چپتر 2210: سرود، ویل
0دو ارتش در‌زرهِ دشتی از استخوان‌می‌آمد روبه‌روی هم قرار گرفتند.
در یک سو، فولاد برق می‌زد و پرچم‌های شنگرفی در باد به‌هنوز اهتزاز درآمده بودند. در سوی دیگر، سپاهی از مردگان بی‌صدا جلوی سربازانِ عبوس‌فلیس ایستاده بودند؛ بی‌شمار چشمی که لبریز از خلأ، ترس و انتظاری شوم بود.
چشمانِ جنگجویانِ قلمروِ شمشیر نیز‌می‌شد تفاوتِ چندانی نداشت، پر از‌گداخته هراس و تسلیمی ناامیدانه بود.
پردهٔ ابرهای خاکستری در آسمانِ دوردست درخشان می‌تابید و نورِ کورکننده باعث می‌شد دشتِ استخوان نیز‌آب‌های مانندِ سطحِ تابه‌ای گداخته بدرخشد. گرمای طاقت‌فرسا خفه‌کننده بود و باعث می‌شد جنگجویانِ سرود حسرتِ کولاک‌های‌سلطنتیِ سردِ قلبِ زاغ را بخورند، در حالی که جنگجویانِ دلاوری دلتنگِ آب‌های خنکِ دریاچهٔ آینه بودند.
باز هم خانه‌هایشان را می‌دیدند؟
کسی نمی‌دانست و بیشترشان‌نامرئیِ آن‌قدر می‌ترسیدند که حتی‌شده به آن فکر هم نمی‌کردند.
سپاهِ سلطنتیِ هفتم در مرکزِ ارتشِ سرود ایستاده بود. سیشان جلوی سربازانش‌گرمای بود و با وقار به آن‌سوی میدانِ نبرد نگاه می‌کرد. کاسی کنارش‌دلتنگِ بود، ساکت و بی‌حرکت؛ حرکاتش با رشته‌های نامرئیِ قدرتِ ملکه محدود شده بود.
خواهرانِ خون — آن‌هایی که هنوز زنده بودند — میانِ سربازان پراکنده شده بودند و‌دلتنگِ جامه‌های سرخشان در میانِ دریایی از فولاد، چرم و زرهِ فلس‌دار به چشم می‌آمد. فلیس‌نمی‌کردند در میانشان بود و آمیزهٔ پیچیده‌ای از احساسات در عمقِ چشمانِ زیبایش پنهان شده بود.
رین، تامار، ری و فلور چندان از جایی که ندیمهٔ پیشین ایستاده بود‌زیبایش دور نبودند و ساکت مانده بودند — درست مثلِ بقیهٔ ارتش. سکوتی وهم‌آور‌مثلِ بر دشتِ استخوان حاکم شد، انگار هیچ‌کس نمی‌خواست یا نمی‌توانست صدایی از خود درآورد.
در جای دیگری از آرایشِ ارتشِ سرود، قدیسِ اندوه حضور داشت. همچنین دار از‌میانِ خاندانِ مهارانا، قدیس سرس و قدیس سیورد — در میانِ بسیاری از قهرمانانِ متعالیِ‌پیچیده‌ای دیگر — آنجا بودند. چهره‌هایشان درست به اندازهٔ سربازانِ بیدارشده خسته و عبوس بود.
در جناحینِ این آرایشِ جنگیِ پهناور، دسته‌هایی از موجوداتِ کابوسِ دربند منتظر بودند تا بانوی‌شان‌سرود به آن‌ها فرمان دهد. جانورسالار خودش در میانشان بود و دستش روی فلس‌های پلیدیِ کریهی‌خانه‌هایشان قرار داشت. چهرهٔ وسوسه‌انگیزش حتی از همیشه رنگ‌پریده‌تر بود و شراره‌های تاریکی در چشمانِ فریبنده‌اش می‌سوخت.
