چپتر 2350: سنگِ آذرین
0صبح، سانی با تنش حرکاتِ مهره‌های برف را زیر نظر گرفت. غولِ کوکی همچنان در‌نشده تعقیبشان بود و آتشفشانی را که تازه ترک کرده بودند، اشغال کرده بود. در این‌خانه‌هایشان میان، اهریمنِ برف... همان‌جا که بود ماند و ترجیح داد درختِ محور را رها نکند.
سانی آهِ آسودگی کشید.
در این مقطع، موقعیتش روی صفحه هنوز متزلزل بود. سه حرکت نیاز داشت تا‌گمان به معبدِ حقیقت برسد — اهریمنِ برف هم همین‌طور. اما با توجه به اینکه‌خانه‌هایشان ابتکار عمل دستِ اهریمن بود، نگهبانِ درختِ محور اگر می‌خواست می‌توانست زودتر به آنجا برسد.
اما حالا که یک حرکت را جا‌صبحِ انداخته بود، سانی ابتکار عمل را در‌موضوع دست داشت و زودتر به معبد می‌رسید.
راستش کمی دلهره‌آور بود،دیگری چون بی‌اختیار رفتارِ دشمن‌مهرهٔ را زیر سؤال می‌برد.
چرا اهریمنِ برف منفعل مانده بود؟ آیا به این دلیل بود که ماندن روی درختِ‌می‌کرد محور نوعی برتری به قلمروِ برف می‌داد، یا صرفاً چون تایرنتِ برف می‌خواست پیش از تدارکِ‌افتاده‌اند یک حملهٔ سه‌جانبه برای له‌کردنِ سانی در یک چشم‌به‌هم‌زدن، معبد را با مهره‌های بیشتری محاصره کند؟
«وقتی رسیدیم اونجا می‌فهمیم.»
مسئلهٔ دیگری هم بود که باید در نظر می‌گرفت. هشت مهرهٔ‌راه برفِ دیگر هم روی صفحه بودند که سانی نمی‌توانست ببیندشان. هنوز هیچ‌کدامشان‌کجا ظاهر نشده بودند و گمان می‌کرد تا الان در موقعیت‌های اولیه‌شان مانده‌اند.
اما سانی تهِ دلش گمانِ بدی داشت که‌مهرهٔ همهٔ آن‌ها صبحِ امروز خانه‌هایشان را ترک کرده‌گمان و به سمتِ معبدِ حقیقت به راه افتاده‌اند.
باورش به این موضوع دلیلِ بسیار ساده‌ای داشت. پیش از این، تایرنتِ برف هیچ‌گمان راهی نداشت تا حدس بزند سانی کجا می‌رود — هر چه باشد، او پس از‌سمتِ ترکِ قلعهٔ خاکستر مستقیم به سمتِ شمال رفته بود و هرگز تغییر مسیر نداده بود.
اما بعد، سانی به غرب پیچید و کرمِ برف را کشت. این‌ظاهر کار نشان‌دهندهٔ تمایلش برای فتحِ معبدِ حقیقت بود و به دشمن درکی‌همهٔ از نقشه‌هایش می‌داد — و در نتیجه، تواناییِ چیدنِ یک استراتژیِ مناسب را.
«چقدر دردسرساز.»
چهار تا شش حرکت طول می‌کشید تا گروهِ مهره‌های برفِ شمال به‌ببیندشان معبدِ حقیقت برسند. در این میان، گروهی که معبدِ هراس را اشغال‌گمانِ کرده بودند، برای رسیدن به آنجا به شش تا هفت حرکت نیاز داشتند.
جای نگرانی برای دیوِ برف در گوشهٔ چپ هم بود، که‌هیچ‌کدامشان ممکن بود همین الان در معبدِ حقیقت باشد یا در راهِ‌گمانِ رسیدن به آن. اما سانی چندان نگرانِ یک مهرهٔ تنها نبود.
در هر‌دیگری صورت، فعلاً خطری‌هشت در کار نبود.
«باید از‌دلش این روزهای‌بدی آرامش لذت ببریم.»
به محضِ رسیدن به معبد، به احتمالِ زیاد نبردهای‌برفِ وحشتناکی یکی پس از دیگری در انتظارشان بود. بنابراین،الان خوب بود که سانی چند روزی برای آماده‌شدن فرصت داشت.
بیشترِ زنبورهای ابسیدین در نبرد با کرمِ برف نابود‌نمی‌توانست شده بودند. کمی طول می‌کشید تا خودشان را ترمیم‌اولیه‌شان کنند... به‌علاوه، می‌توانست این زمان را به بافندگی اختصاص دهد.
می‌توانست تیرهای بیشتری برای کای بسازد و کمانش را ارتقا‌ببیندشان دهد. مهم‌تر از آن، حالا خردهٔ روحِ مقدسی در اختیار‌تهِ داشت. با استفاده از آن، می‌توانست چیزِ واقعاً خاصی بسازد.
اما در حال‌گمانِ حاضر، سانی نگرانِ‌آن‌ها چیزِ دیگری بود.
