چپتر 2914: صعودِ تاریک
0وحشتی که حس می‌کرد با شجاعت، دلیری، یا حتی تجربهٔ فراوان‌برابرِ در رویارویی با چیزهای هولناک از بین نمی‌رفت. حتی اگر خودش‌بلکه هم یکی از همان چیزهای هولناک بود، باز هم فایده‌ای نداشت.
چون سرچشمه‌اش اصلاً چیزی نبود که دلیلِ منطقی داشته باشد یا بشود‌وحشت بر آن غلبه کرد. در عوض، صرفاً واکنشِ طبیعیِ موجودی حقیر بود که‌زاده خودش را در حضورِ ایزدِ فراموش‌شده می‌دید... در حضورِ ایزدِ کابوس، ایزدِ تباهی.
منادیِ خفتهٔ خلأ.
حتی با اینکه چیزی که داشتند به آن نزدیک می‌شدند خودِ ایزدِ فراموش‌شده‌می‌کشم نبود و صرفاً بذرِ کابوسی بود که او در آن زندانی شده و‌لبریز با طلسم به خواب رفته بود، ذاتشان نمی‌توانست در برابرِ این وحشت مقاومت کند.
این ترسی بود که نه از ذهن، نه از بدن و نه‌این حتی از روحشان نشئت می‌گرفت. بلکه ترسی بود که از تار و‌پودِ پودِ وجودشان زاده می‌شد؛ مثلِ واکنشی غریزی که نمی‌شد آگاهانه مهارش کرد.
و هرچه به‌زندانی بذرِ هفتم نزدیک‌تر می‌شدند،رفته این ترس ویرانگرتر می‌شد.
دستانِ سانی لرزید‌حیوانی و باعث شد‌ناله‌ای تیرش خطا برود.
«لعنتی!»
خشکش زد؛ برای‌کابوسی لحظه‌ای وحشتی حیوانی‌طلسم بر او چیره شد.
سپس با ناله‌ای،زندانی خودش را مجبور کرد‌رفته دوباره کمان را بکشد.
«ندا، بذرِ هفتم، پروانه‌های‌چیره کابوس... بیاید منو بگیرید،دوباره لعنتیا! همه‌تون رو می‌کشم...»
سانی در اعماقِ آن حالتِ گیج‌ندا و نیمه‌ویرانش، به چیزی پناه برد که‌می‌کشم پیش از این هرگز ناامیدش نکرده بود.
کینه.
وجودش لبریز از خشمی کینه‌توزانه بود. هرچه دنیا ضربهٔ محکم‌تری به او می‌زد،مقاومت خشمگین‌تر می‌شد و بیشتر دلش می‌خواست تلافی کند. می‌خواست دنیا را همان‌قدر که‌می‌شد به او آسیب رسانده بود، به درد بیاورد — نه، بیشتر. صد برابر بیشتر!
پس، سانی‌لحظه‌ای هم همین‌چیره کار را کرد.
ناله‌اش به غرش تبدیل شد. دندان‌قروچه‌ای کرد و ترسِ حیوانی‌اش را به‌همه‌تون خشم و پرخاش بدل ساخت. ندا او را به مرزِ جنون کشانده‌کینه بود؛ پس به جای بذرها، پروانه‌های کابوس را هدفِ این جنون قرار داد.
«بمیرید، حروم‌زاده‌ها...»
در دوردست، یکی از تجسم‌هایش کُشنده را در آغوشِ تاریکِ خود گرفت و در آن‌ترسی کشتارِ بی‌رحمانه و شوم به او پیوست. آواتاری دیگر دوشادوشِ اژدهای سیاه و مغاکی پرواز‌نمی‌شد می‌کرد و در برابرِ پروانه‌های کابوس که قصد داشتند تکه‌تکه‌اش کنند، از او دفاع می‌کرد.
روی عرشهٔ زنجیرشکن، آواتاری دیگر با مهارت کشتی را‌کمان هدایت می‌کرد. چشمانش هنوز با چشم‌بند بسته بود، اما‌می‌کشم با تکیه بر حسِ سایه به‌خوبی از پسِ کار برمی‌آمد.
چهار تجسمِ دیگر برای محافظت از کشتی می‌جنگیدند. دو تایشان‌بگیرید به‌عنوان کمان‌دار به قدیس پیوستند و دو تای دیگر، سایه‌های‌پیش پروانه‌های کابوس را در نبرد علیه هم‌نوعانِ پلیدشان رهبری می‌کردند.
هرچه کشتیِ پرنده بالاتر می‌رفت، موجوداتِ کابوسِ‌خواب اعظمِ بیشتری از سدِّ سه مدافع —مقاومت یعنی نفیس، کُشنده و عروسک‌گردان — عبور می‌کردند.