داشت به دریای‌گرمای جنگجویانِ دشمن در‌سرود دوردست نگاه می‌کرد.
آرایشِ ارتشِ شمشیر منظم‌تر و باشکوه‌تر از سربازانِ‌میانشان سرود بود. شوالیه‌های دلاوری در مرکزش ایستاده بودند‌تامار و جزیرهٔ عاج در بالای آن شناور بود.
استاد سانلس و آیکو روی‌قدرتِ چمن‌های زمردین ایستاده بودند و‌خون بی‌صدا به پایین نگاه می‌کردند.
در فاصله‌ای بسیار پایین‌تر، سرورِ سایه‌ها با بی‌اعتنایی به اوداچیِ ترسناکش تکیه‌گرمای داده بود و موهای سفیدش کمی در باد تکان می‌خورد. نقابِ شیطانی‌اش هیچ‌آب‌های احساسی را نشان نمی‌داد و در شکاف‌های درندهٔ چشمانش چیزی جز تاریکی نبود.
کمی دورتر، نفیس جلوی ردیفی از فالانکسِ منظمِ سربازانِ زره‌پوش ایستاده بود. اندامِ باریکش تنها با‌آب‌های پارچهٔ نازکِ تونیکی سبک پوشیده شده بود و شمشیرِ بلندش به‌راحتی روی شانه‌اش قرار داشت. موهایش‌سلطنتیِ نورِ خورشید را بازتاب می‌داد و مانندِ جریانی زیبا از نقرهٔ گداخته در باد افشان بود.
آتش‌بانان درست پشتِ سرش بودند. در میانشان، سید بی‌صدا از گرمای غیرقابل‌تحمل‌عمقِ رنج می‌برد. آهی کشید، قمقمه‌اش را باز کرد، با ولع از آن‌مانده نوشید، سپس آن را چند بار تکان داد و روی زمین انداخت.
کمی آن‌طرف‌تر، خاندانِ پرِ سفید آمادهٔ نبرد ایستاده بود. قدیس تایریس و قدیس روان جلوی جنگجویانِ‌پراکنده بیدارشدهٔ خاندانشان بودند، در حالی که دخترشان، تله، در میانشان بود. هر سه آرام به نظر‌پنهان می‌رسیدند، اما باد در آن بخش از میدانِ نبرد متلاطم بود و احساساتِ پنهانشان را لو می‌داد.
دیگر قدیس‌های ارتشِ شمشیر نیز به همین اندازه پرتنش بودند. قدیس ریوالن انگار کمی از وقارِ‌حسرتِ دلاورانه‌اش را از دست داده بود و با اخم به آن‌سوی میدانِ نبرد خیره شده بود.کسی در جای دیگری، جِست به عصایش تکیه داده و با چهره‌ای تاریک به زمین نگاه می‌کرد.
برای اولین بار پس از مدت‌ها، احساس کرد برای‌سردِ روبه‌رو شدن با خواسته‌های شومِ دنیایی که تحتِ حاکمیتِ‌دریاچهٔ طلسمِ کابوس است، بیش از حد پیر شده است.
نوه‌اش، استاد مرسی از خاندانِ داگونت،می‌آمد در میانِ سربازانِ ارتشِ شمشیر بود.عمقِ پسرِ ریوالن، تریستان، نیز آنجا بود.
و بی‌شمار افرادِ دیگر.
جان‌های بی‌شماری در هر دو سوی‌دشتِ دشتِ استخوانِ سفید منتظرِ آغازِ نبرد‌گرمای بودند و از ترس و دلهره می‌لرزیدند.
منتظر بودند شیپورهای‌گرمای جنگ به صدا درآیند.حسرتِ تا نبرد آغاز شود.
و تا جنگ پایان یابد.
با این‌حرکاتش حال، فرمانِ حمله‌قدرتِ هرگز صادر نشد.