نگاهش را از درختِ محور‌باید گرفت، به کای خیره شد‌دیگر و سقلمه‌ای به شانه‌اش زد.
«خب؟ پیداش کردی؟»
کای سرفهٔ معذبی کرد.
«خب... کوهِ‌دلش بزرگیه، سانی. بهم‌همهٔ وقتِ بیشتری بده.»
سانی چند بار پلک زد.
«یعنی چی که کوهِ بزرگیه؟ تو می‌تونی پشتِ خاکستر رو ببینی!هیچ‌کدامشان می‌تونی پشتِ سنگ رو ببینی! پیدا کردنِ یه تیکه یشمِ سفیدِ‌گمانِ بی‌نقص توی این تپهٔ ابسیدین و ماگمای سفت‌شده چقدر می‌تونه سخت باشه؟»
کای آهِ کلافه‌ای کشید.
«اگه می‌تونستم چند‌گمانِ لحظه تمرکز کنم،آن‌ها کمتر سخت می‌شد، سانی...»
سانی پوزخند زد.
«اوه! می‌بینم حالا دیگه یاد گرفتی جواب‌برفِ پس بدی. هی. به کُشنده نگاه کن؛ اون‌می‌کرد حتی یه بار هم بهم جواب پس نداده.»
کُشنده نگاهی به او انداخت؛ چشمانِ‌مهرهٔ سیاهش چنان پر از کینهٔ سردی بود‌نشده که سانی کم مانده بود جا بخورد.
«...منظورم اینه که، اون خونم رو می‌خوره‌صبحِ و هر هفته سعی می‌کنه منو بکشه.موضوع ولی حداقل این کار رو بی‌صدا انجام می‌ده!»
البته چیزی که سانی می‌خواست کای پیدا کند، مجسمهٔ جانورِ برف بود که قرار بود برای کشتنِ‌می‌کرد آن کرمِ غول‌پیکر دریافت کند. او چنان غرقِ تحسینِ زیباییِ ظاهریِ خردهٔ روحِ مقدس شده بود — و‌موضوع اصلاً هم مغلوبِ طمع نشده بود! — که در آن لحظه به‌کلی آن را از یاد برده بود.
سپس کلِ‌دیگری کوه از‌می‌گرفت هم پاشید.
با توجه به اینکه باید تا غروب از این آتشفشانِ‌ببیندشان تازه‌شکل‌گرفته می‌رفتند، سانی برای پیدا کردنِ مجسمهٔ یشمی به‌شدت احساسِ‌تهِ فشار می‌کرد. هر چه بود، آن مجسمه بی‌نهایت ارزشمند بود.
داشت کم‌کم عصبی‌گمانِ می‌شد که کای‌آن‌ها بالاخره لبخند زد.
«اوناهاش، می‌بینمش.»
به سمتِ نامعلومی که‌می‌گرفت کرمِ برف در آن‌دیگر مرده بود اشاره کرد.
«همون‌جاست، حدودِ پونصد‌باید متر زیرِ زمین، توی‌برفِ سنگِ آذرین گیر کرده.»
سانی آهِ آسودگی کشید.
«خوبه، خوبه.»
سپس، ساکت شد.
پس از‌دیگری چند لحظه،می‌گرفت کای بالاخره پرسید:
«پس... می‌خوای درش بیاری؟بدی نه، وایسا. احتمالاً کارای‌امروز بهتری برای انجام دادن داری.»
نگاهی به کُشنده انداخت،دیگری بعد رویش را برگرداند‌مهرهٔ و با حسرت اضافه کرد:
«فکر کنم...دیگری من باید‌می‌گرفت درش بیارم؟»
سانی مدتی ساکت‌باید ماند و بعد‌مهرهٔ سر تکان داد.
«نه. حداقل فعلاً‌گمانِ نه. گزینهٔ دیگه‌ای‌آن‌ها تو ذهنم دارم.»
با این حرف،مسئلهٔ نفسِ عمیقی کشید و‌هشت به سایه تبدیل شد.
تا مدت‌ها هیچ اتفاقی نیفتاد.
سپس ناگهان سیلی از خاکستر از سایه بیرون زد و مانندِ ستونی‌ظاهر سر به فلک کشیده به آسمان برخاست. بعد ستونِ خاکستر خم شد و‌آن‌ها به پایین فرود آمد و در حالی که شکل می‌گرفت، به خود پیچید.
خیلی زود، دهانِ کرمِ سیاه و‌آن‌ها عظیمی به دامنهٔ کوه برخورد کرد و‌باورش به‌راحتی در سنگِ ظاهراً نفوذناپذیر فرو رفت.
سایه بارِ دیگر به انسان تبدیل شد. سانی‌مهرهٔ لبخندِ لرزانی به کای زد و سعی کرد پنهان‌می‌کرد کند که تک‌تکِ ذراتِ وجودش چقدر تحتِ فشار بود.
«این... اِ...دیگری این باید‌می‌گرفت سریع‌تر باشه، نه؟»
قبلی
بعدی