چپتر 2314: پیاده‌های برف
0سانی مدتی‌آروم‌آروم ساکت ماند،می‌گیرن بعد خندید.
«خب، هر چی که هست،بی‌عقل دیر یا زود می‌فهمیم —عجب البته اگه اون‌قدر زنده بمونیم.»
قدم‌های بعدی‌اش را سبک‌سنگین کرد.
در همین حال،بی‌عقل کای با حالتی پیچیده‌رفت او را برانداز می‌کرد.
«پس داری‌آروم‌آروم دنبالِ تکه‌های تبارِ‌کدومشون یه دیمون می‌گردی؟»
سانی سر تکان داد.
«آره. و یکی از‌چهرهٔ اون تکه‌ها یه‌جورایی به‌می‌تونه تایرنتِ برف ربط داره. راستی...»
لحظه‌ای مکث‌یکم کرد و‌نظر بعد پرسید:
«تو منو از اون سرِ اون یکی آتشفشان‌تراشیده دیدی. کُشنده رو هم می‌تونی ببینی. پس... می‌تونی‌می‌رسن ببینی روی اون سه تا کوه هم چی منتظرمونه؟»
کای دهانش را باز کرد، بعد‌نظر دوباره بست و به دوردست خیره شد.نمایندهٔ پس از مدتی، با لحنی گرفته گفت:
«آره. می‌بینمشون.»
خودشه.
حالا دست‌کم می‌دانست‌جون باید با چه‌سنگِ چیزی روبه‌رو شوند.
سانی با تنبلی به‌یکم اوداچی‌اش تکیه داد و‌چهرهٔ با صدایی آرام پرسید:
«باید سه تا‌می‌رسن جانورِ برف روی‌عجب اون کوه‌ها باشن. چه‌شکلی‌ان؟»
کای با عجله نگاهش را دزدید، انگار کسی‌عجب آن بیرون به او خیره شده بود. لرزید،فقط بعد موهایش را عقب زد و صاف ایستاد.
«دقیقاً جلومون... کلِ کوه سوراخ‌سوراخ از غاره، مثلِ یه کندوی یخیِ عظیم. اون‌یکم تو، دسته‌ای از پلیدهای حشره‌مانند دارن آروم‌آروم جون می‌گیرن، که انگار هر کدومشون‌باشه از سنگِ قیمتی تراشیده شدن. ظاهرشون ترسناکه، هرچند یکم بی‌عقل به نظر می‌رسن.»
چهرهٔ سانی در هم رفت.
عجب.
«پس یه مهره می‌تونه نمایندهٔ یه دستهٔ‌رفت کامل از پلیدها باشه، نه فقط یه جانورِ‌باشه تنها. فهمیدم. اون دو تا کوهِ دیگه چی؟»
کای اخم کرد.
«اونی که سمتِ راسته... یه مجسمه روی قله‌ش ایستاده. نه، مجسمه نیست... بیشتر شبیهِ یه ماشینِ خودکاره،باشه فکر کنم؟ یه شوالیهٔ کوکی. راستش، شبیهِ نسخهٔ غول‌پیکرِ یکی از اون شوالیه‌های اسباب‌بازی‌ایه که توی اتاقِ اسباب‌بازی‌فکر دیدیم. ولی وقتی بهش نگاه می‌کنم، وحشتِ عظیمی حس می‌کنم. فکر کنم اون... یه موجودِ کابوسِ ساده نباشه.»
این بار‌نظر نوبتِ سانی بود‌رفت که اخم کند.
اگه یه پلیدِ تنها کای رو بیشتر‌رفت از یه دستهٔ کاملشون محتاط می‌کنه، پس‌پلیدها باید قوی باشه. یه جانورِ نفرین‌شده؟ ممکنه.
«روی کوهِ سوم چیه؟»
کای لرزید.
