چپتر 2762: دیمونِ گرسنگی
0سانی تردید کرد.
داستانی که آستریون تعریف کرده بود، گیرا به نظر می‌رسید. دانشِ اینکه‌خویشتن تمدنِ عالمِ خورشید چگونه سقوط کرده بود، هم اندوهبار بود و هم‌به‌زور به‌طرزِ تاریکی جذاب. اطلاعات دربارهٔ منحصربه‌فرد بودنِ کابوسِ پنجم، جالب و باورپذیر بود.
هر چه باشد، با آنچه سانی از یوریس فهمیده بود مطابقت داشت. او از پیش می‌دانست‌باشند که دگرگونیِ عمیقِ آگاهیِ فرد، لازمهٔ رسیدن به خداشدن است... پس کاملاً منطقی بود که بافنده آزمونِ‌بیدارشدگان ویژه‌ای طراحی کرده باشد تا به طلسم اجازه دهد حاملانش را به سوی مقامِ خدایی سوق دهد.
این هم منطقی بود که چنین دگرگونی‌ای، انسانیت و درکِ چالشگر از خویشتن را‌واقعاً تهدید کند — خودِ سانی هم از این جنبهٔ تبدیل شدن به ایزدی بیم‌ترتیب داشت، چه رسد به اینکه بخواهد با عجله و به‌زور به چنین مقامی برسد.
اما...
آستریون شخصاً هم با احتمالِ رسیدنِ دشمنانش به مقامِ‌انسانیت خدایی مخالف بود، بماند که دروغگویی ماهر و به‌شدت‌شدن فریبکار بود. پس چقدر می‌شد به حرف‌هایش اعتماد کرد؟
اعتمادِ چشم‌بسته به او حماقتی محض بود. در عین حال، اینکه صرفاً فرض کند هر چه گفته دروغ بوده، راهی قطعی برای فریب خوردن‌دیگران بود، چرا که دروغگوهای قهار همیشه فریبکاری‌شان را لابه‌لای حقایق پنهان می‌کردند. در واقع، کسانی که واقعاً در فریب دادن مهارت داشتند، گاهی می‌توانستند کاملاً‌دارد صادق باشند — دقیقاً به این دلیل که انتظار داشتند حرف‌هایشان دروغ پنداشته شود و به این ترتیب دیگران را نسبت به حقیقت کور می‌کردند.
سانی این را خوب می‌دانست، چون‌همیشه همان زمان‌ها در آکادمیِ بیدارشدگان بر این‌کسانی شیوهٔ خاص از فریبکاری تسلط یافته بود.
«آه، نمی‌دونم...»
چرا آدما‌سوی نمی‌تونن فقط‌خدایی صادق باشن؟
معلوم نبود کدام بخش از حرف‌های آستریون دربارهٔ‌کسانی کابوسِ پنجم حقیقت دارد. اما اگر سانی می‌خواست‌باشند حدس بزند... فرض می‌کرد که بیشترش راست است.
آستریون قطعاً برخی اطلاعات را از قلم انداخته و بقیه را اغراق کرده‌کسانی بود تا عملِ به مصاف رفتن با کابوسِ پنجم را حتی از آنچه‌پنداشته بود خطرناک‌تر جلوه دهد. با این حال، هستهٔ اصلیِ حرف‌هایش باید حقیقت می‌داشت.
که البته به‌این این معنا نبود‌انسانیت که نتیجه‌گیری‌هایش درست است.
سانی لبخند زد.
«خب، چرا که نه؟ بعد‌پنهان از شنیدنِ حرفات... راستش بیشتر دلم‌مهارت می‌خواد به مصافِ کابوسِ پنجم برم.»
