چپتر 2853: طاعونِ فولاد
0درختی سر به فلک کشیده با پوسته‌ای سفید چون برف و برگ‌هایی سرخ در میانِ تپه‌های شنی‌چهرهٔ ایستاده بود؛ چشمهٔ آبی در سایه‌اش برکه‌ای ساخته بود. درخت میوه‌ای نداشت... با این حال، ده‌ها هزار‌گوش‌خراش جمجمه از شاخه‌های زیبایش آویزان بودند که با نخ‌های درخشانِ ابریشمِ سیاه به آن‌ها بسته شده بودند.
درختِ مقدس با آن درختی که روی عرشهٔ زنجیرشکن می‌رویید فرق داشت،اگر چون بسیار پیرتر بود و در خاکی متفاوت رشد کرده بود. همچنین‌مانده با درختِ روح‌خوار در ساحلِ فراموش‌شده تفاوت داشت، زیرا تسلیمِ تباهی نشده بود.
شاید روح‌خوار هم قرار بود همین‌گونه باشد، البته اگر بذرش‌میخ‌های در برکه‌ای از خون جوانه نمی‌زد؛ بر فرازِ کوهی از‌دلتنگیِ اجساد که از قربانی‌شدنِ هولناکِ هفت قهرمان به جا مانده بود.
شاخه‌های درخت به‌آرامی در باد تکان می‌خوردند و اسکلتی فرسوده بی‌رحمانه‌شود به پوستهٔ سفیدش میخکوب شده بود. اسکلت با چشمانِ توخالی‌اش به سانی‌چند و نفیس خیره شده بود و دندان‌هایش در پوزخندی ابدی نمایان بود.
فکر کنم‌درست این همون‌لحظه آزاراکس باشه.
درست در همان لحظه، اسکلت تکان خورد. دندان‌غروچه‌ای‌قرار کرد، غرید و تقلا کرد تا از میخ‌های نقره‌ای‌فرازِ که او را به درخت دوخته بودند رها شود.
سانی نگاهی به نفیس‌لحظه انداخت. چهرهٔ بی‌حالتش رگه‌ای از‌تقلا دلتنگیِ عجیبی را لو می‌داد.
«مطمئنی عقلش سر جاش بود؟»
نفیس چند لحظه ساکت ماند،خورد به اسکلت که تقلا می‌کرد‌میخ‌های خیره شد و شانه بالا انداخت.
«با من حرف زد.»
در آن‌درست لحظه، صدایی گوش‌خراش‌خورد در گوششان پیچید:
«تویی! موجودِ پلید... بردهٔ بافنده!»
آزاراکس تلاش‌هایش را برای رهایی از درخت‌کرد دوچندان کرد و باعث شد جمجمه‌های آویزان از‌نگاهی شاخه‌هایش تکان بخورند و به هم برخورد کنند.
سانی مجبور بود اعتراف کند که آن اسکلتِ بدخلق واقعاً با بی‌مرگ‌های بی‌عقل فرق داشت.جوانه با این حال، مطمئن نبود که آزاراکس کاملاً عاقل باشد؛ حداقل به نظر نمی‌رسید متوجهِ‌فرسوده سپاهِ سایه شده باشد که حالا مثلِ دریایی از تاریکی، واحهٔ کوچک را محاصره کرده بود.
تمامِ سایه‌های پایین‌تر از رتبهٔ متعالی از پیش‌غرید نابود شده بودند. البته اهمیتِ چندانی نداشت، چون‌انداخت بیشترشان تا شب یا روزِ بعد بازیابی می‌شدند.
تلفات در میانِ سایه‌های متعالی تأثیرگذارتر بود، چون ترمیمِ آن‌ها چند روزی طول می‌کشید. بیش از‌رگه‌ای نیمی از آن‌ها از بین رفته بودند، به این معنی که وقتی خورشیدِ در حالِ طلوع‌گوششان سفرش را در آسمان کامل می‌کرد و دوباره پشتِ افق ناپدید می‌شد، دیگر این استراتژی جواب نمی‌داد.
در موردِ فراوانی هم، سانی آن را تا حدِ ممکن از واحه دور کرده بود؛نگاهی نمی‌خواست در بدترین زمانِ ممکن، دستهٔ عظیمی از جنگجویانِ نامرده از شکمِ کرمِ خدا بیرون‌شانه بجهند. آن سایهٔ مقدس هنوز در بیابان می‌خزید و از بدترین سوءهاضمهٔ تاریخ رنج می‌برد.
سانی قصد داشت کمی بعد آن را مرخص کند و بی‌مرگ‌ها را‌اگر دور از سپاهِ سایه، در همان حاشیه‌های بیابانِ کابوس سرگردان رها کند؛مانده پیش از آنکه فراوانی آسیبِ شدیدی ببیند، چه رسد به اینکه نابود شود.
