چپتر 3183: فرزندانِ شعله
0انگار ورطهٔ‌جلو سفید آشفته‌بافنده شده بود.
با وجود لحنِ راحتِ جنگ،می‌میری بی‌اختیار مضطرب شد. انگار هزاران‌درکی فکر در چشمانش جرقه می‌زد.
با تجربهٔ زندگی‌های بی‌شمار و آرزوهای فراوان، چیزهای زیادی می‌دانست... خیلی زیاد‌پدیدار می‌دانست. در واقع آن‌قدر زیاد که زندگی و آرزوی خودش در دریای‌بی‌قرار پهناورِ شور و اشتیاقِ انسانی که تاب آورده بود، گم شده بود.
اما تمامِ آن زندگی‌ها متعلق به کسانی بود که در آینده‌ای‌کمی دور زندگی می‌کردند، در دنیایی بسیار متفاوت از این دنیا. بنابراین‌ناگهانی از آنچه همهٔ آن‌ها می‌دانستند آگاه بود. سرانجام به حرف آمد:
«پس... تو نمردی؟»
جنگ تنها سر تکان‌چطور داد؛ همان لبخندِ محو صورتِ‌ردی فرسوده‌اش را روشن کرده بود.
«چرا، مرده‌ایم.»
سپس شانه‌ای بالا انداخت.
«جنگِ واقعی مرده‌دیمون‌ها است. تنها این شبح‌بعدش است که باقی مانده.»
اخمی آشفته‌دیمون‌ها بر پیشانیِ‌چطور ورطهٔ سفید نشست.
«پس خبر‌دیمون‌ها داری. از‌چطور همون اول می‌دونستی.»
جنگ ابرویی بالا‌صادق انداخت؛ حالتِ چهره‌اش نشان‌نکند از عدمِ درک داشت.
«چه می‌دانستم؟»
انگار کاملاً صادق بود، هرچند‌می‌میری ایزدی که چیزی را درک‌درکی نکند نمی‌توانست وجود داشته باشد.
ورطهٔ سفید‌دیمون‌ها کمی به‌چطور جلو خم شد.
«جنگ رو. دیمون‌ها رو. بافنده‌ایزدی رو... از همون اول می‌دونستی چطور‌کمی می‌میری و بعدش چه اتفاقی می‌افته.»
ردی از‌جلو درکی ناگهانی در‌چطور چهره‌اش پدیدار شد.
«اما هیچ کاری‌بافنده برای جلوگیری از‌بعدش اون نکردی. چرا؟»
سپس به عقب تکیه‌چطور داد و درخششِ چشمانِ‌می‌افته تابناکش بی‌قرار سوسو زد.
«به‌خاطر این بود که‌هرچند از ایزدِ فراموش‌شده می‌ترسیدی؟ چون‌داشته این بهترین نتیجهٔ ممکن بود؟»
حالا نوبتِ جنگ بود که‌چطور غافلگیر شود. با گیجی به نفیلیمِ‌درکی زیبا خیره شد و سکوت کرد.
سرانجام پرسید:
«چرا باید‌دیمون‌ها از ایزدِ‌چطور فراموش‌شده بترسیم؟»
ورطهٔ سفید اخم کرد.
«چون اون ایزدِ تباهیه. چون وقتی بیدار‌بعدش بشه، دنیایی که خلق کردین رو خلأ‌هیچ می‌بلعه. و تو هم همراهش بلعیده میشی.»
جنگ با گیجی‌بافنده کمی سرش را کج‌اتفاقی کرد. صدایش ناباورانه بود:
«که چه؟»
آرام خندید.
«چرا باید از خلأ بترسیم؟ هر چه باشد، ما از‌ردی خلأ هستیم. برای ما، آنچه شما تباهی می‌نامید صرفاً تغییر است.تکیه ما هرگز از تغییر نترسیده‌ایم؛ ما پیوسته در حالِ تغییر هستیم.»
مکثی کرد و‌بافنده سپس با رگه‌ای‌بعدش از سرگرمی افزود:
«فکر می‌کردم تو،بافنده در میانِ تمامِ موجودات،اتفاقی این را درک کنی.»
جنگ آرام سر تکان داد.
