چپتر 2831: کلیدِ یاد
0کاسی از‌موضوع سیلابِ یادهای‌می‌کرد عذاب‌آور بیرون آمد.
هشیاری‌اش از وحشتِ تاریکِ صحنه‌ها و حس‌های نقش‌بسته در‌بازنویسیِ آن‌ها تلوتلو می‌خورد. با اینکه انگار دهانی نداشت، زبانش‌چیزی از طعمی تلخ می‌سوخت... طعمِ شکست، خیانت و ناامیدی.
برجِ امید به دستِ دشمن افتاده‌ممکن بود و ستارهٔ راهنمای بشر حضور‌میان نداشت. دیگر چه جای امیدی بود؟
آه...
ناله‌ای دردمندانه سر داد.
دست‌کم... دست‌کم جت فرار کرد...
پیش از پاک کردنِ‌اطلاعاتِ نشان، او را به‌تحتِ دروازهٔ رؤیا فرستاده بود.
حالا کاسی همه‌چیز‌توجه‌ها را می‌دید؛ چهرهٔ عظیم‌می‌کرد و دلخراشِ طاعون را.
فرمانروایان رؤیازاد را روی ماه مهروموم کرده بودند. کسانی را که نامش را می‌دانستند قتل‌عام‌اطلاعاتِ کرده و تمامِ ردپاهایش را از دنیا پاک کرده بودند؛ حتی تا آنجا پیش رفتند‌البته که خود را در سایه‌ها پنهان کردند تا مبادا کسی آستریون را به یاد بیاورد.
نه... نه تمامِ ردپاها. حتی با آن قدرتِ عظیم و اقتدارِ بی‌چون‌وچرایشان، پاک کردنِ کاملِ مدارکِ وجودِ او غیرممکن‌دارد بود. شبکه را می‌شد به‌راحتی دستکاری کرد، اما هرچه روی کاغذ آمده بود باید اول پیدا می‌شد. تازه در‌این‌گونه آن صورت هم، بازنویسیِ تهاجمیِ تاریخ فقط توجه‌ها را به این موضوع جلب می‌کرد که چیزی دارد پنهان می‌شود.
و در نتیجه، مردم‌اطلاعاتِ را کنجکاو می‌کرد تا بفهمند‌نفوذش قضیه از چه قرار است.
پس اطلاعاتِ مربوط به آستریون را تا جای ممکن‌دارد کمیاب کردند و کسانی را که تحتِ نفوذش قرار می‌گرفتند،مربوط پیوسته از میان برداشتند. این‌گونه توانستند مهرومومش را حفظ کنند.
...البته خودِ آستریون هم برای بازگشت عجله‌ای نداشت. صبورانه منتظر‌کنجکاو ماند و بشر را از بالا تماشا کرد که رفته‌رفته قوی‌تر‌می‌گرفتند می‌شد؛ تا زمانی که آن‌قدر قدرتمند شود که گرسنگی‌اش را فروبنشاند.
تا آن زمان دیگر فرمانروایان رفته بودند و مطلق‌های جوانی که تاج‌وتختشان را غصب‌این کرده بودند، هم از ابعادِ تهدیدِ آستریون بی‌خبر بودند و هم از نحوهٔ مهارِ او...مربوط دقیقاً به این دلیل که پیشینیانشان تمامِ دانشِ مربوط به او را پاک کرده بودند.
پس نفوذش را از همان ماه اعمال کرد و چند نفر را‌میان به میلی ناخودآگاه برای پخش کردنِ نامش آلوده ساخت. این‌گونه بود که طاعون‌منتظر آغاز شد و قلمروِ او، و در نتیجه قدرتش، رو به گسترش گذاشت.
سرانجام آستریون از ماه بازگشت. وجودش را آشکار کرد و‌می‌شود کوشید پایه‌های قلمروِ انسان را سست کند. مطلق‌های جدید نمی‌توانستند‌ممکن جلویش را بگیرند، چون او تمامِ بشریت را گروگان گرفته بود...
و با این گروگان‌گیری، مطمئن شد‌دارد که طاعون به گسترش ادامه می‌دهد تا‌قرار زمانی که تمامِ بشریت مسحورِ او شوند.
مردمِ عادی، بیدارشدگان، عروج‌یافتگان و قدیس‌ها؛ همه دربندِ رؤیازاد شدند.تهاجمیِ دژهای بزرگِ بشریت به دستش افتاد. افی و کای اسیر‌می‌شود شدند و جت مجبور شد به آن‌سوی مرزهای قلمروِ انسان بگریزد.