کمی کنجکاو بود که اگر بی‌مرگ‌ها در معرضِ نورِ خورشید‌میخ‌های قرار بگیرند چه بر سرشان می‌آید، اما همین که می‌دانست‌دلتنگیِ از سپاهِ سایه دورند و سرِ راهش نیستند، برایش کافی بود.
آزاراکس آرواره‌هایش را به هم کوبید‌تقلا و با خشمی وحشتناک در حدقه‌های‌نگاهی خالی و تاریکش به نفیس خیره شد.
«بزدل! خائن!»
سانی اخم کرد.
«چرا داره بهت فحش می‌ده؟»
نفیس بی‌اعتنا‌خورد به اسکلتِ‌کرد باستانی خیره ماند.
«اگه بخوام حدس بزنم... حس کرده حاملِ طلسمِ کابوسم. برای همین منو‌دوخته برگزیدهٔ بافنده می‌دونه. بافنده به دیمون‌ها خیانت کرد و جنگِ شوم رو‌عقلش ول کرد. پس به چشمِ اون، من خدمتگزارِ یه خائنِ بزدلم؛ دیمونِ تقدیر.»
سانی لبخند زد.
چرا به من برخورد؟
«پس عالی شد.»
فقط برای این به درختِ مقدس نیامده بودند که نفیس مسیرِ گذشته‌اش را مرور کند و از کمی‌بی‌حالتش تأملِ نوستالژیک در خود لذت ببرد. در حقیقت، سانی امیدوار بود در ازای آزاد کردنِ آزاراکس، او را‌پیچید به خدمت بگیرد و از این طریق متحدِ قدرتمندی در طولِ سفر به بیابانِ کابوس به دست آورد.
برای این منظور، اتفاقاً خیلی خوب بود که او دیگر‌باشد حاملِ طلسمِ کابوس نبود. دست‌کم در ظاهر، هیچ ربطی به‌قربانی‌شدنِ بافنده نداشت؛ بنابراین آزاراکس دلیلی برای تنفر و تحقیرِ او نداشت.
«هی، با توام... آزاراکسِ قدرتمند، شاهِ شاهان،کرد طاعونِ فولاد، فاتحِ صد تخت. چطوره من‌شود و تو یه گپی با هم بزنیم؟»
جمجمهٔ فرسوده چرخید و لحظه‌ای‌غرید به او نگاه کرد. انگار‌رها آزاراکس تازه متوجهِ حضورش شده بود.
...سپس، پوستِ درختِ مقدس ترک برداشت. اسکلت ناگهان با خشمی‌میخ‌های جنون‌آمیز برای رهایی تقلا کرد و شکستگی‌های باریکی روی استخوان‌های‌دلتنگیِ باستانی‌اش افتاد. غرشِ جانورانه‌ای از میانِ آرواره‌های قفل‌شده‌اش بلند شد.
آزاراکس با خشم به نفیس نگاه کرده‌شاید بود. اما وقتی نوبت به سانی رسید،خون انگار حسش نفرتی خالص، زلال و تمام‌عیار بود.
«بردهٔ سایه! تو‌همان و اربابت رو‌دندان‌غروچه‌ای تیکه‌تیکه می‌کنم، موجودِ ملعون!»
سانی چند بار پلک زد.
اوه...
دقیقاً. سرشتِ او، بردهٔ سایه، در ابتدا متعلق به‌همین‌گونه سایه‌های ایزدِ سایه بود. پس جای تعجب نداشت که‌کوهی اسکلتِ باستانی او را یکی از آن‌ها فرض کرده بود.
آزاراکس از همان ابتدا در جنگِ شوم در جبههٔ دیمون‌ها جنگیده بود؛ منطقی بود فرض کند که‌چهرهٔ هیچ علاقه‌ای به خدمتگزارانِ ایزدان ندارد. از آن گذشته، سانی به هر ایزدی وصل نبود. او به‌گوش‌خراش ایزدِ سایه متصل بود؛ همان کسی که بی‌مرگ‌ها و آزاراکس را به رنجِ ابدی نفرین کرده بود.
...چه ضایع.
آبِ حوضچهٔ کوچک موج برداشت و تلماسه‌های‌کرد اطرافشان شروع به فروریختن کردند. شاخه‌های درختِ‌شود مقدس از خشمِ آزاراکس به‌شدت تاب می‌خوردند.
جمجمه‌هایی که به شاخه‌ها بسته شده بودند به رقص‌همین‌گونه درآمدند و به این سو و آن سو تاب‌کوهی خوردند؛ با هر برخورد به یکدیگر تق‌تق صدا می‌کردند.
«تیکه‌تیکه‌ت می‌کنم!»
سانی که جا‌دندان‌غروچه‌ای خورده بود، به‌تقلا آزاراکس خیره ماند.
مدتی ساکت ماند و‌لحظه بعد با نگاهی تیره‌غرید به اسکلتِ خشمگین چشم دوخت.
«می‌خوای منو تیکه‌تیکه کنی؟»
ابرو در‌درست هم کشید و‌خورد بعد پوزخند زد.
«...برو تهِ صف.»
قبلی
بعدی