«مرگ نیز شکلی از تغییر است. حتی اگر آگاهیِ ما نابود شود و روحمان از هم بپاشد، ما‌اون باقی خواهیم ماند — فقط در شکلی دیگر. هر چه باشد، گوشتِ ما تاروپودِ هستی است. برای پاک‌نوبتِ کردنِ ما، باید تمامِ هستی را نابود کرد، و خلأ... خلأ نابود نمی‌کند. تنها تغییر می‌دهد — برای همیشه.»
لبخندی تلخ‌دیمون‌ها به ورطهٔ‌چطور سفید زد.
«...البته، تغییر‌دیمون‌ها می‌تواند ویرانی نیز‌می‌میری به همراه بیاورد.»
سپس از بی‌واکنشیِ او‌هرچند آرام خندید و با حالتی‌داشته حسرت‌بار به آتش چشم دوخت.
«بی‌میلی را با ترس اشتباه نگیر، فرزندم. آرزو را با عدمِ تمایل یکی ندان. این‌طور نیست که از برادرِ‌نکردی گمشدهٔ خود بترسیم یا نخواهیم بیداری‌اش را ببینیم. فقط این دنیایی که خلق کرده‌ایم... ما دوستش داریم. به تمامِ چیزهایی‌گیجی که در آن ساکن‌اند نیز اهمیت می‌دهیم. بنابراین، از آن محافظت می‌کنیم. نه به این دلیل که از نابودی می‌ترسیم...»
لبخند زد.
«بلکه صرفاً چون خودمان می‌خواهیم.»
صدایش در سکوتِ شبِ بیابان پیچید و باد آن را با‌کمی خود برد. ورطهٔ سفید بی‌حرکت ماند، گویی از آنچه شنیده بود‌ناگهانی فلج شده باشد. نوری عجیب و دوردست برای لحظه‌ای در چشمانش درخشید.
اما بعد، ناپدید شد.
جنگ آهی کشید.
«اما انگار منظورم را اشتباه متوجه شده‌ای. بله، رابطهٔ ما با زمان با بیشترِ چیزها‌برای متفاوت است، اما ما دانای کل نیستیم. قادرِ مطلق نیز نیستیم — هرگز نبوده‌ایم، و‌چون اکنون که شعلهٔ خود را به اشتراک گذاشته و ضعیف‌تر شده‌ایم، از آن هم کمتریم.»
لحظه‌ای ورطهٔ‌کاملاً سفید را‌هرچند برانداز کرد.
«گمان می‌کنم درکِ آن برایت دشوار باشد. زمان وجود دارد... اما تقدیر نیز هست. و حتی ما فراتر از تقدیر نیستیم. تصور کن در‌تابناکش تقاطعی ایستاده‌ای که هزار راه در آن به هم می‌رسند — می‌توانی به جلو نگاه کنی و همهٔ آن‌ها را کاوش کنی، اما در‌اخم نهایت، باز هم باید یکی را برگزینی. به‌عنوان ایزد، حقِ انتخاب به ما داده شده است. اما همچنان باید مسیری را تا پایانش طی کنیم.»
کمی به عقب تکیه‌چطور داد و چشمانش در‌می‌افته درخششِ نارنجیِ آتش برق زد.
«برخی مسیرها در مه پنهان‌اند. دیدنِ هر چیزی که به بافنده مربوط می‌شود به‌طورِ ویژه‌ای دشوار است... بنابراین با وجود اینکه چیزهای زیادی می‌دانستیم، همه‌چیز‌سوسو را نمی‌دانستیم. ما مسیری را برگزیدیم و با جدیت آن را دنبال کردیم. حتی اگر می‌دانستیم که روزی باید به پایان برسیم... بدون مبارزه تسلیم نشدیم.بشه وقتی به پایانِ مسیر رسیدیم، هنوز سرسختانه می‌جنگیدیم — زیرا مانند تمامِ موجوداتِ زنده، ما نیز فرزندانِ شعله هستیم. ما نیز با آرزوی زنده بودن می‌سوزیم.»
جنگ آرام خندید.
«حتی اگر‌جلو مرگ چیزی‌بافنده جز تغییر نباشد.»
سپس به‌دیمون‌ها آسمانِ تاریک نگاه‌می‌میری کرد و خندید.
