چپتر 2251: سایهٔ مطلق
0سرمایی ناگهانی در سراسر میدانِ نبرد پیچید. لحظه‌ای بعد،ناگهان تاریکی که از دریای درخششِ ملایم عقب نشسته بود، انگار‌شکل عمیق‌تر و سیاه‌تر شد و نورِ سفیدِ خالص را فروبلعید.
دور از جایی که رین از سرما می‌لرزید، پادشاهِ شمشیرها بالای نقابِ سیاه و ترسناکی‌دشمن ایستاده بود که روی زمین قرار داشت. نورِ بی‌رحمِ خورشید از پردهٔ دریده‌شدهٔ ابرها می‌تابید؛ از‌کرده این رو بی‌حرکت ماند و شمشیرش همچنان به سوی دشمنی که خاکستر شده بود، دراز بود.
چهره‌اش بی‌حالت بود، اما‌هوا در چشمانِ خاکستری و فولادینش‌بالا ردی از ناآرامی دیده می‌شد.
سرورِ سایه‌ها از بین رفته‌دشمنِ بود؛ نه با تیغهٔ دشمن، که‌اینکه به دستِ خودش کشته شده بود...
با این‌ترمیم حال، سایه‌اش‌شکافته باقی مانده بود.
تماشای سایه‌ای بی‌کالبد منظرهٔ‌خاکستری عجیبی بود، اما نقاب‌دیده پادشاه را محتاط کرده بود.
نقابِ ترسناک که روی سایهٔ متروک‌دشمنِ افتاده بود، به او خیره شد؛اینکه تاریکیِ نفوذناپذیری در چشمانش لانه کرده بود...
سپس لرزید.
تقریباً در همان زمان، درخششِ کورکنندهٔ مغاکِ سفید‌سردی و ملتهب کم‌سو شد. پردهٔ ابرها ترمیم شد‌همراهِ و فضایی که شکافته بود نیز التیام یافت.
تاریکیِ سردی‌اما ناگهان آنویل را‌فولادینش در بر گرفت.
نقابِ سیاه و ترسناک به هوا برخاست و‌همراهِ سایهٔ دشمنِ مقتولش نیز همراهِ آن بالا آمد و‌سالم شکل گرفت... تا اینکه به پیکری آشنا تبدیل شد.
سرورِ سایه‌ها صحیح‌هوا و سالم، نگاهِ سردی‌همراهِ به پادشاهِ شمشیرها انداخت.
آنویل برای اولین بار‌شکافته پس از سال‌های بسیار‌سردی طولانی، جا خورده بود.
«...غیرممکنه.»
مسئله این نبود که دشمنش پس از خاکستر شدن زیرِ آسمانِ بی‌رحمِ گورِ‌پیکری خدا دوباره زنده شده بود... بلکه حضورِ نامحسوس اما مورمورکننده‌اش به‌نحوی بسیار قدرتمندتر‌خورده شده بود، چنان‌که اکنون حتی حضورِ خودِ آنویل را نیز ناچیز جلوه می‌داد.
نقاب در سایه‌ها محو شد و چهره‌ای رنگ‌پریده و‌آمد جذاب را نمایان کرد. لبخندی شوم بر لبانِ مردِ‌انداخت جوان نشسته بود، اما چشمانِ سیاهش همچنان سرمایی گزنده داشت.
سانی با‌ترمیم لبخندی شوم به‌نیز آنویل نگاه کرد.
«اوه، ولی‌اما هست... ممکنه،خاکستری پادشاهِ شمشیرها.»
دستش را بالا برد و به مار فرمان داد‌بالا تا شکلِ اوداچیِ سیاهی به خود بگیرد؛ سپس هوای‌نگاهِ شیرینِ دنیای زندگان را با تمامِ وجود نفس کشید.
...حسِ فوق‌العاده‌ای داشت.
بدنش از قدرتی درنده لبریز بود — قدرتی بیشتر از‌آنویل هر زمانِ دیگری. تفاوتِ میانِ کالبدِ مطلق و کالبدِ متعالی به‌پیکری گستردگیِ تفاوتِ میانِ قدیس و استاد نبود، اما همچنان چشمگیر بود.
تغییراتِ دیگری که در او رخ‌ردی داده بود، آن‌قدر عمیق بود که‌بین تکاملِ فیزیکیِ نسبتاً ناچیزش را جبران کند.
هنوز داشت برخی از‌هوا آن‌ها را هضم می‌کرد، اما‌بالا تفاوت‌های دیگر کاملاً آشکار بود.
اول از همه، کیفیتِ جوهرش بود. بسیار‌همراهِ قوی‌تر شده بود و از مقدارِ غیرقابلِ‌درکی‌تبدیل از قدرتی سرد و ترسناک لبریز بود.
دوم، مقدارِ جوهرش‌فضایی بود. خلاصه اینکه...التیام بی‌پایان به نظر می‌رسید.
سانی هفت هسته و بافتِ روح داشت، در نتیجه سرعتِ بازیابیِ جوهرش همیشه‌رفته به‌طور غیرعادی بالا بود. حالا که مطلق شده بود، این سرعت باز هم بیشتر‌عجیبی شده بود، اما دلیلِ اصلیِ اینکه ذخایرِ جوهرش پایان‌ناپذیر به نظر می‌رسید، این نبود.