«یه موجودِ کرم‌مانند اونجاست. راستش، روی کوه نیست... داخلِ کوهه. این موجود واقعاً عظیمه‌فقط — انگار کلِ کوه رو خالی کرده و توش لونه ساخته، و مثلِ یه‌شبیهِ توپ حلقه زده. یه مدتی طول کشید تا بفهمم اون تودهٔ عظیمِ گوشت چیه.»
حالتِ تلخی‌یکم در چهرهٔ‌نظر سانی پدیدار شد.
یه کرمِ یخیِ غول‌پیکر، هه.
تازه از ماه‌ها نبرد با‌بی‌عقل هزارپاهای غول‌پیکر برگشته بود. واقعاً‌عجب دیگر طاقتِ موجوداتِ کرم‌مانند را نداشت.
سانی آه کشید.
«حدس می‌زنم‌یکم اون یکی هم‌می‌رسن یه نفرین‌شده باشه.»
دسته‌ای از پلیدهای اعظم و‌کدومشون دو خدای سقوط‌کرده... و این‌ها از‌ترسناکه ضعیف‌ترین مهره‌های برفِ روی صفحه بودند.
نبردهای اولِ بازیِ‌هرچند مرگ قرار بود‌نظر کاملاً ناخوشایند باشند.
سانی به کای نگاه کرد.
«وضعیتِ تو‌یکم چطوره؟ منظورم اینه‌می‌رسن که... چقدر عجیبه؟»
انگار کای منظورش را فهمید.
«سرشتم کاملاً دست‌نخورده‌ست. با این حال، نمی‌تونم واردِ دریای روحم بشم، به نظر می‌رسه عنصرِ منبعم‌پلیدها به خاکستر تغییر کرده، و از همه بدتر، نمی‌تونم هیچ خاطره‌ای رو احضار کنم — فقط‌شبیهِ اونایی که وقتی بازی ما رو قاپید تنم بود، برام موندن. که اون هم... فقط زره‌مه.»
سانی بی‌صدا سر تکان داد.
«پس کاملاً بی‌سلاحی؟»
کای با‌آروم‌آروم ناراحتی سر‌می‌گیرن تکان داد.
«آره. ولی هنوز‌هرچند می‌تونم به کالبدِ متعالی‌ام‌می‌رسن دربیام. پس... بازم غنیمته.»
این را گفت، اما اشتباه می‌کرد. در بیشترِ موقعیت‌های‌نمایندهٔ دیگر، درگیر شدن با دشمنان در قالبِ اژدها مشکلی‌دیگه نداشت، اما اینجا، دشمنان بسیار قوی‌تر از کای بودند.
احتمالاً می‌توانست با‌بی‌عقل پلیدی اعظم بجنگد... اما‌رفت نه با موجودی نفرین‌شده.
دست‌کم نه از فاصلهٔ نزدیک.
اما اگر تیروکمانِ خوبی داشت، دست‌کم می‌توانست از دور‌رفت به سانی کمک کند—هر چه نباشد، کای کمانداری با‌فقط مهارتِ بی‌نظیر بود که فقط از خودِ کُشنده کم می‌آورد.
متأسفانه، او هم در همان مخمصهٔ‌عجب سانی گرفتار بود. بازیِ آریل به‌نحوی‌پلیدها زرادخانه‌های روحشان را مهروموم کرده بود.
سانی آهی کشید.
«خوب شد عادتِ اتکای بیش از‌سنگِ حد به خاطره‌ها رو از سرم‌هرچند انداختم. اما قضیهٔ کای فرق می‌کنه.»
«خیلی خب. فهمیدم.»
چه چیزی دستگیرش شده بود؟
دشمنانِ قدرتمندی روی سه قلهٔ برفیِ روبه‌روی سه آتشفشان حضور داشتند. حرکت‌دستهٔ از آتشفشان‌ها به قله‌ها و برعکس، در حالِ حاضر ممنوع بود... با‌راسته این حال، به نظر می‌رسید حرکت بینِ کوه‌های همان قلمرو مجاز باشد.
