چپتر 3087: گلِ تاریکی
0[نفیس... یه‌کرد جای کارِ‌بار این تایتان می‌لنگه.]
سانی نیازی نداشت با صدای بلند حرف بزند، چون آن دو‌ببینم از طریقِ سرشتِ کاسی ارتباطِ ذهنی داشتند. خودِ کاسی هم می‌توانست‌باشد صدایشان را بشنود و از طریقِ آن‌ها جهان را درک کند.
پس حتماً تضادِ وهم‌انگیزِ میانِ آنچه‌پیروزی تایتانِ یشمی باید می‌بود و آنچه‌مهم واقعاً بود را حس کرده بود.
لحظه‌ای بعد صدای‌اما نف در ذهنش‌ببینم پیچید؛ محتاطانه بود.
[منم حسش می‌کنم.]
آن دو با سرعتی نفس‌گیر حرکت می‌کردند و دیگر کاملاً به آمفی‌تئاترِ‌چیه مخروبه نزدیک شده بودند. تنها چند ثانیهٔ دیگر به میدانِ باستانی می‌رسیدند‌دشمن و این یعنی زمانِ زیادی نداشتند تا بفهمند کجای کارِ دشمنِ ترسناکشان می‌لنگد.
[کاسی؟]
لحظه‌ای سکوت حاکم شد و بعد صدایش‌چیه آرام به گوش رسید، انگار از فاصله‌ای‌اوضاع دور می‌آمد. سانی به‌سختی صدایش را می‌شنید.
[تایتان... تاریکیِ عنصری... چیزی که می‌بینین‌اما فقط... پوسته‌ست... آگاهیِ اون... تو کلِ شهر.حتی اون تمامِ قدیس‌های آلوده رو کنترل می‌کنه...]
مکثی کرد و‌مکثی بعد دوباره حرف‌بار زد، این بار واضح‌تر:
[اما یه چیزی‌دشمن داره تایتان رو کنترل‌رفته‌ای می‌کنه. نمی‌تونم ببینم چیه.]
سانی اخم کرد.
اگر حتی کاسی هم نمی‌توانست حس کند واقعاً چه خبر است،اخم پس اوضاع وخیم بود. هرچه باشد، شناختِ دشمن یعنی نیمی از راهِ‌نیمی پیروزی را رفته‌ای. نشناختنِ دشمن؟ یعنی نیمی از راهِ شکست را رفته‌ای.
با این حال، چند اطلاعاتِ مهم به آن‌ها داده بود. تایتانِ یشمی صرفاً آن غولِ سربرفلک‌کشیدهٔ روبه‌رویشان نبود — در واقع، غولِ سنگی فقط پوستهٔ‌نیمی فیزیکی‌اش بود. در این میان، آگاهیِ عظیمِ موجودِ کابوس در سراسرِ شهر گسترده شده بود و تمامِ مدافعانش را کنترل می‌کرد. به همین دلیل بود که‌می‌کرد حرکاتشان این‌قدر دقیق و حساب‌شده بود؛ بیشتر شبیه به ارتشی منضبط بود تا گله‌ای از پلیدهای دیوانه. با نابودیِ تایتان، انسجامِ ارتشِ آلوده به‌شدت افت می‌کرد.
اما مهم‌تر از همه...
سوءظنِ مبهمِ سانی به یقین‌نمی‌تونم تبدیل شده بود. واقعاً چیزی‌حتی داشت غولِ سقوط‌کرده را کنترل می‌کرد.
چه جور موجودی‌دوباره می‌توانست یک تایتانِ اعظم‌داره را مطیعِ خود کند؟
سانی مطمئن نبود، اما‌کرد حتی اگر اصلاً دلش نمی‌خواست‌داره بفهمد، به‌زودی جوابش را می‌گرفت.
حسِ سایه‌اش را به بیرون گسترش داد و سعی کرد حضورِ دومی را حس‌صرفاً کند. اما هیچ‌چیز نبود — هیچ حرکتی در اطراف یا پشتِ تایتانِ یشمی حس‌گسترده نکرد و هیچ سایهٔ زندهٔ دیگری هم که در تاریکی پنهان شده باشد، نیافت.
تا آن موقع، آن دو از آخرین استالاگمیتِ غول‌پیکر هم گذشته بودند و به فضای خالی و‌باشد پهناورِ اطرافِ ویرانه‌های آمفی‌تئاترِ بزرگ گریخته بودند. تنها چند ثانیه تا درگیری با تایتانِ یشمی فاصله داشتند‌نبود و درخششِ نف از همان موقع روی زرهِ تاریکش افتاده بود و باعث می‌شد در تاریکی برق بزند.
هیچی نیست...
سرمایی در ستون فقراتش دوید. حواسش را روی ناحیهٔ دقیقاً پشتِ غولِ سربرفلک‌کشیده متمرکز کرد. به لطفِ درخششِ نف و نورهای محیطیِ ساطع‌شده از شهرِ باشکوه‌راهِ بود که سانی می‌توانست آنجا را با حسِ سایه‌اش پوشش دهد. با این حال، هنوز جاهای بی‌شماری بود که تاریکیِ عنصری در آن‌ها جمع می‌شد؛ سرد‌همین و ژرف همچون اقیانوس، و حواسش را سد می‌کرد. آن مکان‌ها برای سانی مثلِ نقاطِ کور بودند، چون نمی‌توانست هیچ‌چیزِ پنهان در تاریکی را درک کند.
اما شکلِ‌شناختِ آن نقاطِ کور‌راهِ به‌خودیِ‌خود گویا بود.
نیازی نبود چیزی را حس کند تا بداند آنجاست. در‌حتی آن لحظه، غیابِ سایه‌ها هم به‌اندازهٔ کافی گویا بود. سانی‌نیمی سعی داشت فضای منفیِ حاصل از تاریکیِ عنصری را تشخیص دهد.
