چپتر 2200: ارتشِ مردگان

با طولانی شدنِ جنگ، شمارِ زیادی از افراد در درگیری‌های شدیدِ میانِ دو ارتشِ مهاجم‌باد​ جان باخته بودند — و شاید شمارِ حتی بیشتری از موجوداتِ کابوس با تیغهٔ انسان‌ها از‌کنند​ پای درآمده بودند. بسیاری از آن‌ها، اگر نگوییم بیشترشان، به عروسک‌های خیمه‌شب‌بازیِ ملکهٔ کرم‌ها تبدیل شدند.

ارتشِ شمشیر زائرانِ بی‌شماری را نابود کرده بود، با این حال،‌پایین​ تعدادشان پیوسته افزایش می‌یافت. به همین دلیل زمان یارِ قلمروِ سرود‌مستحکم​ بود — هرچه جنگ بیشتر ادامه می‌یافت، برتریِ بیشتری به دست می‌آورد.

این برتری پیش‌تر در محاصرهٔ دژِ گذرگاهِ بزرگ نقشِ مهمی ایفا کرده بود.‌سایید​ زائران سپرهای گوشتیِ مناسبی برای مدافعانِ قلعه بودند؛ بدن‌هایشان را فدا می‌کردند تا تلفاتِ‌پیش​ ارتشِ سرود را کاهش دهند و هم‌زمان تلفاتِ نیروهای قلمروِ شمشیر را بالا ببرند.

با این حال، زائران‌دژِ​ هرگز عاملِ تعیین‌کننده‌ای در نبردهای‌ایفا​ میانِ دو ارتشِ انسانی نبودند.

...امروز، این‌موجی​ وضع می‌توانست‌خاکسترگون​ به‌کلی تغییر کند.

کی سونگ ارتشِ پنهانی از مردگان را در تهِ مغاکِ ژرف گرد آورده‌رساند​ بود و حالا، آن ارتش از تاریکی بیرون می‌خزید. موجی از اجسادِ خاکسترگون از‌بهمنِ​ اعماق سرازیر شد و مانندِ برج‌های محاصره، از اجسادِ تحت‌کنترلِ کرم‌های هیولایی بالا می‌رفت.

وقتی باد فریادِ افسران را از پایین به گوشش رساند، سانی‌سانی​ دندان به هم سایید. آن‌ها با درماندگی تلاش می‌کردند ارتش را‌اما​ به‌موقع در یک آرایشِ جنگیِ مستحکم سازمان‌دهی کنند، اما بی‌فایده بود.

بهمنِ مردگانِ‌پیش‌تر​ خاکسترگون آن‌ها را‌گذرگاهِ​ غافلگیر کرده بود.

پیش از آنکه سربازانِ آشفته بتوانند صفِ مناسبی تشکیل دهند، موجِ مردگان بر سرشان آوار شد. اجسادِ‌افسران​ خاکسترگون مانندِ گرگ‌های گرسنه به جانِ تودهٔ بی‌دفاعِ انسان‌ها افتادند و زره و گوشتشان را با دستِ خالی‌مردگانِ​ می‌دریدند — و البته با نیش، چنگال و آرواره، چرا که موجوداتِ کابوسِ مردهٔ فراوانی در میانشان بود.

زائران این بار‌تحت‌کنترلِ​ فرق داشتند. انگار... انگار‌وقتی​ ملکه دیگر ملاحظه نمی‌کرد.

پیش‌تر، عروسک‌هایش کمی کند بودند و مقابله با آن‌ها نسبتاً راحت بود. اما حالا با دقت‌به‌موقع​ و مهارتِ بالایی حرکت می‌کردند و در مرگباری دست‌کمی از جنگجویانِ بیدارشدهٔ کارکشته نداشتند... نه، در واقع‌تشکیل​ انگار هر یک از آن‌ها مهارت و درکِ رزمی‌ای داشت که بسیار فراتر از سربازانِ معمولی بود.

سانی با حسِ سایه‌اش که گسترده شده بود و کلِ میدان را در بر می‌گرفت، می‌توانست عمقِ‌بدن‌هایشان​ مرگباریِ مورمورکننده‌شان را به‌خوبی حس کند. در واقع، مهارتشان به‌قدری ترسناک، مرگبار و عمیق بود که او‌وضع​ در درکِ ماهیتش درمانده بود... انگار تک‌تکِ آن زائرانِ بی‌شمار مبارزی برتر از او، یا دست‌کم هم‌ترازش بودند.

این فکر‌موجی​ سانی را‌خاکسترگون​ به لرزه انداخت.

یعنی الان داره‌تحت‌کنترلِ​ تک‌تکِ اونا رو... همه‌شون‌وقتی​ رو... شخصاً کنترل می‌کنه؟

اگر کی سونگ می‌توانست تمامِ عروسک‌های بی‌شمارش‌افسران​ را هم‌زمان شخصاً کنترل کند، پس قدرتش‌درماندگی​ حتی از آنچه می‌ترسیدند هم بیشتر بود.

