چپتر 2200: ارتشِ مردگان

با طولانی شدنِ جنگ، شمارِ زیادی از افراد در درگیری‌های شدیدِ میانِ دو ارتشِ مهاجم‌هیولایی​ جان باخته بودند — و شاید شمارِ حتی بیشتری از موجوداتِ کابوس با تیغهٔ انسان‌ها از‌جنگیِ​ پای درآمده بودند. بسیاری از آن‌ها، اگر نگوییم بیشترشان، به عروسک‌های خیمه‌شب‌بازیِ ملکهٔ کرم‌ها تبدیل شدند.

ارتشِ شمشیر زائرانِ بی‌شماری را نابود کرده بود، با این حال،‌مهمی​ تعدادشان پیوسته افزایش می‌یافت. به همین دلیل زمان یارِ قلمروِ سرود‌می‌کردند​ بود — هرچه جنگ بیشتر ادامه می‌یافت، برتریِ بیشتری به دست می‌آورد.

این برتری پیش‌تر در محاصرهٔ دژِ گذرگاهِ بزرگ نقشِ مهمی ایفا کرده بود.‌گوشتیِ​ زائران سپرهای گوشتیِ مناسبی برای مدافعانِ قلعه بودند؛ بدن‌هایشان را فدا می‌کردند تا تلفاتِ‌ببرند​ ارتشِ سرود را کاهش دهند و هم‌زمان تلفاتِ نیروهای قلمروِ شمشیر را بالا ببرند.

با این حال، زائران‌ژرف​ هرگز عاملِ تعیین‌کننده‌ای در نبردهای‌تاریکی​ میانِ دو ارتشِ انسانی نبودند.

...امروز، این‌تاریکی​ وضع می‌توانست‌می‌خزید​ به‌کلی تغییر کند.

کی سونگ ارتشِ پنهانی از مردگان را در تهِ مغاکِ ژرف گرد آورده‌زائران​ بود و حالا، آن ارتش از تاریکی بیرون می‌خزید. موجی از اجسادِ خاکسترگون از‌نیروهای​ اعماق سرازیر شد و مانندِ برج‌های محاصره، از اجسادِ تحت‌کنترلِ کرم‌های هیولایی بالا می‌رفت.

وقتی باد فریادِ افسران را از پایین به گوشش رساند، سانی‌زائران​ دندان به هم سایید. آن‌ها با درماندگی تلاش می‌کردند ارتش را‌کاهش​ به‌موقع در یک آرایشِ جنگیِ مستحکم سازمان‌دهی کنند، اما بی‌فایده بود.

بهمنِ مردگانِ‌تهِ​ خاکسترگون آن‌ها را‌گرد​ غافلگیر کرده بود.

پیش از آنکه سربازانِ آشفته بتوانند صفِ مناسبی تشکیل دهند، موجِ مردگان بر سرشان آوار شد. اجسادِ‌وقتی​ خاکسترگون مانندِ گرگ‌های گرسنه به جانِ تودهٔ بی‌دفاعِ انسان‌ها افتادند و زره و گوشتشان را با دستِ خالی‌اما​ می‌دریدند — و البته با نیش، چنگال و آرواره، چرا که موجوداتِ کابوسِ مردهٔ فراوانی در میانشان بود.

زائران این بار‌می‌آورد​ فرق داشتند. انگار... انگار‌دژِ​ ملکه دیگر ملاحظه نمی‌کرد.

پیش‌تر، عروسک‌هایش کمی کند بودند و مقابله با آن‌ها نسبتاً راحت بود. اما حالا با دقت‌مدافعانِ​ و مهارتِ بالایی حرکت می‌کردند و در مرگباری دست‌کمی از جنگجویانِ بیدارشدهٔ کارکشته نداشتند... نه، در واقع‌نبودند​ انگار هر یک از آن‌ها مهارت و درکِ رزمی‌ای داشت که بسیار فراتر از سربازانِ معمولی بود.

سانی با حسِ سایه‌اش که گسترده شده بود و کلِ میدان را در بر می‌گرفت، می‌توانست عمقِ‌مانندِ​ مرگباریِ مورمورکننده‌شان را به‌خوبی حس کند. در واقع، مهارتشان به‌قدری ترسناک، مرگبار و عمیق بود که او‌درماندگی​ در درکِ ماهیتش درمانده بود... انگار تک‌تکِ آن زائرانِ بی‌شمار مبارزی برتر از او، یا دست‌کم هم‌ترازش بودند.

این فکر‌تاریکی​ سانی را‌می‌خزید​ به لرزه انداخت.

یعنی الان داره‌می‌آورد​ تک‌تکِ اونا رو... همه‌شون‌دژِ​ رو... شخصاً کنترل می‌کنه؟

اگر کی سونگ می‌توانست تمامِ عروسک‌های بی‌شمارش‌بزرگ​ را هم‌زمان شخصاً کنترل کند، پس قدرتش‌مناسبی​ حتی از آنچه می‌ترسیدند هم بیشتر بود.