وقتی روی‌کرد نبودِ شکل‌ها‌بار تمرکز کرد...
برای لحظه‌ای‌می‌کنه نفسش در‌کرد سینه حبس شد.
چشمانِ سانی گشاد‌دشمن شد و مو‌پیروزی بر تنش سیخ شد.
این دیگه... چه... مرگشه؟
با وجودِ تجربهٔ انواع‌واقسامِ‌بار رویارویی‌های هولناک، سانی برای‌نمی‌تونم کسری از ثانیه جا خورد.
چون آنجا، هم‌رنگ با‌کرد تاریکیِ اطراف، چیزی داشت از‌داره پشتِ تایتانِ اعظم بیرون می‌آمد.
شاخکی غول‌پیکر‌شناختِ از تاریکیِ‌نیمی عنصری بود.
تایتانِ یشمی دست‌کم ۲۰۰ متر قد داشت و شاخک‌اگر به‌راحتی وزنِ بدنِ عظیمش را تحمل می‌کرد... انگار گلِ‌شناختِ سنگیِ بزرگی در انتهای ساقه‌ای بلند و سیاه شکفته بود.
اما چیزی که سانی را واقعاً به وحشت انداخت، این بود که نمی‌توانست منشأ شاخک را حس کند.وخیم دوازده کیلومتری امتداد داشت، رفته‌رفته ضخیم‌تر می‌شد و در تاریکیِ بی‌کرانِ شکافِ بزرگِ پشتِ شهر ناپدید می‌شد. در‌روبه‌رویشان شکاف نوری نبود و در نتیجه سایه‌ای هم وجود نداشت؛ پس سانی نمی‌دانست شاخک تا کجا پایین می‌رود.
شاید از‌می‌کنه خودِ مغاک‌کرد بیرون می‌آمد.
لـ... لعنتی...
با این انتظار واردِ شهر شده بودند که با یک تایتانِ اعظم بجنگند، اما چیزی که واقعاً با آن روبه‌رو شدند،راهِ موجودی از تاریکی بود؛ موجودی از تاریکی که می‌توانست تایتانِ اعظم را مثلِ عروسکِ خیمه‌شب‌بازی کنترل کند. موجوداتِ تاریکی در چارچوبِ‌کابوس آشنای رتبه‌ها و طبقه‌ها نمی‌گنجیدند، اما دست‌کم باید به‌اندازهٔ یک موجودِ کابوس با طبقه‌ای بالا قدرتمند می‌بود... یا شاید هم چیزی وحشتناک‌تر.
از همه‌کرد مهم‌تر، این صحنه‌واضح‌تر برایش آشنا بود.
با اینکه مقیاس و گستردگی‌اش کاملاً تفاوت داشت، اما به‌شکلی مورمورکننده‌ببینم شبیه اولین نبردشان در جهانِ زیرین بود؛ نبرد با آن موجودِ‌باشد وهم‌انگیز که از اجسادِ قدیس‌های سنگیِ سقوط‌کرده به‌عنوانِ پوسته استفاده می‌کرد.
یعنی همان موجود بود؟
اگر این‌طور بود... شاخک‌هایش در‌نمی‌تونم سراسرِ جهانِ زیرین پخش شده‌حتی بود و هزاران کیلومتر امتداد داشت.
و تمامِ این مدت داشت آن‌ها را می‌پایید.نمی‌تونم سرانجام سانی فهمید چرا آن موجودِ مرموز هرگز‌است برای بارِ دوم به آن‌ها حمله نکرده بود.
وقتی تمامِ این مدت داشتند‌دوباره به سمتِ دهانش می‌رفتند، دیگر‌نمی‌تونم چه نیازی به حمله بود؟
این... این...
سانی حس کرد به‌طرزِ فاجعه‌باری حریفش نمی‌شوند. موجودی که می‌توانست تمامِ جهانِ‌خبر زیرین را با شاخک‌هایش در بر بگیرد، وحشتناک‌تر از آن بود که در‌شکست تصور بگنجد؛ آن‌ها قدرتمند بودند، اما نه آن‌قدر که با چنین چیزی بجنگند.
با این حال، حالا که‌واضح‌تر به لبهٔ مغاک رسیده بودند،چیه چاره‌ای جز جنگیدن با آن نداشتند.
و اگر فایده‌ای‌مکثی نداشت... آن‌وقت فقط می‌توانستند‌واضح‌تر پا به فرار بگذارند.
سانی وحشت را از‌نیمی ذهنش پس زد و‌نشناختنِ به خودش مسلط شد.
فقط... فقط یه‌اما هیولای وحشتناکه که‌ببینم توی مغاک زندگی می‌کنه.
مگه... مگه چیه؟
اگه این موجود می‌تونست راحت‌دوباره بکشتمون، همون ماه‌ها پیش دمِ ورودیِ‌ببینم جهانِ زیرین این کار رو می‌کرد.
اگه از نورِ نفیس نمی‌ترسید، برای قایم شدن‌نشناختنِ ازش از پوسته‌های سنگی استفاده نمی‌کرد. آره، ترسناک‌سربرفلک‌کشیدهٔ و قوی بود... ولی قدرتِ مطلق که نبود.
یعنی هنوز‌واضح‌تر می‌تونستیم شکستش‌داره بدیم. یا حداقل...
می‌تونستیم در برابرش مقاومت کنیم.
سانی دندان‌هایش را روی هم‌دوباره سایید و چیزی را که‌نمی‌تونم فهمیده بود به نفیس گفت.
لحظه‌ای بعد، به‌دشمن میدانِ نبردِ باستانی‌پیروزی رسیدند و حمله کردند.