چپتر 2337: استراتژیِ عملی
0خورشید داشت به سمتِ افق می‌غلتید، پس سانی و همراهانش فضای تاریکِ درونِ قلعهٔ خاکستر‌هنوز را ترک کردند و بارِ دیگر از شیبِ دهانهٔ آتشفشان بالا رفتند. ستونِ دودی که به‌حدودی آسمان برمی‌خاست، ابرهای سیاه و خروشانی به وجود می‌آورد و دانه‌های خاکستر مثلِ برف پایین می‌ریخت.
کوه‌های برف‌پوش آخرین آتشفشان را از هر‌مطلق سو احاطه کرده بودند و قله‌های سفید و‌عجیب دست‌نخورده‌شان در دوردست با ابهتی خفه‌کننده خودنمایی می‌کردند.
وقتی کای و کُشنده‌حداقل برای نبرد آماده می‌شدند،بچینیم سانی ارتشش را ارزیابی کرد.
یک قدیس، یک سایهٔ متعالی و دو دوجین شبحِ مطلق در اختیار داشت.هنوز تک‌تکِ زنبورهای ابسیدین قدرتمند و مرگبار بودند، اما عجیب آنکه کای و کُشنده‌اول — جانورانِ خاکستر — با وجودِ رتبهٔ پایین‌ترشان بسیار کشنده‌تر از اشباح بودند.
و البته،چیزا خودِ سانی هم‌کارِ بود: تایرنتِ خاکستر.
سانی آهی کشید، نقشهٔ بازیِ آریل‌شبحِ را دوباره روی خاکستر رسم کرد‌قدرتمند و با حالتی عبوس به بررسی‌اش پرداخت.
کای ترکشِ سیاه را به‌اون‌قدر کمربندِ زرهِ عاجی‌اش بست و با‌دوتا نگاهی پرسشگر به سانی خیره شد:
«انگار... نگرانی؟»
سانی آرام سر تکان داد.
«یه کم هستم. تا الان خیلی چیزا دربارهٔ نحوهٔ کارِ این عالم‌استراتژی می‌دونیم؛ حداقل اون‌قدر که بتونیم یه استراتژی بچینیم. با این حال، هنوز‌یکی دوتا سؤالِ بی‌جواب مونده. یکیش تا حدی مهمه، اما اون یکی حیاتیه.»
به نقشه اشاره کرد.
«اول از همه، با اینکه تا حدودی می‌دونیم قلعه‌ها و معبدها چی‌کار می‌کنن، اون خانهٔ ویژه درست وسطِ‌مونده صفحه هنوز یه رازه. اما خیلی مهم‌تر از اون، نمی‌دونیم فرقی تو حرکتِ مهره‌ها هست یا نه. مثلاً‌ویژه نمی‌دونیم آیا بعضی مهره‌ها می‌تونن مورب بین کوه‌ها حرکت کنن یا تو یه حرکت از چندتا قله رد بشن.»
آهی کشید.
«خب، اگه بتونن، دیگه استراتژی چیدن فایده‌ای نداره.اون‌قدر هر کاری هم بکنیم، سه‌سوته محاصره می‌شیم... اون‌وقت‌بی‌جواب فقط یه نبرد تا پای مرگ در پیش داریم.»
به نقشه نگاه‌دربارهٔ کرد و چشمانش‌این را ریز کرد.
«اما اگه فرض کنیم همهٔ مهره‌ها تو‌انگار هر نوبت فقط می‌تونن یه خانه حرکت‌خیلی کنن... اون‌وقت کاملاً مشخصه که باید چی‌کار کنیم.»
روی شبکهٔ روبه‌رویش، یک دیوِ برف و دو جانور از تایرنتِ برف در قلعهٔ شمالی محافظت می‌کردند. یک‌مونده اهریمنِ برف نگهبانِ مرکزِ صفحه بود، و دومی به همراهِ دو هیولا از معبدِ شرقی محافظت می‌کرد. سه جانورِ‌درست برف قلعهٔ خاکستر را محاصره کرده بودند، در حالی که آخرین دیوِ برف در گوشهٔ جنوبِ غربی تنها بود.
که یعنی‌زرهِ معبدِ غربی‌بست بی‌دفاع مانده بود.
سانی به آن اشاره کرد.
«باید خودمونو به اون خانه برسونیم، سنگر بگیریم و تا جایی که می‌تونیم دشمنا‌حال رو همون‌جا بکشیم. البته مشکل اینجاست که دیوِ برف تو گوشهٔ سمتِ چپ خیلی‌اول سریع‌تر می‌تونه بهش برسه... آه، و اینکه از همه طرف تو محاصرهٔ جانورانِ برف هستیم.»
لبخندِ شومی زد.
«پس باید قبل از‌حداقل اینکه سپیده‌دم از همه‌طرف بهمون‌حال حمله کنن، یکی‌شون رو بکشیم.»