آستریون به دو دلیلِ ساده در تلاش بود تا بدونِ کمکِ طلسم به مقامِ خدایی برسد.مهارت اول اینکه می‌توانست. او هیچ‌گونه قطب‌نمای اخلاقی‌ای نداشت و هیچ دلبستگیِ عاطفی‌ای هم به بشریت در‌کور خود نمی‌پروراند. پس چرا موجودِ هیولاواری مثلِ او نباید مسیرِ آسان‌تر و امن‌تر را انتخاب می‌کرد؟
دوم اینکه، درکِ آستریون از خویشتن در بهترین حالت باید متزلزل می‌بود. شخصی که تنها با گرسنگی و‌رسد جاه‌طلبی پیش می‌رفت و از همه‌چیز و همه‌کس جدا افتاده بود، به‌سختی می‌توانست برای لنگر کردنِ شخصیتش در‌می‌شد توفانِ خداشدن، به چیزی بیرونی تکیه کند. به همین دلیل بود که از آزمونِ هولناکِ طلسم بیم داشت.
اما سانی‌سوی و نفیس‌خدایی فرق داشتند.
سانی در حفظِ یکپارچگیِ خویشتنِ خود استاد بود — شاید بیشتر از هر کسِ دیگری. دلیلش این بود که ذاتِ‌حرف‌هایشان او به‌عنوانِ سایه، بی‌شکل و بی‌قالب بود. از این رو، بی‌وقفه تمرین کرده بود تا از طریقِ رقصِ سایه هرگز‌آدما خودش را فراموش نکند، تا جایی که حتی مه‌های کوه‌های تهی هم نتوانسته بودند او را بفرسایند و به نیستی بکشانند.
در این میان، نفیس از طریقِ قلمروِ اشتیاق به میلیاردها انسان و پرشورترین آرزوهایشان متصل بود.مهارت همان اتصال به‌احتمال زیاد برای حفظِ هستهٔ وجودش کفایت می‌کرد... اما حتی اگر کاملاً بی‌بهره از قلمروِ‌خوب خود واردِ کابوسِ پنجم می‌شد، باز هم در پیوند دادنِ خود به حسِ خویشتن برتریِ قاطعی داشت.
این میلِ پرشورِ خودش بود، اشتیاقِ خودش — عزمی مطلق و‌کند سازش‌ناپذیر برای اینکه نه‌تنها طلسمِ کابوس را فتح و نابود کند،مقامی بلکه این کار را به شیوه‌ای که خودش شایسته می‌دانست انجام دهد.
بی‌دلیل نبود که توانِ [اشتیاق] را‌این در اختیار داشت؛ توانی که روحش‌خویشتن را در برابرِ تباهی نفوذناپذیر می‌کرد.
بنابراین، سانی حتی با اینکه تصمیم گرفت حرفِ آستریون را دربارهٔ کابوسِ پنجم باور‌می‌توانستند کند، گمان نمی‌کرد برای هر دوی آن‌ها غیرممکن باشد که کابوس را فتح کنند‌خوب و اگر نه دقیقاً مثلِ قبل، دست‌کم به هستهٔ آنچه هویتشان را می‌ساخت وفادار بمانند.
به‌هرحال انتخاب‌های زیادی هم نداشتند.
نفیس لبخندی تاریک زد.
«اینکه به مصافِ کابوسِ پنجم بریم یا‌چنین نه به تو ربطی نداره، غول. با‌کند این حال... من هم یه سؤال ازت دارم.»
با نگاهی سرد و‌حقایق تحقیرآمیز به آستریون خیره شد‌واقعاً و با لحنی بی‌تفاوت پرسید:
«برای چی؟ این کارها رو‌قهار برای چی می‌کنی؟ واقعاً هیچ‌پنهان دلیلی جز سیر کردنِ گرسنگیت نداره؟»
سر تکان داد.
«بعد از اینکه با بلعیدنِ بشریت سیرش کردی و به یه ایزدِ کوچک تبدیل شدی،خودِ چی می‌شه؟ می‌خوای کاملاً تنها توی یه دنیای خالی، روی تپه‌ای از جنازه حکومت کنی؟رسیدنِ یا قصد داری خودت رو تسلیمِ تباهی کنی و بشی یکی از ایزدانِ پلیدِ کابوس؟»
نفیس لب‌هایش‌فریبکاری‌شان را روی‌حقایق هم فشرد.
