چپتر 2527: بوی باران
0مدتی پیش، افی به خانه‌فقط برگشت... خانهٔ همتایش، که هم‌مدام آشنا بود و هم غریب.
با خانهٔ خانوادگیِ خودش در حصار فرق داشت، اما همان حسِ گرما و صمیمیت را به‌طبیعتِ او می‌داد. البته ماهیتِ زندگی در شهرِ سراب با جهانِ واقعی بسیار متفاوت بود... اما افی زندگیِ‌آهای همتایش را مبهم به یاد می‌آورد، و به همین دلیل در این مکانِ خیالی احساسِ غریبگی نمی‌کرد.
در واقع، اینجا‌کردنِ زیادی احساس می‌کرد‌قطره‌های در خانهٔ خودش است.
کسانی که در‌مدام سایه‌ها بی‌صدا تعقیبش‌فایده‌ای می‌کردند، دردسرساز بودند...
اما مشکلِ‌شیرینیِ اصلی آدم‌های‌مقاومت‌ناپذیری داخل بودند.
با باز کردنِ در، افی کتش را درآورد و قطره‌های‌احساساتِ آب را از موهایش تکاند. تا کارش تمام شود، صدای‌قدرتی پاهای کوچکی که با هیجان روی زمین می‌کوبیدند نزدیک شده بود.
«مامان!»
لبخندی به لب آورد.
فرزندانش... فرزندانِ همتایش... لحظه‌ای بعد به او‌داشتند رسیدند. چمباتمه زد تا بغلشان کند و‌نداشت صورتش را در موهای نرمشان فرو برد.
«مامان اومد!»
«مامان! خیلی بارون می‌اومد مامان!»
پسر کمی بزرگ‌تر بود، در حالی که دخترک هنوز نوپا‌برابرِ بود. پسر پرجنب‌وجوش بود و دختر خجالتی. هر دو پر‌هیچ از آن شیرینیِ معصومانه و مقاومت‌ناپذیری بودند که فقط بچه‌ها داشتند.
هیچ‌کدامشان واقعی نبودند.
افی مدام این حقیقت را به خودش یادآوری می‌کرد، اما فایده‌ای نداشت.ناتوان منطقِ سرد در برابرِ احساساتِ شعله‌ور ناتوان بود، و به‌ویژه در برابرِ‌وجود آن احساساتِ بنیادینی که در اساسِ طبیعتِ انسان ریشه داشتند، هیچ قدرتی نداشت.
مانندِ مهری‌باز که مادر‌کتش به فرزندانش داشت.
با وجود اینکه تنها چند‌یادآوری روز بود می‌شناختشان، نمی‌خواست این‌برابرِ بچه‌ها را رها کند. نمی‌توانست.
«آهای، وروجک‌ها. مامانتون روزِ خیلی‌فقط طولانی‌ای داشته. یه دقیقه بهم‌مدام وقت بدین تا نفسم جا بیاد.»
بچه‌ها با بی‌میلی او را رها کردند و چند‌برابرِ قدم عقب رفتند. دخترک با چشمانی گشاد به او‌ریشه نگاه کرد؛ چشمانی که ناگهان بی‌دلیل پر از اشک شد.
ای وای.
«مامان... ا... اوف شدی؟»
افی به خودش نگاه کرد. بعد از تصادفِ ماشین وضعِ بدی پیدا کرده‌فایده‌ای بود، اما بیشترِ کبودی‌ها و کوفتگی‌هایش زیرِ لباس پنهان بود. با این حال چند‌هیچ خراش روی بازوها و صورتش به چشم می‌خورد که رویشان چسبِ زخم زده بود.
لبخندی زد‌مدام و دست روی‌فایده‌ای سرِ دخترش کشید.
«آره... ولی فقط یه کوچولو.»
سپس به دخترک چشمک زد.
«مامان خیلی خفن‌تر‌معصومانه از اونیه که واقعاً‌داشتند آسیب ببینه، فندقِ من.»
پسر مشت‌هایش را گره کرد.
«مامانِ ما خفن‌ترین‌کردنِ مامانِ دنیاست! معلومه‌قطره‌های که آسیب نمی‌بینه!»
افی خندید.
«خیلی خب، آروم‌معصومانه باشین. بیاین برای‌بچه‌ها خواب آماده‌تون کنم...»
بچه‌ها یک‌صدا اعتراض کردند:
«نهههه! من اول بستنی می‌خوام!»
