چپتر 2589: شکافته
0مدت‌ها پیش، پرندهٔ دزدِ پست یکی از‌بیدارشده‌اش چشمانِ بافنده را دزدید... و برای جایگزین کردنش،تپش بافنده افسونِ تازه‌ای در نقابِ ترسناکِ خود بافت.
[چشمِ من کجاست؟]
با فعال شدنِ افسون، تاروپودِ عظیمِ تقدیر بر کسی که نقاب را‌دوباره به چهره داشت نمایان می‌شد؛ چه نقابِ اصلی و چه یکی از‌روانش دو خاطره‌ای که بافنده از آن به کاهنانِ اعظمِ طلسمِ کابوس بخشیده بود.
نقابِ اصلی مدت‌ها پیش از بین رفته و همراه با دیمونِ تقدیر نابود شده بود. اما دست‌کم‌جایگاهِ یکی از آن جفت خاطره به جا مانده بود؛ همان که سانی در سلولِ سنگیِ زیرِ کلیسای جامعِ‌دیدنِ ویرانِ شهرِ تاریک پیدایش کرد... و این یعنی او نیز می‌توانست نگاهی گذرا به بی‌کرانگیِ عظیمِ تقدیر بیندازد.
مشکل اینجا بود که قرار نبود فانی‌ها آن را ببینند. پیشگویانِ عالمِ بی‌نامی‌رفت که آن نُه‌تن از آنجا آمده بودند، در نتیجهٔ نگاهی گذرا به این تاروپودِ‌شخصیِ عظیم بیناییِ خود را از دست دادند... اما راستش، خوب قسر در رفته بودند.
اولین باری که سانی [چشمِ من کجاست؟] را فعال کرد، چیزی نمانده بود همان جا‌شخصیِ در دم جان بدهد — تنها دلیلِ زنده‌ماندنش این بود که افسونِ درک‌ناپذیرِ خاطرهٔ ایزدی،کنند جوهرِ ناچیزِ بیدارشده‌اش را در یک تپشِ قلب تخلیه کرد و دوباره به خواب رفت.
با این حال، همان یک تپش در ذهنِ سانی داغ خورد و بیش از هر عذابِ‌تپش دیگری که تا به حال کشیده بود، بر روانش زخم گذاشت. در رتبه‌بندیِ شخصیِ او از‌استفاده دردناک‌ترین تجربه‌های زندگی‌اش، استفاده از [چشمِ من کجاست؟] همچنان با افتخار در جایگاهِ نخست قرار داشت.
خیلی بدتر از این بود که گردنش‌زخم را بزنند، روحش را تکه‌تکه کنند، و دگرگونی‌های‌همچنان ناشی از جذبِ تبارِ بافنده را تاب بیاورد...
سانی در مقامِ یک بیدارشده به زحمت از دیدنِ وسعتِ تقدیر جانِ سالم به در برده بود، و وقتی عروج‌یافته شد نیز چیزی تغییر‌زخم نکرد. در قطبِ جنوب، او از [چشمِ من کجاست؟] برای کشتنِ ترورِ رصدخانهٔ قمریِ ۴۹ — یعنی غروب، کاهنهٔ لطفِ سقوط‌کرده — استفاده کرد. آن‌مقامِ ترورِ فاسدشدهٔ وهم‌انگیز پس از مشاهدهٔ تاروپودِ عظیمِ تقدیر کاملاً از بین نرفت، اما آن‌قدر مبهوت ماند که سانی فرصت یابد کارش را تمام کند.
او اکنون یک تایتانِ مطلق بود و علاوه بر آن، بافتِ ذهن را نیز در اختیار داشت.تجربه‌های بنابراین، سانی دلیلی داشت تا باور کند که این بار می‌تواند از فعال کردنِ [چشمِ من کجاست؟]تبارِ جانِ سالم به در ببرد. با این حال، مطمئن هم بود که قرار نیست تجربهٔ خوشایندی باشد...
اصلاً قرار نبود خوشایند باشد.
گذشته از این، تلاش برای دیدنِ تقدیر برای او راهی بی‌بازگشت بود. هر‌زندگی‌اش چه باشد، جوهرش اکنون تقریباً پایان‌ناپذیر بود؛ پس حتی اگر اوضاع خراب می‌شد،دگرگونی‌های تمام شدنِ جوهر نمی‌توانست او را از بهایی که باید می‌پرداخت نجات دهد.
برای همین بود که‌ایزدی سانی این آزمایشِ خاص‌تپشِ را این‌قدر عقب می‌انداخت.
نفسِ عمیقی کشید و شجاعتش را جمع کرد. یادِ عذابِ هولناکِ تلاش‌زخم برای درکِ تقدیر — اینکه چاره‌ای نداشت جز اینکه سعی کند بی‌کرانگیِ‌خیلی آن را با ذهنِ فانی‌اش در بر بگیرد — لرزه بر اندامش انداخت.
«دقیقاً داری چی‌کار می‌کنی؟»
لبخندِ بی‌خیالِ جت محو‌دیگری شده و جایش را‌گذاشت به تمرکزی سرد داده بود.