و در نتیجه،زندانی آن سه مدافع‌خواب نیز آسیبِ بیشتری می‌دیدند.
«چقدر دیگه مونده؟»
سانی نمی‌دید چقدر بالا رفته‌اند و آن‌قدر می‌ترسید که جرئت نداشت حسِ سایه‌اش را‌اعماقِ به سمتِ بالا گسترش دهد تا چهار ردِّ پنجهٔ تایتانی را پیدا کند؛ ردهایی‌کینه‌توزانه که چنگال‌های موجودی ناشناخته و نامقدس روی سطحِ مقبرهٔ آریل به جا گذاشته بود.
اما می‌دانست اگر‌کابوسی زودتر به آن‌طلسم نشانه‌ها نرسند، همگی می‌میرند.
هرچه او و خدمتگزارانش پروانه‌های کابوسِ بیشتری می‌کشتند، او سایه‌های بیشتری از آن‌مقاومت موجوداتِ وهم‌انگیز را احضار می‌کرد — و آن سایه‌ها نیز به‌نوبهٔ خود تعدادِ‌می‌شد بیشتری از هم‌نوعانِ وحشتناکشان را می‌کشتند و آن‌ها را به خدمتِ سپاهِ سایه درمی‌آوردند.
دست‌کم در تئوری قرار‌چیره بود این‌گونه پیش برود‌دوباره و چرخه‌ای باطل بسازد.
و واقعاً هم‌دوباره همین‌طور شده بود...ندا البته برای مدتی کوتاه.
اما با ورودِ زنجیرشکن‌زندانی به اعماقِ این دستهٔ‌رفته وحشتناک، اوضاع تغییر کرد.
در ابتدا، فقط تعدادِ بیشتری از پروانه‌های کابوس به سانی و سایه‌هایش می‌رسیدند. سانی و قدیس آن‌ها را در‌نشئت آسمان هدف قرار می‌دادند و دو تجسمِ بال‌دارش، جان‌به‌دربردگان را تکه‌تکه می‌کردند و بادهای توفانیِ ناشی از بال‌زدن‌های آشفته‌دستانِ و بی‌شمارِ بال‌های عظیم را می‌شکافتند. سایه‌هایش نیز معدود پروانه‌هایی را که از سدِّ او گذشته بودند، پاره‌پاره می‌کردند.
هیچ‌کدام به زنجیرشکن نرسیدند.
با این حال، با افزایشِ‌بکشد تراکمِ این دستهٔ هولناک و آسیب‌دیدنِ‌لعنتیا سه پیشگامِ کشتیِ پرنده، ورق برگشت.
تیرهایی که سانی و قدیس به دلِ این دسته می‌فرستادند، مثلِ‌برابرِ قطره‌ای در اقیانوس بود. تجسم‌های بال‌دارش در سیلابی از پلیدهای اعظم غرق‌تار می‌شدند و سایه‌هایش نیز رفته‌رفته تلفات می‌دادند — چون هم‌نوعانشان متقابلاً می‌جنگیدند.
در ابتدا چند سایه را از دست داد و‌نمی‌توانست سپس بیشتر. و بعد، آرام‌آرام سرعتِ نابودیِ پروانه‌های سایه‌روحشان از سرعتِ افزوده‌شدنِ سایه‌های جدید به سپاهِ سایه پیشی گرفت.
در آن لحظه، تجسم‌های بال‌دارش دیگر در حالِ نابودکردنِ‌کمان پروانه‌های کابوسی نبودند که از سدِّ سه مدافع گذشته‌می‌کشم بودند؛ بلکه فقط سعی داشتند در سیلابِ آن‌ها زنده بمانند.
لایهٔ اولِ دفاعیِ دورِ زنجیرشکن‌بکشد بی‌اثر شد، لایهٔ دوم ناکافی بود‌لعنتیا و لایهٔ سوم به‌سختی دوام می‌آورد.
طولی نمی‌کشید که اولین پروانهٔ کابوس‌طلسم به زنجیرشکن برخورد کند و شیارهای‌این عمیقی روی بدنهٔ چوبی‌اش به جا بگذارد.
«لعنتی!»
سانی کمانش را انداخت و‌سپس از روی عرشه بیرون پرید و‌ندا روی بالِ جانورِ وهم‌انگیز فرود آمد.
بیشتر از یک ثانیه طول نکشید‌ندا تا روی بدنش سُر بخورد و‌همه‌تون سرِ جانورِ وهم‌انگیز را قطع کند...