ترجیح می‌داد هر سه جانورِ برف را زنده بگذارد تا بعداً آن‌ها را در معبد بکشد، اما‌مونده شرایط انتخابِ چندانی برایش باقی نگذاشته بود. باید همین امشب محاصرهٔ قلعهٔ خاکستر را می‌شکست، پیش از‌خانهٔ آنکه کرمِ برف و غولِ کوکی فرصت پیدا کنند هم‌زمان از غرب و شرق به آن حمله کنند.
بنابراین، تنها انتخابِ واقعیِ سانی‌کارِ این بود که به کدام‌یک‌اون‌قدر از سه جانورِ برف حمله کند.
طبیعتاً نابود کردنِ کندوی یخ آسان‌ترین انتخاب بود... البته به‌زنبورهای این معنا نبود که کارِ آسانی در پیش دارد. با‌پایین‌ترشان این حال، ترجیح می‌داد اول سراغِ یکی از نفرین‌شده‌ها برود.
متأسفانه نمی‌توانست.
حمله به کوهی که کرمِ مخوف فتحش کرده بود، او را بیش از حد به دیوِ برف در‌یکیش دوردست‌های غرب نزدیک می‌کرد، و از سوی دیگر، به مصاف رفتن با غولِ ترسناک او را از معبدِ‌درست غربی دورتر می‌کرد و درست در مسیرِ گروهی از مهره‌های برف قرار می‌داد که از معبدِ شرقی محافظت می‌کردند.
پس تنها‌چیزا یک انتخاب‌نحوهٔ باقی مانده بود.
سانی نگاهی به دو معبد انداخت و‌مطلق ناگهان چهار کلمه‌ای را به یاد آورد که‌عجیب در هر ضلعِ صفحهٔ یشمی حک شده بود.
برف، خاکستر، هراس، حقیقت.
ناگهان متوجه شد که رونِ خاکستر درست زیرِ خانه‌ای حک شده که،حال حالا دیگر می‌دانست، قلعهٔ خاکستر در آن قرار دارد. رونِ برف درست‌نقشه در نقطهٔ مقابل بود، زیرِ خانه‌ای که قلعهٔ برف در آن قرار داشت.
پس معبدی که دیوِ‌نحوهٔ برف از آن محافظت‌می‌دونیم می‌کرد... معبدِ هراس بود؟
که یعنی معبدی‌سایهٔ که سانی می‌خواست اشغال‌مطلق کند، معبدِ حقیقت بود.
لبخند زد.
«چقدر برازنده‌ست.»
موهایش آشفته بود، پس آن‌ها را با نواری از‌حداقل جنسِ سایه پشتِ سرش بست. سپس شانه‌هایش را تکان‌بی‌جواب داد و پیش از نبرد به آن‌ها کش‌وقوس داد.
«آماده بشین. امروز قراره‌متعالی کندوی یخ رو از‌اختیار صحنهٔ روزگار محو کنیم.»
هرچند تا حدی مایهٔ تأسف بود، اما انتخابِ بدی به شمار‌دوتا نمی‌رفت. این‌گونه سانی دست‌کم می‌توانست پیش از رویارویی با پلیدهای برف‌اشاره که واقعاً قدرتمند بودند، در ادامهٔ مسیر سایه‌های بیشتری جمع کند.
درست همان لحظه که این کلمات را به زبان آورد، خورشید سرانجام‌حال افقِ دوردست را لمس کرد. درخششِ آن به سرخیِ تندی گرایید و دریای‌اشاره ابرها را با هزاران طیف از رنگ‌های سرخ، زرشکی و ارغوانی رنگ‌آمیزی کرد.
انگار کوه‌های تنها‌دربارهٔ از دلِ دریایی از‌عالم خون سر برآورده بودند.
آتشفشان لرزید. سپس غرید و ستونِ دودی که‌اختیار از اعماقش برمی‌خاست متورم شد و پهن‌تر و‌آنکه حجیم‌تر گشت. ابرهای خاکسترِ بالای سرشان به جوش‌وخروش افتادند.
بادِ شدیدی از جنوب وزید، خاکستر را پراکنده کرد و به سمتِ شمال، غرب و‌یکیش شرق برد. درست همان‌طور که برای برف اتفاق افتاده بود، توده‌های خاکستر در امتدادِ ورطهٔ‌می‌کنن سرخ و درخشانِ ابرهای آفتاب‌گیر کشیده شدند و درخششِ شدیدِ شامگاه را به خود جذب کردند.
طولی نکشید که پیچک‌های خاکستر سفت شدند و به‌بتونیم پل‌های ابسیدینِ عظیمی بدل گشتند که زیرِ نورِ بازتاب‌یافتهٔ خورشیدِ‌حدی در حالِ غروب می‌درخشیدند، گویی با شراره‌های سوزان آمیخته بودند.
منظرهٔ زیبایی بود.
سانی نفسِ عمیقی‌سایهٔ کشید و سپس به‌مطلق نیروهایش فرمانِ پیشروی داد.
«...حمله.»