«آه، مرگ...دیمون‌ها چقدر از آن‌می‌میری سایهٔ بزدل بیزارم!»
ورطهٔ سفید در سکوت به او‌چیزی نگریست؛ آتش سایه‌های تندی روی صورتش‌جلو می‌انداخت. سپس کمی به جلو خم شد:
«پس چرا پیروز نشدی؟»
صدایش خشک و خشن بود.
«اگر این‌قدر قدرتمند بودی، این‌قدر دانا بودی، و این‌قدر برای زنده ماندن اشتیاق داشتی... پس چرا در‌اون جنگ پیروز نشدی، جنگ؟ چرا دیمون‌ها را از بین نبردی، یا دست‌کم جلویشان را نگرفتی تا دروازهٔ‌حالا خلأ را باز نکنند؟ چرا اجازه دادی این دنیایی که این‌قدر دوستش داری به یک کابوس تبدیل شود؟»
جنگ در سکوت به او‌ایزدی نگاه کرد، با رگه‌ای از‌باشد احساسی حسرت‌بار و دوردست در چشمانش.
سرانجام گفت:
«چون دیمون‌ها برای سرکوب شدن‌می‌میری بیش از حد قوی بودند‌درکی و ما نمی‌توانستیم آن‌ها را بکشیم.»
ورطهٔ سفید اخم کرد.
«چرا؟ چون اگر نابود می‌شدند، به منبعشان برمی‌گشتند؟ چون این کار آن فراموش‌شده را قوی‌تر می‌کرد؟ اما همان‌طور‌اتفاقی که گفتی از بازگشتِ او نمی‌ترسی. پس چرا ایزدِ خورشید به‌جای نابود کردنِ امید، او را زندانی کرد؟سوسو چرا ایزدِ سایه از آسودگی شکست خورد؟ اصلاً چرا از همان ابتدا اجازه دادید دیمون‌ها وجود داشته باشند؟»
جنگ چند لحظه ساکت ماند. پس از‌بعدش مدتی، آهی کشید و به آتش نزدیک‌تر‌هیچ شد، انگار می‌خواست سرمای شب را پس بزند.
«انگار آن‌طور که فکر می‌کنی ما را‌اتفاقی نمی‌فهمی. خب... منطقی هم هست. هرچه باشد، حتی‌برای دیمون‌ها، نزدیک‌ترین خویشاوندانمان هم ما را درک نمی‌کردند.»
ناگهان آواتارِ پیرِ جنگ از قبل هم پیرتر به‌ردی نظر رسید. کهنسال می‌نمود. با این حال، در کمالِ‌نکردی تعجب، رگه‌ای از گرما راهش را به صورتش پیدا کرد.
لبخند زد.
«بازگشت به منبعشان؟ البته، این یک دلیل‌بعدش بود. اما دلیلِ اصلی این نبود. در‌هیچ حقیقت، ما هرگز نمی‌توانستیم آن‌ها را بکشیم.»
جنگ به‌دیمون‌ها ورطهٔ سفید‌چطور نگاه کرد.
پس از‌دیمون‌ها چند لحظه‌چطور سکوت، گفت:
«...چون دوستشان داریم.»
حالتِ چهره‌اش کمی نرم شد.
«هرچه باشد، آن‌ها تمامِ‌چطور چیزی هستند که از‌می‌افته عزیزترین برادرمان باقی مانده است.»
ورطهٔ سفید در‌بافنده سکوتی بهت‌زده به‌بعدش او خیره ماند.
سپس، حالتِ بی‌تفاوتِ چهره‌اش در هم شکست‌نکند و در حالی که صورتش را رو‌بافنده به آسمان گرفته بود، ناگهان زیرِ خنده زد.
«چون دوستشان دارید؟ پس تمامِ این وحشت... تمامِ این‌می‌افته ویرانی، تمامِ این فقدان، تمامِ این عذاب... همهٔ این‌ها‌اون به‌خاطرِ چیزِ احمقانه و ساده‌ای مثلِ عشق اتفاق افتاد؟»
انگار جنگ از حرفِ‌چطور او کمی رنجید، اما در‌ردی نهایت فقط شانه‌ای بالا انداخت.