تنها مانعِ باقی‌مانده در مسیرِ آستریون... موردرت بود.تحتِ مطلقِ دیوانه‌ای که می‌خواست پیش از آنکه قلمروِ‌مهرومومش گرسنگی همه‌چیز را ببلعد، خودش قلمروِ گرسنگی را ببلعد.
و خودِ کاسی، که‌این از قلمروِ گرسنگی گریخت‌چیزی تا در کنارِ موردرت بایستد.
پس کجا...
نفیس و سانی کجا بودند؟ چرا رفته‌تازه بودند؟ چه چیزی می‌توانست مجبورشان کند مردمشان،این پادشاهی‌شان و حتی دوستانشان را رها کنند؟
کاسی شاخک‌های اراده‌اش را عقب‌مربوط کشید و با تمرکزی عمیق‌می‌گرفتند به اقیانوسِ تاریکِ یادها چشم دوخت.
حالا انگار نگاهش در یادهای پاره‌پاره نفوذ می‌کرد و در دم ماهیتشان را حس می‌کرد. پیشِ رویش‌است یادهای زندگیِ کوتاه خودش بود که با یادِ تجربهٔ زندگیِ دیگران درآمیخته بود. یادهایی بود که در‌خودِ ذهنِ کسانی که به چشمانش نگاه می‌کردند دیده بود، و همچنین یادهایی از آینده‌ای که نابودش کرده بود.
یادهایی از گذشته هم در آن میان بود؛ گستره‌ای پهناور و دلخراش از آن‌ها که به انواعِ‌ممکن مردم و موجودات تعلق داشت و از سپیده‌دمِ تاریخ تا به امروز کشیده می‌شد. از عصرِ ایزدان‌عجله‌ای تا عصرِ طلسمِ کابوس، این یادها قصه‌های بی‌شماری برای گفتن داشتند... قصهٔ کسانی که فراموش شده بودند.
کاسی نمی‌دانست‌کاغذ چطور صاحبشان‌باید شده بود.
در این‌قرار لحظه هم‌اطلاعاتِ نمی‌خواست بداند.
تنها خواسته‌اش یافتنِ یک تکه بود، یک یادِ واحد؛ یادی که بتواند برایش توضیح دهد چرا ستارهٔ دگرگون‌اطلاعاتِ و سرورِ سایه‌ها ناپدید شده‌اند. اگر آن یک یاد را پیدا می‌کرد، بقیهٔ چیزها هم با عقل جور‌بازگشت درمی‌آمد؛ یادی که مثلِ کلیدی بود برای گشودنِ معنای هر اتفاقی که افتاده بود و هنوز هم برایش می‌افتاد.
و آنجا...
می‌بینمش...
پیدایش کرد.
تکه‌ای کوچک و‌توجه‌ها به‌ظاهر بی‌اهمیت، در میانِ‌می‌کرد انبوهِ یادها کم‌سو می‌درخشید.
کلید همینه.
کاسی نگاهش را روی آن تکهٔ‌پیدا کوچک قفل کرد و شاخک‌های اراده‌اش‌فقط را مثلِ موجی عظیم به سمتش فرستاد.
آن را‌قرار در چنگ‌اطلاعاتِ گرفت و دید...
این اتفاق کمی پس از دیدارِ آستریون از عمارتِ شعلهٔ جاودان افتاده بود، مدت‌ها پیش از آنکه طاعون‌اطلاعاتِ واقعاً گریبانِ بشریت را بگیرد. کاسی هنوز در پایتختِ محاصرهٔ ربعِ شمالی بود، هرچند نمی‌توانست زیاد آنجا بماند؛ یکی‌عجله‌ای از تجسم‌های سانی در سایه‌اش پنهان شده بود و از او محافظت می‌کرد، برای همین باید خیلی زود می‌رفتند.
اما پیش از آن، کاسی می‌خواست به بایگانیِ حکومت سر بزند؛ جایی که سرنخ‌های‌است جمع‌آوری‌شده از ویرانه‌های محوطهٔ خاندانِ دلاوری در آن نگهداری می‌شد. احتمالِ کمی داشت که‌حفظ آنجا راهنمایی برای مقابله با آستریون پیدا کند، اما باز هم می‌خواست نگاهی بیندازد.
متأسفانه جستجویش بی‌نتیجه ماند. در نهایت، در‌تازه حالی که هیچ‌چیز نفهمیده بود و بارِ سنگینی‌موضوع روی دلش احساس می‌کرد، بایگانی را ترک کرد.
حس می‌کرد دارند می‌بازند‌اطلاعاتِ و هیچ اثری از‌تحتِ راه‌حل به چشم نمی‌خورد.