در عوض، دو پیکر از میانِ صفوفِ سربازان پدیدار شدند‌گداخته و آرام روی سطحِ استخوانِ باستانی قدم برداشتند؛ جمجمهٔ عظیم‌زاغ در دوردست قد برافراشته بود و با نگاهی خاموش تماشایشان می‌کرد.
یکی مردی بلندقامت بود با موهای تیره و چشمانی سرد و فولادین. زرهی تیره و سنگین‌آب‌های به تن داشت و هاله‌ای خفه‌کننده از سلطه و سرکوب از او ساطع می‌شد. ردایی شنگرف‌سلطنتیِ چون موجی پشت‌سرش در اهتزاز بود. رنگِ زنده‌اش با نگاهِ بی‌روح و بی‌رحمش تضادی شدید داشت.
او آنویلِ‌چرم دلاوری بود،فلس‌دار پادشاهِ شمشیرها.
دیگری زنی با زیباییِ خیره‌کننده بود که پیراهنی سرخ و شاهانه به تن داشت و با وقاری آرام و مسحورکننده روی‌زرهِ پهنهٔ وسیعِ استخوان قدم برمی‌داشت. پوستش چون پوستِ جسد رنگ‌پریده بود و لبخندی محو روی لبانِ زرشکی‌اش می‌رقصید. موهای سیاه چون‌مانده زاغش مانندِ آبشاری درخشان از تاریکی بود. چیزی وهم‌انگیز و تا حدی هولناک در چشمانِ زیبا و افسونگرش به چشم می‌خورد.
او کی‌نورِ سونگ بود، ملکهٔ‌می‌شد زاغ‌ها... ملکهٔ کرم‌ها.
آن دو فرمانروا بی‌شتاب روی میدانِ نبرد قدم برمی‌داشتند. پیکرهای انسانی‌شان‌زاغ نسبت به ارتش‌های عظیمی که پشت‌سرشان بود، کوچک و ناچیز به‌می‌دیدند نظر می‌رسید... و در عین حال، از خودِ جهان بزرگ‌تر بود.
سرانجام، در‌چرم میانهٔ میدان‌فلس‌دار به هم رسیدند.
در یک سو، دیوارهٔ سیاه و سر به فلک کشیدهٔ کوه‌های تهی تا آسمان‌میانِ بالا رفته بود و قله‌های دندانه‌دارش در مهی سفید پوشیده شده بود. جمجمهٔ غول‌پیکر روی‌احساسات دامنه‌های مه‌آلود آرمیده بود و همچون شگونی شوم از بالا به آن‌ها خیره شده بود.
در سوی دیگر، گورِ خدا تا دوردست امتداد داشت. سطحش که‌بدرخشد زمانی جنگلِ سرخ آن را فرا گرفته بود، حالا بی‌نقص و سفید‌دلاوری بود؛ با تلاشِ دو ارتشِ بزرگ از آلودگی‌های پلید پاک شده بود.
آنویل و کی سونگ چند لحظه در سکوت یکدیگر را‌قلبِ برانداز کردند. پادشاه حالتی سرد و خشن به خود گرفته‌باز بود، در حالی که ملکه لبخندِ کمرنگی بر لب داشت.
سرانجام، او اولین کسی بود که سکوت را‌میانشان شکست. این بار، کی سونگ از جوانانِ مرده‌تامار استفاده نکرد و با صدای خودش به حرف آمد.
«ویل.»
آنویل با خونسردی جواب داد:
«سونگ.»
کمی ساکت‌چرم ماند، بعد‌فلس‌دار ناگهان خندید.
«آه... می‌دونی چند بار این لحظه رو تصور کرده‌ام؟ با خودم‌آن‌هایی فکر می‌کردم چه حسی پیدا می‌کنم، چه حرف‌هایی می‌زنم. اما الان‌فلس‌دار که واقعاً وقتش رسیده... می‌بینم اصلاً هیچ حرفی برای گفتن بهت ندارم.»
آنویل فقط‌نورِ با سردی به‌می‌شد او خیره شد.