«شاید. آه، اما انگار واقعاً‌می‌میری راهت را گم کرده‌ای، فرزندم. امیدوارم‌ناگهانی پیش از دیدارِ دوباره‌مان پیدایش کنی.»
با این حرف، نیزه‌اش را برداشت‌چیزی و از آن کمک گرفت تا بایستد.دیمون‌ها نالهٔ آرامی از میانِ لب‌هایش خارج شد.
«انگار این بدنِ من... بیش‌چطور از حد فرسوده شده. حس‌ردی می‌کنم تغییرم دارد نزدیک می‌شود.»
لحظه‌ای درنگ کرد،بافنده سپس با رگه‌ای‌بعدش از کنجکاوی گفت:
«آن شمشیرت...دیمون‌ها برکت. می‌شود نگاهی‌می‌میری به آن بیندازم؟»
ورطهٔ سفید اخم کرد، سپس دستش را بالا آورد و سیلابی از شعلهٔ درخشان را احضار کرد که در هم آمیخت‌درکی و به تیغه‌ای ساخته‌شده از نورِ خالص تبدیل شد. جنگ دست دراز کرد، نور را در دستِ پینه‌بسته‌اش گرفت و آن‌بهترین را تا جلوی چشمانش بالا آورد. با دقت به اعماقش خیره شد، سپس دستش را به‌آرامی روی آن درخششِ سوزان کشید.
«چه مهارتِ بی‌نظیری.»
لحنِ صدایش‌دیمون‌ها حاکی از‌چطور رضایت بود.
شمشیرِ درخشان را به صاحبش برگرداند،بعدش لحظه‌ای تردید کرد و سپس نیزه‌اش‌پدیدار را روی زمین، نزدیکِ ورطهٔ سفید گذاشت.
«هدیه‌ای برای‌کاملاً قدردانی، به‌خاطرِ‌هرچند برطرف کردنِ کنجکاویم.»
نفیلیمِ زیبا با‌دیمون‌ها گیجی به نیزهٔ‌می‌میری چخماقی نگاه کرد.
در نهایت،دیمون‌ها با لحنی‌چطور بی‌احساس پرسید:
«دیگر از هدیه‌بافنده دادنِ نیزه به‌بعدش فانی‌ها واهمه نداری؟»
جنگ خندید.
«چه سؤالِ خوبی... باید اعتراف کنم، کمی دلهره دارم.می‌افته با این حال، امیدوارم تو بهتر از آن استفاده‌اون کنی. وقتی زمانش رسید، امیدوارم به‌خوبی از آن بهره ببری.»
به نفیلیمِ‌دیمون‌ها نشسته نگاه کرد‌می‌میری و لبخند زد.
«می‌دانی موهبتِ نجات‌بخشِ‌بافنده هستی چیست، فرزندم؟بعدش برای ما ایزدان.»
پاسخی نگرفت و آهی کشید.
«فراموشی است.»
با این حرف، جنگ از آتش روی برگرداند‌می‌افته و به سمتِ بیابان به راه افتاد. در‌جلوگیری حالی که قدم برمی‌داشت، از روی شانه گفت:
«دفعهٔ بعد که یکدیگر را ببینیم، من متفاوت خواهم بود. شاید این‌پدیدار گفتگو را هم به یاد نیاورم. آن روز، روزی است که تو‌بی‌قرار را می‌کشم... پس امیدوارم تو آن را به‌خوبی به یاد داشته باشی.»
لحظاتی بعد، ناپدید شد.
ورطهٔ سفید‌جلو جلوی آتش‌بافنده تنها ماند.
سربازان و کاهنانش همچنان در‌می‌میری دوردست ایستاده بودند و از‌درکی ترس جرئت نمی‌کردند تکان بخورند.
مدتِ درازی بی‌حرکت ماند،چطور سپس دست دراز کرد‌می‌افته و نیزه را برداشت.
احساسی شوم و‌صادق سرد در چشمانِ‌چیزی درخشانش هویدا شد.
ورطهٔ سفید لحظه‌ای تردید‌بافنده کرد، سپس به پایین‌اتفاقی نگریست و آهی کشید.
«پس بیا‌دیمون‌ها دیگر هرگز یکدیگر‌می‌میری را نبینیم، جنگ.»