«انگار از ایزدِ فراموش‌شده خبر داری. این یعنی حتماً می‌دونی که‌می‌کردند یه روز از خواب بیدار می‌شه و تمامِ هستی رو نابود می‌کنه.دلیل واقعاً قصد نداری برای متوقف کردنش به مصافِ آزمون‌های طلسمِ کابوس بری؟»
آستریون مدتی با‌این لبخندی کنایه‌آمیز براندازش‌انسانیت کرد و ساکت ماند.
سرانجام خندید.
«باید بگم بیشتر از یه‌پنهان سؤال پرسیدی. با این حال... اجازه‌مهارت بده جواب بدم. چرا که نه؟»
قدم‌زنان به سمتشان رفت،دروغگوهای روبه‌روی نفیس ایستاد و‌لابه‌لای از بالا نگاهش کرد.
«سؤالاتت... آه. باید بگم نشون‌دهندهٔ‌دگرگونی‌ای کمبودِ تخیله. کی گفته گرسنگیِ‌تهدید من با بلعیدنِ بشریت سیر می‌شه؟»
لبخندِ محوی روی لب‌هایش نشست.
«نه... نه، اصلاً این‌طور نیست. من قصد ندارم فقط به بلعیدنِ کلِ بشریت بسنده کنم. تمامِ ایزدانِ‌دقیقاً سقوط‌کردهٔ عالمِ رؤیا رو هم می‌بلعم — و هر موجودِ کابوسی که وجود داره. نابود کردنِ انسان‌ها‌شیوهٔ به‌تنهایی یه کم بی‌انصافیه، این‌طور فکر نمی‌کنی؟ برای همین، تمامِ پلیدها رو هم می‌بلعم تا به کسی برنخوره.»
لبخندش پهن‌تر شد.
«گذشته از این، چرا نابود کردنِ تمامِ هستی رو به ایزدِ فراموش‌شده بسپارم وقتی خودم می‌تونم همه‌چیز‌بیم رو ببلعم؟ بعدش، وقتی که عالمِ رؤیا واقعاً خالی شد و چیزی جز استخوان باقی نموند —فریبکار وقتی که به رتبهٔ ایزدی رسیدم — به مصافِ کابوسِ هفتم می‌رم و با ایزدِ فراموش‌شده روبه‌رو می‌شم...»
لبخندِ جذابِ آستریون به نیشخند تبدیل‌این شد و رگه‌ای از نوری عجیب‌خویشتن و وهم‌آور در چشمانِ طلایی‌اش درخشید.
«...و اون رو هم می‌بلعم.»
رؤیازاد خندید.
«شعله‌ش رو می‌بلعم، از مقامِ ایزدی فراتر می‌رم و دنیا رو قورت می‌دم.جنبهٔ توی تاریکیِ بی‌پایانِ خلأ غرق می‌شم. بعدش، خودِ خلأ رو هم می‌بلعم — دست‌کم‌رسیدنِ سعیمو می‌کنم. هیجان‌انگیز نیست که ببینی اون‌طرفش چیه؟ و البته، اون‌طرفش رو هم ببلعی.»
آستریون سر تکان داد‌خدایی و با خوش‌رویی به‌دگرگونی‌ای نفیس و سانی نگاه کرد.
«آه، می‌فهمم. از قیافه‌هاتون پیداست که نقشه‌هام به نظرتون... زیادی بلندپروازانه‌ست. اما موافق‌گاهی نیستین؟ زندگی کردن یعنی آرزو داشتن. آدم باید دست‌کم همین‌قدر جاه‌طلبی داشته باشه‌حقیقت تا بتونه توی این دنیای ملال‌آور و رو به مرگ، زندگیِ رضایت‌بخشی داشته باشه...»