بلکه به‌آنویل دلیلِ نحوهٔ جذبِ‌برخاست جوهرِ جان بود.
پیش از این، سانی وقتی در محاصرهٔ عنصرِ منبعش بود، می‌توانست مقادیرِ کمی‌آشنا از آن را به‌طور منفعل جذب کند. اما حالا، جریانِ پیوسته‌ای از آن را‌مسئله از قلمروش دریافت می‌کرد — از هر سایهٔ خاموشی که در روحش آرمیده بود.
ارتباطش با سایه‌های خاموش عمیق‌تر شده و تکامل یافته بود،آنویل و ازآنجاکه ده‌ها هزار سایه وجود داشت، ورودِ سیل‌آسای جوهر‌اینکه از سایه‌ها، تمام کردنِ آن را برایش تقریباً غیرممکن می‌کرد.
به عبارت دیگر، یک فرمانروا تا زمانی که در قلمروِ خود بود، به مقدارِ تقریباً نامحدودی‌دستِ از جوهرِ روح دسترسی داشت. این موضوع چیزهای زیادی را دربارهٔ اینکه آنویل و کی سونگ‌ترسناک چطور می‌توانستند از قدرت‌های شگفت‌انگیزشان استفاده کنند، و همچنین برخی از اقداماتشان در طولِ جنگ توضیح می‌داد...
اما سانی مثلِ آن‌ها نبود.
او کاملاً‌گرفت خاص بود. در‌دشمنِ واقع، بی‌همتا بود.
چون، برخلافِ دیگر مطلق‌ها، قلمروش را درونِ روحش حمل می‌کرد. بنابراین، قلمروش مستقل‌برخاست بود و هر جا که می‌رفت با او همراه می‌شد. برای قوی‌تر کردنش‌نگاهِ نیازی به دژها نداشت... به پیروانِ وفادار و ایمانِ مردم هم نیازی نداشت.
تنها چیزی که نیاز‌خاکستری داشت، جمع‌آوریِ سایه‌های موجوداتِ‌دیده زنده با کشتنِ آن‌ها بود.
چه ایدهٔ ترسناکی.
سانی حتی می‌ترسید تصور کند چنین قدرتی‌همراهِ بیفتد دستِ کسی که مثلِ خودش تا این‌صحیح حد عاقل و از نظر روانی باثبات نباشد...
البته اساسی‌ترین تغییر، اراده‌اش بود. حالا به نیرویی بسیار ملموس‌تر و همچنین بسیار قدرتمندتر تبدیل شده‌همراهِ بود. سانی پیش از این هم می‌دانست چطور از آن استفاده کند، اما تنها پس از درگیری‌طولانی با آنویل و تماشای او که از اراده‌اش به‌عنوان سلاح استفاده می‌کرد، واقعاً فهمید چطور مهارش کند.
چطور دنیا‌اما را تسلیمِ‌خاکستری اراده‌اش کند.
البته مدتی طول می‌کشید تا واقعاً بر این مهارت تسلط یابد‌شکل و آن را با تکنیکِ نبردش ترکیب کند... اما همین حالا‌بار هم آن‌قدر می‌دانست که بتواند در مبارزه از آن بهره ببرد.
تغییراتِ کوچک‌ترِ‌گرفت نسبتاً زیادی هم‌دشمنِ رخ داده بود.
برای مثال، ردایِ عقیقی... دیگر عقیقی نبود. زرهش هنوز سیاه بود، اما بافتِ سطحِ صیقلی‌اش‌مقتولش تغییر کرده و حتی تاریک‌تر، حتی صاف‌تر... و تقریباً بی‌نقص شده بود. حالتی اصیل و‌بار تا حدودی وهم‌انگیز به خود گرفته بود، انگار که از یشمِ سیاه تراشیده شده باشد.
ردایِ عقیقی هم تکامل‌خاکستری یافته و به ردایِ‌دیده یشمی تبدیل شده بود.
آه، و البته...
خودِ ماهیتِ‌گرفت روحش تغییر‌برخاست کرده بود.
روحِ یک عروج‌یافته درونِ کالبدش محصور بود. روحِ یک متعالی به فراتر از کالبد گسترش می‌یافت‌همراهِ و تا حدی با دنیا ترکیب می‌شد. در این میان، روحِ وسیعِ یک مطلق... می‌توانست از‌بسیار طریقِ واسطه‌ای به نامِ قلمرو، آزادانه بر دنیا رها شود و آن را مطیعِ خود کند.
اصلاً از همان‌چشمانِ ابتدا، اصلِ اساسیِ‌ردی قلمرو همین بود.
و بنابراین...
سانی با نگاه‌هوا به آنویل، روحش‌مقتولش را رها کرد.
قلمروش را پدیدار کرد.
و با این کار،خاکستری سایه‌ها در سراسرِ میدانِ‌دیده نبردِ تکه‌تکه‌شده به حرکت درآمدند.