سانی کمی‌درک‌ناپذیرِ مکث کرد و‌جوهرِ بعد خونسرد گفت:
«کارِ خیلی مهمی نیست.»
با این حرف، دندان‌هایش را‌ایزدی به هم فشرد و [چشمِ‌قلب من کجاست؟] را فعال کرد.
با اینکه سال‌ها از اولین باری که رشته‌های تقدیر را دیده بود می‌گذشت، هنوز‌استفاده آن منظره را کاملاً به یاد داشت؛ در واقع، حتی اگر می‌خواست هم نمی‌توانست‌جذبِ فراموشش کند، گویی هر تار و گرهِ آن تاروپودِ عظیم روی ذهنش حک شده بود.
حتی الان هم می‌توانست آن را به‌روشنی تصور کند: ابدیتِ بی‌پایان و زیبای تارهای درهم‌پیچیده. آن تارها در تمامِ‌بیش هستی رسوخ می‌کردند و هر موجودِ زنده و هر شیء، هر فکر و هر مفهوم، هر رؤیا و هر کابوس‌بزنند را به هم پیوند می‌دادند و تا بی‌نهایت در هر سو، و همچنین در گذشته، حال و آینده امتداد می‌یافتند.
اما افسونِ هولناکِ نقابِ بافنده نه‌تنها به‌بیش او اجازه می‌داد تاروپودِ تقدیر را ببیند، بلکه‌شخصیِ درکِ آن را نیز به او تحمیل می‌کرد.
آگاهی از‌زنده‌ماندنش همه‌چیز، در‌خاطرهٔ همه‌جا، به‌یکباره...
جای تعجب نداشت که تقریباً به خاطرش جان داده بود. دردِ آن زمان در وصف نمی‌گنجید... خون از بینی، چشم‌ها و‌گردنش دهانش جاری شده و فریادی بی‌صدا روی لبانش خفه شده بود. حتی وقتی سعی کرد به درونِ سایه‌ها فرار کند، رنجش فروکش‌نکرد نکرد؛ با این حال، احتمالاً همان کار مانع از آن شد که چشمانش به زغال‌های گداخته تبدیل شوند و سرش منفجر شود.
این بار...
تقریباً می‌شد تحملش کرد.
نه کاملاً، اما تقریباً.
دردِ وحشتناکی به جانِ سانی افتاد؛ حس می‌کرد ذهنش از گرمایی سوزان گداخته شده، می‌جوشد و چیزی نمانده مثلِ‌خیلی آتشفشانی دودآلود فوران کند. بی‌اختیار لرزید و ناله‌ای دردمندانه سر داد؛ می‌خواست چشمانش را ببندد، اما نمی‌توانست تکان بخورد...سالم نمی‌توانست نگاهش را از آن منظرهٔ شگفت‌انگیز و دلخراش که پیشِ رو، بالای سر و در همه‌جای اطرافش بود، برگیرد.
«چـ... چی...»
مردمک‌هایش گشاد شد‌تپش و با درخششی‌خورد طلایی شعله‌ور گشت.
سانی مبهوت مانده بود.
چون تاروپودِ عظیمِ تقدیر... اصلاً‌کشیده شبیه آن تصویرِ زیبا و‌شخصیِ خیره‌کننده‌ای که به یاد داشت نبود.
در عوض، پاره و ویران شده بود؛ بی‌نهایت شکوهش تکه‌تکه و‌دوباره مثله شده و به آشوب کشیده شده بود. رشته‌های تقدیر همگی‌کشیده بریده و درهم‌گره خورده بودند و بی‌هدف در بادهای شبح‌وار تاب می‌خوردند.
آشوبی کامل و‌تپش مطلق بود که‌خورد در وصف نمی‌گنجید.
بخشی از آن تاروپودِ عظیم — گذشته — همان‌طور که‌قلب بود باقی مانده و از این ویرانی در امان مانده بود.عذابِ با این حال، زمانِ حال کاملاً متلاشی شده بود، و آینده...
آینده...
دیگر وجود نداشت.
«چطور... چطور ممکنه؟»
شُکی که به سانی وارد شد چنان‌ناچیزِ عمیق بود که حتی دردِ وحشتناکی را‌رفت که داشت او را می‌بلعید از یاد برد.
چطور ممکن بود تقدیر،دیگری تغییرناپذیرترین چیز در تمامِ‌گذاشت هستی، تغییر کرده باشد؟
چطور ممکن‌درک‌ناپذیرِ بود آینده‌ای‌ایزدی وجود نداشته باشد؟
نفسِ لرزانی کشید و به دنبالِ علتِ تمامِ‌عذابِ این آشوب گشت؛ به دنبالِ آن تک‌گرهِ روی‌دردناک‌ترین تاروپودِ تقدیر که باعثِ تمامِ این ویرانی شده بود.
با این حال...
«واقعاً نیازی‌بیش به حدس زدن‌کشیده ندارم، مگه نه؟»
چون علت کاملاً واضح بود.
خودش بود.
سانی بود، تمایلش برای رهایی از زنجیرهایی که او‌تپشِ را در بند کشیده بودند، و آن نافرمانی در‌داغ برابرِ تقدیر که او و کاسی مرتکب شده بودند.