زائران با عزمی سرد و بی‌رحمانه پیش می‌رفتند. سربازانِ بیدارشده در برابرِ این ماشین‌های کشتارِ مرده‌قلعه​ و بی‌احساس هیچ شانسی نداشتند... یا دست‌کم اگر ماهیتِ عروسک‌های ملکه این‌گونه نبود، شانسی نمی‌داشتند. زائران‌نبودند​ روح نداشتند و در نتیجه نمی‌توانستند خاطره‌ای داشته باشند یا احضار کنند؛ از این رو دست‌خالی می‌جنگیدند.

گذشته از این، بسیاری از اجسادی که درونِ شکاف افتاده بودند آسیبِ شدیدی دیده بودند‌باد​ و همین قدرت و تحرکشان را محدود می‌کرد. انگار می‌توانستند تا حدی خود را ترمیم کنند،‌کنند​ اما کی سونگ یا نمی‌خواست یا نمی‌توانست این بدن‌های درهم‌شکسته را واقعاً به وضعیتِ بهتری برگرداند.

خونِ انسان روی‌تحت‌کنترلِ​ سطحِ سفیدِ استخوانِ‌می‌رفت​ باستانی جاری شد.

حالِ سانی به هم خورد.

نه فقط چون آدم‌ها‌دژِ​ آن پایین داشتند می‌مردند، بلکه‌ایفا​ چون خودش مسببِ مرگشان بود.

هر چه باشد، اگر‌خاکسترگون​ او، نفیس و کاسی در‌محاصره​ کار نبودند، این نبرد درنمی‌گرفت.

در عوض، سربازانِ سرود در دژِ‌می‌رفت​ گذرگاهِ کوچک، یکی دو روزِ دیگر‌گوشش​ زیرِ تیغِ جنگجویانِ آنویل جان می‌دادند.

شاید مجموعِ کشته‌ها در نتیجهٔ کارهای کاسی —‌پایین​ و حمایتِ خاموشِ سانی از او — تغییری نکرده‌آرایشِ​ بود، اما با این حال، حس می‌کرد خائن است.

نه، او خائن بود. دست‌کم‌گذرگاهِ​ برای مردمی که آن پایین به‌سپرهای​ خاطرِ خیانتش جان می‌دادند، خائن بود.

این باری بود که سانی باید‌سرازیر​ به دوش می‌کشید و سنگینی‌اش، هرچند‌هیولایی​ زیاد نبود، باز هم آزارش می‌داد.

موجِ مردگان به جناحِ ارتشِ غافلگیرشده زد و تلفاتِ سنگینی به‌پایین​ بار آورد. بدتر از آن، سربازانی که جان می‌باختند چند لحظه بعد‌سازمان‌دهی​ با چشمانی تهی از جا برمی‌خاستند و به صفوفِ اجسادِ افسارگسیخته می‌پیوستند.

یکی دو دقیقه به نظر می‌رسید شوکِ اولیهٔ‌پایین​ حملهٔ زائران به‌سرعت به قتل‌عامی یک‌طرفه می‌انجامد؛ قتل‌عامی‌به‌موقع​ که چیزی نمی‌گذشت فاجعه‌ای هولناک به بار می‌آورد.

اما سربازانِ‌پیش‌تر​ ارتشِ شمشیر هم‌گذرگاهِ​ آدم‌های ضعیفی نبودند.

با فروکش کردنِ شوکِ اولیه، سربازان جای پایشان را محکم کردند و ضرباتِ عروسک‌های ملکه را با ضربه پاسخ دادند.‌رساند​ بر وحشتِ خود چیره شدند، دندان به هم فشردند و مقاومت کردند. افسران جنگجویانشان را در آرایش‌های یگانی سازماندهی کردند‌آشفته​ و به آن کشتارِ بی‌معنی نظم بخشیدند. یگان‌ها برای پشتیبانی از یکدیگر به حرکت درآمدند و خطِ نبردی منسجم تشکیل دادند.

باز هم ممکن بود خطِ نبرد در‌وقتی​ هم بشکند... اما همان لحظه قدیس‌ها واردِ میدان‌دندان​ شدند و موجِ زائران را به عقب راندند.

نفیس هم آنجا بود؛ شعله‌هایش تا دوردست زبانه می‌کشید تا‌رساند​ زخم‌های سربازان را پاک کند و جانِ کسانی را که‌سازمان‌دهی​ در غیر این صورت به ارتشِ مردگان می‌پیوستند، نجات دهد.

ملکه مردگان را به کار می‌گرفت و وامی‌داشتشان با چشمانی‌زائران​ تهی از جا برخیزند... اما ستارهٔ دگرگون زندگان را شفا‌تلفاتِ​ می‌داد و کمکشان می‌کرد با نیروی خود روی پا بایستند.

زنجیرشکن به میدانِ نبرد رسید‌اعماق​ و آتش‌بانان از عرشه‌اش پایین‌تحت‌کنترلِ​ پریدند و به درگیری پیوستند.

انگار ارتشِ شمشیر در‌کرم‌های​ نهایت می‌توانست این حملهٔ‌باد​ غیرمنتظره را دفع کند...

اما البته که‌می‌رفت​ این فقط یک‌فریادِ​ خیالِ باطل بود.

چون زائران نوکِ پیکانِ‌دژِ​ حمله نبودند. آن‌ها فقط برای‌ایفا​ پرت کردنِ حواس آمده بودند.

هدفشان این بود‌اجسادِ​ که تا رسیدنِ‌سرازیر​ خطرِ واقعی، زمان بخرند...