«من می‌خوام کارتون ببینم!»
آهی نمایشی کشید.
«قبل از خواب بستنی بی‌بستنی.فایده‌ای اصلاً این فکر از کجا اومده؟شعله‌ور ولی سرِ کارتون می‌شه مذاکره کرد...»
طولی نکشید که افی به خودش آمد و دید روی مبل نشسته‌صدای و دو بدنِ نرم به او چسبیده‌اند. بچه‌ها را به‌آرامی در آغوش‌فرزندانش گرفته بود و آن‌ها با چهره‌هایی محوِ تماشا، کارتونی رنگارنگ را نگاه می‌کردند.
«نگاه کن، نگاه کن! تالیه!»
«برو بگیرشون، تالی!»
روی صفحهٔ تلویزیون، دو بچهٔ زبل موقعِ تلاش برای گرفتنِ بستنی از یک دکهٔ بستنی‌فروشیِ‌اساسِ جادویی، یه‌جوری با گروهی از راهزنانِ دست‌وپاشلفتی به دردسر افتاده بودند. در آخرین لحظه، صاحبِ‌نمی‌خواست دکه — اژدهایی صورتی به نامِ تالی — خودش را نشان داد تا به دادشان برسد.
با راهزنان درگیر شد، آن‌قدر غرش کرد و نفسش را بیرون‌شود داد تا پا به فرار گذاشتند و خود را تسلیمِ پلیس کردند،آورد و سپس بچه‌ها را به قیف‌های پر از بستنیِ خوشمزه مهمان کرد.
«آخ، منم بستنی می‌خوام!»
«تالی بهترینه!»
ظاهراً نامِ‌مدام این کارتونِ پرطرفدار‌فایده‌ای «بستنیِ تالیتا» بود.
عجیب اینکه تالیتای داستان، شبیهِ دخترِ بیدارشدهٔ جوانی بود که افی یکی دو بار در حصار دیده‌زمین بود؛ یکی از اعضای خاندانِ سایه که مخفیانه آنجا فعالیت می‌کرد. با توجه به اینکه همهٔ ساکنانِ‌نرمشان شهرِ سراب بر اساسِ بازتاب‌های بیرون از آینهٔ بزرگ شکل گرفته بودند، این موضوع چندان هم عجیب نبود...
با این حال، افی نمی‌دانست چرا‌فایده‌ای بازتابِ آن دختر یک اژدهای صورتی از‌ناتوان آب درآمده بود. این یک معما بود.
«آه. منم بستنی می‌خوام...»
لبخندی زد‌مدام و بچه‌هایش را‌فایده‌ای محکم‌تر بغل کرد.
سپس، چهره‌اش خشک شد.
«دارم چیکار می‌کنم؟»
این بچه‌ها مالِ او نبودند.
اما حتی اگر هم بودند...
امشب می‌خواست‌باز با آن‌ها‌کتش خداحافظی کند.
برای همیشه.
افی می‌رفت و دیگر برنمی‌گشت. می‌رفت تا‌داشتند با قلعه‌بان روبه‌رو شود و برای به‌نداشت دست گرفتنِ کنترلِ کاخِ خیال به مصافش برود...
اگر می‌باخت، می‌مرد. کارآگاه آتنا از ادارهٔ‌منطقِ پلیسِ شهرِ سراب هم می‌مرد و این‌بنیادینی بچه‌های شیرین باید بدونِ مادر بزرگ می‌شدند.
اگر می‌برد، شهرِ سراب به‌احتمالِ زیاد‌قطره‌های از بین می‌رفت... و این بچه‌های‌صدای بی‌گناه هم همراه با آن نابود می‌شدند.
در هر‌نبودند صورت، دیگر هرگز‌یادآوری آن‌ها را نمی‌دید.
ناگهان دردِ‌شیرینیِ مبهمی در‌مقاومت‌ناپذیری سینهٔ افی پیچید.
مدتی بی‌حرکت‌مدام ماند و بعد‌فایده‌ای آهِ آرامی کشید.
«اونا... واقعی نیستن...»
طولی نکشید که کارتون تمام شد. دو‌نداشت بچه را برای خواب آماده کرد و‌به‌ویژه بعد در اتاقشان ماند و ساکت نگاهشان کرد.
«مامان، مامان! بابا گفت تا یه‌بچه‌ها مدت لازم نیست بری سرِ کار.یادآوری فردا بریم باغ‌وحش! بریم پارک! بریم سینما!»