اما تا آن‌کابوسی موقع، پلیدِ دیگری داشت‌خواب روی عرشه سقوط می‌کرد.
آن یکی با هفت شمشیرِ سیاهی که‌رفته مار هدایتشان می‌کرد به نُه قسمتِ مساوی‌کند تکه‌تکه شد، اما تعدادِ بیشتری در راه بودند.
از آن لحظه به بعد، نبرد با‌مجبور فوجِ پروانه‌های کابوس از نبردی صرفاً مهیب،منو به نبردی از سرِ استیصال تبدیل شد.
و ندا...مجبور ندا داشت‌کمان بلندتر می‌شد.
سانی نالید‌بذرِ و گوش‌هایش‌زندانی را گرفت.
این کار‌کابوسی برایش گران‌شده تمام شد.
در دوردست، یکی از تجسم‌هایش که دوشادوشِ کُشنده می‌جنگید، یک لحظه دیرتر از‌بیاید آن جنبید که بتواند از اندامِ داس‌مانندِ یک پروانهٔ کابوس جاخالی بدهد. ضربه به‌ناامیدش سینه‌اش خورد، جایی که فلزِ یشم‌مانندِ ردا پیش‌تر به دستِ آزاراکس آسیب دیده بود.
زره مقاومت کرد — البته به‌سختی — اما ضربه آن‌قدر‌بگیرید مهیب بود که به اندام‌های داخلی‌اش آسیب برساند... کمی. هر چه‌هرگز بود، بافتِ گوشت آن‌ها را تغییر داده و بهبود بخشیده بود.
اما در نتیجهٔ ضربه به هوا پرتاب شد‌رفته و مهارِ پروازش را از دست داد و‌ترسی نتوانست در برابرِ پلیدی دیگر از خودش محافظت کند.
و وقتی آن یکی‌شده به او ضربه زد، ردا‌نمی‌توانست نتوانست جلوی ضربه را بگیرد.
خرطومِ مخوفِ پروانهٔ کابوس — لوله‌ای بلند، توخالی و سوزن‌مانند که برایشان‌پروانه‌های حکمِ دهان را داشت — سینهٔ سانی را سوراخ کرد و از‌برد پشتش بیرون زد و او را مثلِ حشره‌ای میخکوب‌شده به سیخ کشید.
آسیب تقریباً کشنده بود، یا دست‌کم برای کسی که تباری نداشت کشنده می‌بود. با این حال، حتی ماهیتِ سرسختِ‌برد بافت هم نمی‌توانست با آسیبِ مخوفی که سانی دیده بود مقابله کند. دنده‌های نابودنشدنی‌اش ترک خورده و از جای‌همان‌قدر خود دررفته بودند، ریه‌هایش کاملاً از بین رفته بود، قلبش پاره‌پاره شده بود و ستونِ فقراتش آسیبِ شدیدی دیده بود.
در حالی که خون از دهانش جاری بود، سانی دندان‌نمی‌توانست به هم سایید و خرطوم را قطع کرد و از‌نشئت پروانهٔ کابوس که تلوتلو می‌خورد، جدا شد و پایین افتاد.
درد... قابل‌تحمل بود.
اما آسیبی‌لحظه‌ای که دیده‌چیره بود، این‌طور نبود.
چاره‌ای نداشت جز اینکه بدنِ له‌ولورده‌اش را به سمتِ کُشنده بکشاند و به سایه‌اعماقِ تبدیل شود و تجسمِ مثله‌شده‌اش را دورِ او بپیچد — این تمامِ کاری بود‌کینه‌توزانه که آن آواتارش اکنون می‌توانست بکند، مگر اینکه می‌خواست آن را از دست بدهد.
وضعِ دیگر‌بذرِ مدافعانِ زنجیرشکن هم‌شده چندان بهتر نبود.
کُشنده مثلِ همیشه پر از کینهٔ مرگبار بود، اما بدنِ اژدهامانندش اکنون تقریباً به‌طورِ کامل در دودِ شبح‌واری که از زخم‌های بی‌شمارش‌تار برمی‌خاست، پوشیده شده بود. یکی از چشمانش را از دست داده بود و بسیاری از نیش‌های درونِ آروارهٔ بی‌رحمش خرد شده بودند.برود یکی از پاهای قدرتمندش به‌طرزِ فجیعی شکسته بود، استخوان‌های سیاه از میانِ گوشتِ پاره‌پاره بیرون زده بودند و چنگال‌های ترسناکش بی‌جان آویزان بودند.
اکنون، آن اندامِ شکسته‌چیره چیزی جز باری بی‌فایده نبود‌کمان که سرعتش را کم می‌کرد.
