساسِ سنگینی روی دلش نشست.
زیرِ لب ناسزا گفت.
سپس به جلو یورش برد‌مقدّر و با استفاده از سایه‌ها،می‌مردند بازوهای تازه‌ای برای پوسته‌اش ساخت.
بازم می‌کشمت... فقط وایسا...