افی لبخندِ مهربانی زد.
«عالی به نظر می‌رسه.»
پسرک آن‌قدر هیجان‌زده به‌حقیقت نظر می‌رسید که بعید بود‌سرد به این زودی‌ها خوابش ببرد.
«بریم دریاچه! بریم اسباب‌بازی‌فروشی!مقاومت‌ناپذیری اووه... قلعه رو هم‌هیچ‌کدامشان به‌زودی باز می‌کنن، بریم قلعه!»
لبخندِ افی کمی رنگ باخت.
«اونم عالی به نظر می‌رسه.»
مدتی بعد، چراغ‌ها را خاموش کرد‌فایده‌ای و چراغ‌خوابِ بچه‌ها را روشن گذاشت.شعله‌ور سپس خواست از اتاق بیرون برود...
اما در آخرین‌معصومانه لحظه، دستی کوچک‌بچه‌ها آستینش را گرفت.
پایین را که نگاه‌یادآوری کرد، دخترک را دید که‌برابرِ با چشمانی مظلومانه نگاهش می‌کرد.
«مامان... نرو...»
افی آهِ کوتاهی کشید.
جلوی تختِ دخترک زانو‌مقاومت‌ناپذیری زد، پتو را رویش‌هیچ‌کدامشان کشید و به‌نرمی گفت:
«مامان باید بره،حقیقت عزیزم. خوب بخوابی.نداشت وقتی چشماتو باز کنی...»
مکث کرد و‌کردنِ مدتی ساکت ماند.قطره‌های سپس به‌زور لبخندی زد.
«بابا برات یه صبحونهٔ خوشمزه‌یادآوری درست می‌کنه. می‌برتت باغ‌وحش، پارک و‌احساساتِ سینما. حتی برات بستنی هم می‌خره.»
چشمانِ دخترک برقی زد.
«تو چی مامان؟حقیقت بابا برای تو‌نداشت هم بستنی می‌خره؟»
افی تک‌خنده‌ای کرد.
«معلومه که می‌خره.»
«چطور می‌تونم ولشون کنم؟»
با دقت به دخترک نگاه‌فایده‌ای کرد، گویی می‌خواست تصویرِ دوست‌داشتنیِ‌احساساتِ او را در یادش حک کند.
اگر کسی از افی می‌خواست‌درآورد احساسش را در آن لحظه‌تمام توصیف کند، از پسش برنمی‌آمد.
اما در آن لحظه سرانجام فهمید‌فایده‌ای چه چیزی کم دارد... چه چیزی‌شعله‌ور در راهِ عروج سدِ راهش شده است.
بزرگ‌ترین مانعِ کای‌معصومانه کمبودِ اعتمادبه‌نفسش بود.بچه‌ها اما افی فرق داشت.
چیزی که بیشتر از همه‌فایده‌ای او را عقب نگه می‌داشت،احساساتِ ناتوانی‌اش در دل کندن بود.
اصلاً دلیلِ اینکه می‌خواست قوی‌تر شود، محافظت از‌تکاند چیزهایی بود که برایش عزیز بودند. اما اگر‌روی می‌خواست از آن‌ها محافظت کند... باید دل می‌کَند.
باید یاد می‌گرفت‌مدام چطور آن‌ها را‌فایده‌ای پشتِ سر بگذارد.
«عجب تناقضِ تلخی.»
افی دستی به‌حقیقت سرِ دخترک کشید، خم‌منطقِ شد و زمزمه کرد:
«مامان خیلی دوستت داره.»
این را به‌خاطرِ کارآگاه‌حقیقت آتنا می‌گفت که خودش نمی‌توانست‌سرد بگوید... و البته به‌خاطرِ خودش.
...نیمه‌شب، وقتی تمامِ خانه در خوابِ عمیقی‌داشتند فرو رفته بود، افی به سمتِ پنجره‌نداشت خزید و بی‌صدا آن را باز کرد.
آخرین نگاه را به پشتِ سرش انداخت،منطقِ لحظه‌ای چشمانش را بست و بویِ این خانهٔ‌اساسِ عجیب و دنج را به درونِ ریه‌هایش کشید.
سپس چهره‌اش مصمم‌کردنِ شد. لبخندِ تلخی‌قطره‌های زد و رو برگرداند.
لحظه‌ای بعد، دیگر آنجا‌حقیقت نبود و تنها بویِ باران‌سرد از او به جا ماند.