تفاوتِ مهمی هم با بازیِ مرگِ واقعی وجود داشت که نمی‌توانست نادیده‌اش بگیرد. آن‌بی‌عقل هم این بود که کای در حالِ حاضر کنارش ایستاده بود. اگر صرفاً داشت‌تنها مهره‌ها را روی صفحهٔ بازی حرکت می‌داد، دو مهره نمی‌توانستند در یک خانه قرار بگیرند.
«باید راهی‌ترسناکه برای انجامِ یه‌بی‌عقل حرکتِ واقعی باشه.»
به بیانِ دیگر، اگر شرایطِ خاصی مهیا می‌شد، می‌توانست به پلیدهای برف حمله‌باشه کند... اما از آنجا که سانی هنوز قوانینِ حاکم بر این دنیای مینیاتوری‌نیست را نمی‌دانست، احتمالِ اینکه پلیدهای برف اول به او حمله کنند بسیار بیشتر بود.
یا بهتر است بگوید، آن‌ها یا حرکتی‌رفت برای حمله به تایرنتِ خاکستر می‌کردند، یا‌پلیدها سعی می‌کردند اول آتشفشان‌های باقی‌مانده را فتح کنند.
سیشان اشاره کرده بود که در برخی نسخه‌های بازیِ مرگ، خانه‌های ویژه‌ای وجود دارند. مثلاً خانه‌هایی که‌چهرهٔ قلعه داشتند، هرگز تغییرِ رنگ نمی‌دادند... اگر دژِ در حالِ فروپاشیِ روی این آتشفشان یکی از همان قلعه‌ها‌راسته بود، پس تایرنتِ برف می‌توانست برای آماده شدن جهتِ محاصرهٔ نهایی، برای فتحِ دو آتشفشانِ دیگر تلاش کند.
«روی آتشفشانی که ازش اومدی‌بی‌عقل یا اونی که سایه‌ام الان‌عجب توش منتظرِ نجاته، سازه‌ای هم هست؟»
کای سرش‌نظر را به نشانهٔ‌رفت نفی تکان داد.
«تا جایی‌یکم که من‌نظر می‌بینم، نه.»
سانی چند لحظه‌جون درنگ کرد و بعد‌قیمتی آرام سر تکان داد.
«خیلی خب. پس لطفاً یه لطفی در حقم بکن... برو به‌مهره آتشفشانِ بعدی و اون زنِ قاتل رو بیار اینجا. هر اتفاقی‌دیگه که بعدش بیفته، با هم شانسِ بیشتری برای زنده موندن داریم.»
کای لبخند زد.
«مشکلی نیست.»
لحظه‌ای بعد، پیش از آنکه سانی‌سنگِ فرصت کند چیزِ دیگری بگوید، او‌هرچند به پرواز درآمده و دور شده بود.
«اون که نمی‌کشتش،هرچند نه؟ آره. این‌نظر کار رو نمی‌کنه.»
نمی‌کرد؟
سانی پشتِ سرش را خاراند.
«چرا نگرانم؟ اگه قراره نگرانِ چیزی‌سنگِ باشم، اینه که کُشنده هم ممکنه‌هرچند بشه یکی از طرفدارای دوآتیشهٔ کای!»
سر تکان داد، روی‌یکم زمین نشست و دستش‌چهرهٔ را به درونِ سایه‌ها برد.
«...اگه این‌طور بشه، دیگه قطره‌ای از‌عجب خونم رو بهش نمی‌دم. کای اگه‌پلیدها می‌خواد می‌تونه خونِ خودش رو بهش بده!»
بالای سرش، زخمی که زوبینش بر پردهٔ خاکسترِ‌عجب پوشانندهٔ آسمان وارد کرده بود، داشت ترمیم می‌شد‌فقط و دنیا بارِ دیگر در تاریکی فرو می‌رفت.