کُشنده بدنش را چرخاند، اندامی را که بی‌فایده آویزان بود‌بگیرید گاز گرفت و با یک حرکتِ وحشیانه آن را کند‌پیش و پیش از ادامهٔ نبرد، آن را سوزاند و خاکستر کرد.
در دوردست، عروسک‌گردان پر از زخم‌های مهیب بود و چند پروانهٔ کابوس روی بدنش می‌خزیدند، آن زخم‌ها را کاملاً می‌شکافتند و‌می‌گرفت زخم‌های تازه‌ای به وجود می‌آوردند. یکی از بال‌هایش آسیب دیده بود، در حالی که دیگری در آستانهٔ کنده‌شدن بود. توفانِ ابریشمِ‌باعث سیاهی که پیش‌تر از او محافظت می‌کرد نیز پاره‌پاره و تکه‌تکه شده بود و پلیدها مانند ملخ رشته‌های اثیری را می‌جویدند.
و نفیس...
نفیس بیشتر از مجموعِ دیگر مدافعانِ زنجیرشکن‌مجبور پروانه‌های کابوس را نابود کرده بود و‌منو همچون یخ‌شکنی برای ناوگانِ هواییِ کوچکشان عمل می‌کرد.
اما این به خاطرِ آن نبود که قدرتِ بسیار بیشتری نسبت به پلیدهای اعظم‌اعماقِ داشت. هر چه بود، هم‌رتبهٔ آن‌ها بود، و این یعنی همان‌طور که او می‌توانست به‌راحتی‌دنیا آن‌ها را زخمی و نابود کند، آن‌ها هم می‌توانستند او را زخمی و نابود کنند.
نفیس می‌توانست بیشترِ زخم‌هایی را که پروانه‌ها به او وارد می‌کردند التیام بخشد، اما‌مقاومت اگر با یک ضربه کشته می‌شد، هیچ مقدار شعلهٔ سفیدی نمی‌توانست نجاتش دهد... بنابراین،مثلِ حتی اگر کشتنِ درجای او کارِ دشواری بود، تنها یک اشتباه با نابودی فاصله داشت.
و وقتی پلیدهای اعظمِ بی‌شماری در اطرافش بودند‌ذاتشان که هر کدام می‌توانستند با یک ضربهٔ خوش‌شانس‌ذهن کارش را تمام کنند، اشتباه کردن بسیار آسان بود.
بدتر از آن، او هم درست مثلِ سانی داشت از تأثیرِ ندا دیوانه می‌شد. ذاتش درست مثلِ ذاتِ سانی در چنگالِ‌گیج ترسی نخستین گرفتار بود... و علاوه بر آن، باید دردِ جانکاهِ سوختن و خاکستر شدنِ روحش و بازسازیِ دوبارهٔ آن از‌تلافی میانِ خاکستر را تحمل می‌کرد؛ روحی که بارها و بارها، بدونِ حتی یک لحظه مهلت، با شعله پاره‌پاره و دوباره ترمیم می‌شد.
تمامِ آن عذابِ خردکننده بیش از حدِ کافی بود تا ذهنِ‌لعنتیا هر کسی را بسوزاند و او را در هم بشکند... یا او‌نکرده را به چیزی تازه و ناشناختنی تغییر دهد، چیزی شگفت‌انگیز و توقف‌ناپذیر.
نفیس هنوز متوقف‌کابوسی نشده بود —طلسم اما توقف‌ناپذیر هم نبود.
حتی در حالی که راهی به سوی بالای هرم باز‌برابرِ می‌کرد و صدای آهنگینش نام‌های شعله و ویرانی را از‌می‌گرفت آسمانِ سوزان فریاد می‌زد، جوهرش به‌سرعت رو به کاهش بود.
در ابتدا توانسته بود با نابود کردنِ هسته‌های روحش آن را‌ندا به‌سرعت پر کند، اما خیلی زود، حتی این کار هم برای‌نیمه‌ویرانش جبرانِ جوهری که برای نابودیِ پروانه‌های کابوس صرف می‌کرد، کافی نبود.
نفیس داشت به‌دوباره مرزِ تخلیهٔ کاملِ‌ندا جوهر نزدیک می‌شد...
و اگر این اتفاق می‌افتاد، حتی توانِ خفته‌اش هم به خواب‌برابرِ می‌رفت و مانع از آن می‌شد که زخم‌های وحشتناکی را که پلیدهای‌تار بی‌پایان و سرشتِ آتشینِ خودش به او وارد کرده بودند، ترمیم کند.
آن لحظه به‌سرعت نزدیک می‌شد.