زائران با عزمی سرد و بی‌رحمانه پیش می‌رفتند. سربازانِ بیدارشده در برابرِ این ماشین‌های کشتارِ مرده‌سرازیر​ و بی‌احساس هیچ شانسی نداشتند... یا دست‌کم اگر ماهیتِ عروسک‌های ملکه این‌گونه نبود، شانسی نمی‌داشتند. زائران‌دندان​ روح نداشتند و در نتیجه نمی‌توانستند خاطره‌ای داشته باشند یا احضار کنند؛ از این رو دست‌خالی می‌جنگیدند.

گذشته از این، بسیاری از اجسادی که درونِ شکاف افتاده بودند آسیبِ شدیدی دیده بودند‌هیولایی​ و همین قدرت و تحرکشان را محدود می‌کرد. انگار می‌توانستند تا حدی خود را ترمیم کنند،‌جنگیِ​ اما کی سونگ یا نمی‌خواست یا نمی‌توانست این بدن‌های درهم‌شکسته را واقعاً به وضعیتِ بهتری برگرداند.

خونِ انسان روی‌می‌آورد​ سطحِ سفیدِ استخوانِ‌محاصرهٔ​ باستانی جاری شد.

حالِ سانی به هم خورد.

نه فقط چون آدم‌ها‌ژرف​ آن پایین داشتند می‌مردند، بلکه‌تاریکی​ چون خودش مسببِ مرگشان بود.

هر چه باشد، اگر‌می‌خزید​ او، نفیس و کاسی در‌سرازیر​ کار نبودند، این نبرد درنمی‌گرفت.

در عوض، سربازانِ سرود در دژِ‌محاصرهٔ​ گذرگاهِ کوچک، یکی دو روزِ دیگر‌ایفا​ زیرِ تیغِ جنگجویانِ آنویل جان می‌دادند.

شاید مجموعِ کشته‌ها در نتیجهٔ کارهای کاسی —‌نقشِ​ و حمایتِ خاموشِ سانی از او — تغییری نکرده‌قلعه​ بود، اما با این حال، حس می‌کرد خائن است.

نه، او خائن بود. دست‌کم‌گرد​ برای مردمی که آن پایین به‌می‌خزید​ خاطرِ خیانتش جان می‌دادند، خائن بود.

این باری بود که سانی باید‌اجسادِ​ به دوش می‌کشید و سنگینی‌اش، هرچند‌محاصره​ زیاد نبود، باز هم آزارش می‌داد.

موجِ مردگان به جناحِ ارتشِ غافلگیرشده زد و تلفاتِ سنگینی به‌مهمی​ بار آورد. بدتر از آن، سربازانی که جان می‌باختند چند لحظه بعد‌تلفاتِ​ با چشمانی تهی از جا برمی‌خاستند و به صفوفِ اجسادِ افسارگسیخته می‌پیوستند.

یکی دو دقیقه به نظر می‌رسید شوکِ اولیهٔ‌نقشِ​ حملهٔ زائران به‌سرعت به قتل‌عامی یک‌طرفه می‌انجامد؛ قتل‌عامی‌مدافعانِ​ که چیزی نمی‌گذشت فاجعه‌ای هولناک به بار می‌آورد.

اما سربازانِ‌تهِ​ ارتشِ شمشیر هم‌گرد​ آدم‌های ضعیفی نبودند.

با فروکش کردنِ شوکِ اولیه، سربازان جای پایشان را محکم کردند و ضرباتِ عروسک‌های ملکه را با ضربه پاسخ دادند.‌افسران​ بر وحشتِ خود چیره شدند، دندان به هم فشردند و مقاومت کردند. افسران جنگجویانشان را در آرایش‌های یگانی سازماندهی کردند‌پیش​ و به آن کشتارِ بی‌معنی نظم بخشیدند. یگان‌ها برای پشتیبانی از یکدیگر به حرکت درآمدند و خطِ نبردی منسجم تشکیل دادند.

باز هم ممکن بود خطِ نبرد در‌دژِ​ هم بشکند... اما همان لحظه قدیس‌ها واردِ میدان‌گوشتیِ​ شدند و موجِ زائران را به عقب راندند.

نفیس هم آنجا بود؛ شعله‌هایش تا دوردست زبانه می‌کشید تا‌ایفا​ زخم‌های سربازان را پاک کند و جانِ کسانی را که‌می‌کردند​ در غیر این صورت به ارتشِ مردگان می‌پیوستند، نجات دهد.

ملکه مردگان را به کار می‌گرفت و وامی‌داشتشان با چشمانی‌بیرون​ تهی از جا برخیزند... اما ستارهٔ دگرگون زندگان را شفا‌تحت‌کنترلِ​ می‌داد و کمکشان می‌کرد با نیروی خود روی پا بایستند.

زنجیرشکن به میدانِ نبرد رسید‌موجی​ و آتش‌بانان از عرشه‌اش پایین‌مانندِ​ پریدند و به درگیری پیوستند.

انگار ارتشِ شمشیر در‌برتری​ نهایت می‌توانست این حملهٔ‌گذرگاهِ​ غیرمنتظره را دفع کند...

اما البته که‌پیش‌تر​ این فقط یک‌گذرگاهِ​ خیالِ باطل بود.

چون زائران نوکِ پیکانِ‌ژرف​ حمله نبودند. آن‌ها فقط برای‌تاریکی​ پرت کردنِ حواس آمده بودند.

هدفشان این بود‌بیرون​ که تا رسیدنِ‌اجسادِ​ خطرِ واقعی، زمان بخرند...