چپتر 2309: بازیِ مرگ
0سانی چند لحظه به‌نگاهش صفحهٔ یشمی چشم دوخت و‌انداخت بعد رو به کای کرد.
«شطرنج؟ یهو کور‌منظورت شدی؟ این هیچ‌ریزنقش شباهتی به شطرنج نداره.»
واقعاً هم نبود. سانی چیزِ زیادی از شطرنج نمی‌دانست، اما معلم جولیوس در روزهایی که استادِ مدعوِ آکادمی بود، بازی‌بگم کردنش را به او یاد داده بود. صفحهٔ شطرنج باید هشت ردیف خانه می‌داشت، نه هفت تا. مهم‌تر از آن،مجذوب خانه‌های سفید و سیاه باید یکی‌درمیان کنارِ هم قرار می‌گرفتند — اما صفحهٔ یشمیِ پیشِ رویش تقریباً یکدست سفید بود.
بماند که مهره‌های هیولایی‌اش هیچ شباهتی به مهره‌های آشنای او نداشتند.مرگِ نه سربازی در کار بود، نه اسب و فیل و رخی —عالمِ در عوض، فقط انواعِ مختلفی از موجوداتِ هیولایی روی صفحه دیده می‌شدند.
کای تک‌خنده‌ای کرد.
«می‌خواستم بگم‌دقیقاً شبیهِ یه‌چیه بازی مثل شطرنجه.»
سانی اخم کرد.
به نظرش بیشتر شبیهِ نقشهٔ‌دزدکی جنگی می‌آمد. اما چرا باید‌اوه نقشهٔ جنگی در اتاقِ اسباب‌بازی‌ها باشد؟
مرگ‌خوان گفت: «حق با اونه!»
بعد از او مرگ‌خوان واردِ اتاق‌ریزنقش شد و با حالتی مجذوب به صفحهٔ‌انداخت یشمی نگاه کرد. سپس، کاملاً خشکش زد.
مردمک‌هایش گشاد شد و‌کار چشمانِ براقش را از‌عوض قبل هم بزرگ‌تر نشان داد.
سانی دستی‌نگاهش جلوی صورتش‌متمرکز تکان داد.
«آهای؟ دقیقاً منظورت چیه؟»
زنِ ریزنقش سر چرخاند و نگاهش را‌چرخاند آرام روی او متمرکز کرد، سپس دزدکی‌لبخندی نگاهی به صفحه انداخت و لبخندی زورکی زد.
«اوه... این مرگِ تایرنته، که به بازیِ مرگ هم معروفه. یه بازی‌موجوداتِ شبیهِ شطرنجه که یه زمانی، خیلی وقت پیش، توی مناطقِ مختلفِ عالمِ‌اخم رؤیا رواج داشت. بعضی‌ها حتی می‌گن... که خودِ ایزدِ سایه اختراعش کرده!»
سانی ابرویی بالا انداخت و‌دزدکی هم‌زمان با ورودِ سیشان و رِوِل،مرگِ دوباره به صفحهٔ یشمی نگاه کرد.
«واقعاً؟»
مرگ‌خوان با‌دقیقاً هیجان سر‌چیه تکان داد.
«واقعاًِ واقعاً!نداشتند سیشان، تو‌کار بهش بگو!»
سیشان دستش را روی بینی‌اش گذاشت، انگار که بوی تندی‌اوه آزارش داده باشد. چشمانش چند لحظه به طرز عجیبی مات‌توی شد، اما بعد خونسردی‌اش را بازیافت و با لحنی آرام گفت:
«انگار همین‌طوره. بازیِ مرگ شبیهِ شطرنجه، اما به جای شونزده مهره، هر بازیکن چهارده مهره رو کنترل می‌کنه — هفت‌وقت جانور، دو هیولا، دو دیو، دو اهریمن، و یه تایرنت. درست مثل شطرنج، هر مهره بر اساسِ الگوی خاصی حرکت‌ورودِ می‌کنه، اما قوانینش کمی پیچیده‌تره. دلیلش اینه که وقتی مرگِ تایرنت رو بازی می‌کنی، قلمروِ تو هم نقشِ مهمی داره.»
به صفحه اشاره کرد، جایی‌زنِ که سه خانهٔ سیاه در محاصرهٔ‌دزدکی دریایی از خانه‌های سفید قرار داشتند.
«دلیلش اینه که رنگِ هر خانه روی نبردِ بینِ مهره‌ها تأثیر می‌ذاره. مهره‌های سیاه وقتی روی خانه‌های سیاه می‌جنگن برتری دارن، و مهره‌های‌شطرنجه سفید وقتی روی خانه‌های سفید می‌جنگن دستِ بالا رو دارن — مگه اینکه بیشتر توسط خانه‌های رنگِ مخالف محاصره شده باشن. همچنین می‌تونی‌گشاد خانه‌ها رو فتح کنی تا اونا رو به بخشی از قلمروِ خودت تبدیل کنی. برای همین، موقعیت‌گیری و حرکت اهمیتِ استراتژیکِ بیشتری داره.»
سیشان شانه‌ای بالا انداخت.
«خب، تفاوت‌های دیگه‌ای هم هست. مثلاً، توی بعضی نسخه‌های بازیِ مرگ، خانه‌هایی با ویژگی‌های خاص وجود دارن، مثل قلعه یا‌وقت معبد. اولی هرگز تغییرِ رنگ نمی‌ده، در حالی که دومی می‌تونه در ازای یه قربانی، برکت بده — اگه دو مهره‌سیشان روی خانهٔ معبد بجنگن، اونی که کشته می‌شه قربانی به حساب می‌آد، و اونی که زنده می‌مونه برکت رو دریافت می‌کنه.»