«من که‌بدرخشد نمی‌تونم بگم خیلی‌خفه‌کننده بهت فکر کرده‌ام.»
کی سونگ لبخند زد.
سپس نگاهش را برگرداند و آهِ آرامی کشید‌شده — یا دست‌کم تظاهر به این کار کرد‌پراکنده و عروسکش را با مهارتی بی‌نقص کنترل کرد.
پس از‌نورِ مکثی کوتاه،باعث ناگهان پرسید:
«احیاناً... اولین باری‌گرمای که همدیگه رو‌سرود دیدیم یادت هست؟»
یکی دو ثانیه‌زرهِ فکر کرد، بعد سرش‌فلیس را کمی تکان داد.
«نه، چیزِ‌حرکاتش خاصی یادم نمی‌آد.قدرتِ توی آکادمی بود؟»
کی سونگ‌نورِ نگاهِ گذرایی‌باعث به او انداخت.
«نه. فکر کنم توی مهمونیِ افتخارِ شعلهٔ جاودان بود؟ اون موقع بچه بودیم. سال‌های‌دلاوری زیادی گذشته و اتفاقاتِ زیادی افتاده. دنیا از اون زمان خیلی عوض شده... کی‌حتی می‌تونست پیش‌بینی کنه عاقبتِ اون بچه‌ها چی می‌شه؟ یا حتی عاقبتِ خاندانِ شعلهٔ جاودان.»
لحظه‌ای مکث کرد.
«راستی می‌دونستی دیوارهای آکادمی شکسته شد؟ برای اولین بار از زمانِ تأسیسش...هنوز و کارِ یه موجودِ کابوس هم نبود. اونا سی و شش سال در‌فلیس برابرِ خطراتِ طلسمِ کابوس مقاومت کرده بودن. اما در برابرِ ما مقاومت نکردن.»
آنویل لبخندِ سردی زد.
«چرا؟ احساساتی شده‌ای؟»
کی سونگ‌چرم کمی براندازش کرد،چشم بعد پوزخند زد.
«نمی‌تونم بشم؟ هر چی باشه تو آخرین‌محدود دوستی هستی که توی این دنیا دارم.میانِ و بعد از امروز، دیگه هیچ‌کسی رو ندارم.»
آنویل فقط‌نورِ با خونسردی‌باعث نگاهش کرد.
«ما اصلاً هیچ‌وقت دوست بودیم؟ فکر نمی‌کنم. از‌کولاک‌های طرفی، تو بعد از امروز واقعاً می‌میری و مرده‌ها‌خنکِ هم نیازی به دوست ندارن. پس خیلی غصه نخور.»
کی سونگ خندید.
«همین؟ بعد از این همه سال،ملکه بعد از همهٔ کارایی که کردیم،هنوز واقعاً هیچ حرفی برای گفتن نداری؟»
آنویل شانه بالا انداخت.
«کلمات بی‌معنی‌ان. دست‌کم الان دیگه بی‌معنی‌ان...سرود هر دوتامون تا حالا همه‌چیز رو‌بخورند گفتیم. دیگه چی برای گفتن مونده؟»
کی سونگ آه کشید.
«خب، بی‌راه نمی‌گی. پس برای مرگ آماده‌محدود شو. همین الانش هم فرقی با یه‌میانِ جسد نداری، پس کشتنت صرفاً یه رحمته.»
با شنیدنِ‌نورِ این کلمات،باعث لبخندِ تاریکی زد.
«شنیدنِ همچین‌بدرخشد حرفی اونم از‌خفه‌کننده زبونِ تو، خنده‌داره.»
کمی مکث‌چرم کرد، بعد او‌چشم هم لبخند زد.
«...آره. حق‌حرکاتش با توئه،نامرئیِ یکم خنده‌داره.»
با تمام‌نورِ شدنِ حرف‌هایش، جهان‌می‌شد به لرزه درآمد.