کاسی با دلسردی در راهروهای‌موضوع مجتمعِ حکومتی قدم می‌زد... تا‌می‌شود اینکه با چهره‌ای آشنا روبه‌رو شد.
مردی بیدارشده در راهرو منتظرِ قرارِ ملاقات بود. کاسی نمی‌توانست چهره‌اش را ببیند، اما بوی‌اطلاعاتِ او را شناخت. با شنیدنِ تغییرِ ضربانِ قلب و تنفسش، و همچنین خش‌خشِ آرامِ لباسش وقتی‌خودِ که حالتش را عوض کرد، فهمید که مرد از دیدنِ او غافلگیر و خوشحال شده است.
«بانو کاسیا، خانم!»
مکث کرد و رو به او چرخید؛ از‌تحتِ دریچهٔ چشمانِ مرد، چهرهٔ رنگ‌پریدهٔ خودش و چشم‌بندِ‌مهرومومش آبی‌رنگی را که چشمانش را پوشانده بود دید.
لحظه‌ای درنگ کرد.
«بیدارشده یوترا.موضوع چه تصادفی...می‌کرد از دیدنت خوشحالم.»
در واقع، او یوترا بود؛ زیردستِ سابقش‌تازه و اولین نفر از بردگانِ آستریون که‌این کاسی او را از طاعون شفا داده بود.
انگار لبخندی زد.
«اوه، بله. من هم همین‌طور!»
یوترا کمی‌موضوع ساکت ماند، بعد‌چیزی با دستپاچگی گفت:
«واقعاً از دیدنتون خوشحالم، خانم. بعد از اینکه اون مرکز بسته شد... خب، زندگی برام یکم آشفته شده.چیزی به‌خاطرِ اون چیزایی که از یادم رفته، می‌دونید که؟ اما با این حال، امیدوارم بدونید که من... در‌میان واقع همهٔ ما... افتخار می‌کنیم که تونستیم بهتون کمک کنیم. توی، اِهم... هر کاری که واقعاً داشتیم اونجا می‌کردیم.»
کاسی بی‌اختیار لبخندی زد.
«ممنونم. من هم‌توجه‌ها افتخار می‌کنم که‌جلب کمکِ شما رو داشتم.»
یوترا که از‌جلب حرف‌های او خجالت‌دارد کشیده بود، خندید.
مدتِ کوتاهی‌کاغذ ساکت ماند و‌اول بعد ناگهان گفت:
«راستش... احتمالاً یادتون نمیاد... ولی ما قبلاً یک بار همدیگه رو دیدیم؛ خیلی وقت پیش، وقتی که‌حفظ شما فقط یه استاد بودید. بانو کاسیای معروف! برای من خیلی به‌یادماندنی بود. برای همین بود که وقتی‌گرسنگی‌اش توی اون مرکز کار می‌کردم... خب، حس می‌کردم سرنوشت من رو به اونجا کشونده. اِهم. منظورم اینه که...»
کاسی سرش را کج‌این کرد و در سکوت‌چیزی به او گوش داد.
ما قبلاً همدیگه رو دیدیم؟
او بارها در ذهنِ یوترا کاوش کرده بود، اما هرگز به سراغِ‌فقط روزهای پیش از سقوطِ فرمانروایان نرفته بود. اصلاً دلیلی برای این کار‌بفهمند وجود نداشت، چون یوترا نامِ آستریون را تازه بعد از آن فهمیده بود.
برای یوترا، دیدار با یکی از اعضای دستهٔ‌تحتِ ستارهٔ دگرگون تجربه‌ای به‌یادماندنی بود. همچنین تصور می‌کرد‌مهرومومش که کاسی به‌نوبهٔ خود او را به یاد نمی‌آورد...
اما یوترا اشتباه می‌کرد.
کاسی هرگز چیزی را فراموش نمی‌کرد. حافظه‌اش همیشه خوب بود‌کنجکاو و با بالا رفتن از راهِ عروج، به جایی رسیده‌نفوذش بود که نمی‌توانست حتی یک چیز را از یاد ببرد.
چرا یادم نمیاد‌آمده قبل از زنجیرهٔ کابوس‌ها‌تازه یوترا رو دیده باشم؟
حالتِ چهره‌اش نامحسوس تغییر کرد.
«بیدارشده یوترا...»
مرد ساکت شد.
«بله، خانم؟»
کاسی دستش را‌است بالا آورد و‌ممکن چشم‌بندش را پایین کشید.
«میشه درخواستی ازت‌توجه‌ها بکنم؟ لطفاً توی‌جلب چشمم نگاه می‌کنی؟»
مرد جا خورد.