سانی چند بار پلک زد.
«جالبه. اینا‌نداشتند رو از‌کار کجا می‌دونی؟»
سیشان تک‌خنده‌ای کرد.
«تو چطور نمی‌دونی؟ بین بچه‌های میراث‌دار‌متمرکز بازیِ محبوبی‌ـه. ما هم وقتی بچه‌اوه بودیم بازی می‌کردیم. مادرمون بهمون یاد داد.»
سانی با حالتی ناخوانا‌چیه به او خیره ماند.نگاهش سپس شانه بالا انداخت.
«فکر کنم‌نداشتند دلیلش اینه که‌اسب من میراث‌دار نیستم.»
انگار غافلگیر شده‌آرام بود. راستش، کای‌نگاهی هم جا خورده بود.
«نیستی؟»
سانی پوزخند زد.
«چرا، همه‌تون فکر می‌کردین بچهٔ حروم‌زادهٔ یه خاندانِ‌عوض قدرتمندم، یا یه فرقهٔ سایهٔ شوم بزرگم کرده؟دیده ببخشید که ناامیدتون می‌کنم، ولی نه... من کاملاً خودساخته‌ام.»
چند لحظه به‌آرام فکر فرو رفت‌نگاهی و بعد اضافه کرد:
«راستش، حرفمو پس می‌گیرم. تو این دنیا‌دزدکی هیچ‌کس واقعاً خودساخته نیست، من هم تو‌تایرنته این مسیر از آدمای سخاوتمند کمک‌های زیادی گرفتم.»
با این حرف،منظورت سانی روی تختهٔ‌ریزنقش یشمی تمرکز کرد.
بیشترِ خانه‌ها سفید بودند و مهره‌های سفیدِ بسیار بیشتری پابرجا مانده بودند. جناحِ سیاه‌روی تنها سه مهره داشت — یکی از آن‌ها تاج بر سر داشت و مشخصاً‌جنگی تایرنت بود، در حالی که دو مهرهٔ دیگر به نظر می‌رسید فقط جانور باشند.
سرش را کمی کج کرد.
«...انگار یکی‌ریزنقش بازی رو‌نگاهش تموم نکرده.»
جناحِ سیاه در موضعِ ضعفِ مرگباری قرار داشت، اما‌آرام تایرنت هنوز پابرجا بود، که یعنی همچنان امکانی وجود‌تایرنته داشت تا با چنگ و دندان به پیروزی رسید.
البته، کم‌وبیش موقعیتی ناامیدکننده بود.
چند لحظه مهره‌های با ظرافت تراشیده‌شده‌نگاهی را بررسی کرد، سپس لرزید؛ ناگهان حسِ‌بازیِ شومی از هراس بر او چیره شد.
تختهٔ یشمی... همان حسی را به‌متمرکز او می‌داد که آن خانهٔ عروسکیِ وهم‌انگیز.مرگِ شاید این را هم آریل ساخته بود.
سانی مدتی‌دقیقاً ساکت ماند،چیه سپس پرسید:
«فکر می‌کنین بازیکنا کیا بودن؟»
کسی جواب نداد.
اما می‌توانست دیمونِ هراس و ملکهٔ یشم را تصور‌انداخت کند که روی کوسن‌ها نشسته‌اند، مهره‌ها را روی تختهٔ یشمی‌خیلی حرکت می‌دهند و جنگی ساختگی علیه یکدیگر به راه انداخته‌اند.
ملکهٔ یشم با‌منظورت سفید بازی کرده‌ریزنقش بود؟ یا با سیاه؟
...در نهایت، اهمیتی نداشت. مهم این بود که با نگاه کردن‌مختلفی به تختهٔ یشمی خونش به جوش می‌آمد. و این یعنی کلیدِ بازیابیِ‌شطرنجه چهارمین قطعه از تبارِ بافنده به‌نحوی به این بازیِ مرگ ربط داشت.
سانی یک قدم جلو رفت و به‌انداخت مهره‌های یشمی نگاه کرد. سرانجام، نگاهش روی‌مرگ بلندترین مهرهٔ سفید متوقف شد... تایرنتِ سفید.
خودِ تخته‌ریزنقش نیست. مشخصاً‌نگاهش همین یه مهره‌ست.
حواسش به او می‌گفت هرچه‌زنِ که دنبالش می‌گردد، به‌نحوی درونِ‌متمرکز آن مجسمهٔ کوچکِ یشمی نهفته است.
باید دید می‌تونم‌سربازی اینجا ردی از الوهیت‌رخی پیدا کنم یا نه.
سانی باید می‌فهمید تختهٔ یشمی هم افسون‌انداخت شده است یا نه. پس، نگاهش را‌مرگ برگرداند و به اعماقِ آن خیره شد.
و وقتی‌ریزنقش این کار‌نگاهش را کرد...
سایه‌هایی که اتاقکِ کوچک را پر کرده بودند،نگاهش ناگهان موج برداشتند و از میزِ بازی عقب‌اوه کشیدند. رنگِ خودِ سانی پرید و چشمانش گرد شد.
دستش تکانِ خفیفی خورد،کار انگار می‌خواست سلاحِ خاطره‌ای‌عوض را در دست بگیرد.
دیگران متوجهِ تغییرِ حالتِ‌متمرکز او شدند. رِوِل اولین‌لبخندی کسی بود که اخم کرد.
«چی شده؟»
سانی بی‌حرکت ماند و‌چیه با حالتی گرفته به‌نگاهش تختهٔ یشمی نگاه کرد.
سپس شمرده گفت:
«همه... از‌نگاهش اون چیز‌متمرکز فاصله بگیرین...»