«چی؟ اوه... البته.»
سپس، با نمایان شدنِ زخمِ بازی‌ممکن که در جای چشمِ چپش قرار داشت،برداشتند یوترا نفسش را در سینه حبس کرد.
«بانو کاسیا! چشمتون...»
صدایش لرزید‌موضوع و سپس در‌چیزی سکوت فرو رفت.
یوترا که مسحورِ‌آمده نگاهِ او شده‌پیدا بود، بی‌حرکت ماند.
هم‌زمان، دردی غیرقابل‌تحمل در‌اطلاعاتِ ذهنِ کاسی پیچید و قطراتِ‌نفوذش خون از صورتش پایین چکید.
او با تحملِ‌توجه‌ها درد، در گذشتهٔ‌جلب یوترا کاوش کرد.
از مرکزِ قرنطینه گذشت. از گورِ خدا گذشت.نتیجه از سال‌هایی که تا زنجیرهٔ کابوس‌ها امتداد داشتند‌مربوط گذشت. و از خودِ زنجیرهٔ کابوس‌ها نیز عبور کرد...
سرانجام پیدایش کرد. روزی‌باید که آن دو با‌صورت هم روبه‌رو شده بودند.
در آن روز، یوترا در صفِ یک کافه ایستاده‌نفوذش بود. از سرِ بی‌حوصلگی برگشت و متوجهِ زنِ جوانِ‌کنند ریزنقش و فوق‌العاده زیبایی شد که پشتِ سرش ایستاده بود.
چند لحظه با گیجی‌این به او خیره ماند‌چیزی و بعد ناگهان یکه خورد.
قلبش به تپش افتاد.
«ببخشید... شما‌کاغذ بانو کاسیا‌باید نیستید؟ سرودِ سقوط‌کردگان؟»
زنِ جوان‌قرار با وقار‌اطلاعاتِ لبخندی زد.
«بله. از دیدنت خوشحالم.»
دهانِ یوترا باز ماند.
او سرودِ سقوط‌کردگان بود! استادِ‌اول معروف و بتِ زنان و‌تهاجمیِ مردان. دربارهٔ زندگی‌اش فیلم‌ها ساخته بودند!
بازیگری که نقشِ بانو کاسیا را‌ممکن بازی می‌کرد بی‌نهایت دوست‌داشتنی بود، اما‌میان حتی قابل‌مقایسه با خودِ واقعی‌اش نبود.
یعنی همهٔ استادها این‌قدر... این‌قدر...
زنم حرفمو باور نمی‌کنه.
سعی کرد‌کاغذ خودش را‌باید خونسرد نشان دهد.
خودتو جمع‌وجور کن احمق!
«واو! باعثِ افتخاره که می‌بینمتون، استاد‌جلب کاسیا. باورم نمیشه همین‌طوری با یه آدمِ‌کنجکاو مشهور روبه‌رو شدم. زنم حرفمو باور نمی‌کنه.»
یوترا سرفه‌ای کرد.
«اوه، اسمِ من یوتراست. بیدارشده یوترا. راستش،تازه من و همسرم توی یکی از اولین‌این قرارای واقعی‌مون رفتیم فیلمِ شما رو دیدیم...»
بانو کاسیا خندید.
خندهٔ آرامش‌فقط به‌طرزِ باورنکردنی‌ای‌این دلنشین بود.
«خب، خوشحالم‌موضوع که همه‌چیز براتون‌چیزی خوب پیش رفته.»
صدایش هم همین‌طور بود.
بانو کاسیا نفسش را آرام بیرون داد‌کمیاب و حالتِ چهره‌اش نامحسوس تغییر کرد. یوترا‌این‌گونه مسحورتر از آن بود که متوجه شود.
«راستش، داشتم‌فقط به این‌این فکر می‌کردم که...»
مرد نفسش را حبس کرد.
«بله؟»
کاسی لحظه‌ای‌قرار درنگ کرد‌اطلاعاتِ و بعد گفت:
«چطور میشه ایده‌ای‌توجه‌ها رو که مثلِ طاعون‌می‌کرد پخش میشه شکست داد؟»
یوترا چند بار پلک زد.
هان؟
او چه گفته بود؟
«اوه... این‌فقط یه جور معماست؟موضوع نمی‌دونم. جوابش چیه؟»
بانو کاسیا‌موضوع رو به او‌چیزی لبخندِ کم‌رنگی زد.
وقتی به حرف آمد،باید صدای رسا و شفافش‌صورت شبیهِ ملودیِ سحرآمیزی بود:
«...جوابش فراموشیه.»