چپتر 2311: برف و خاکستر
0«این... دیگه جدیده.»
سانی به چشم‌اندازِ عجیب و باشکوه خیره شد. دامنه‌های تاریکِ‌نمی‌دانست آتشفشانِ دودآلود در بارشِ خاکستر غرق شده بود، و قله‌های‌صفحهٔ برفی در دوردست از دریای ابرها سر بر آورده بودند...
تاریکی و مهتاب همچون‌شود نقاشیِ ظریفی با جوهر،موضعی در هم تنیده بودند.
حالتی گرفته بر چهره‌اش نشست.
«برف و خاکستر، هان؟»
انگار طرفِ سفیدِ این‌نفسش بازیِ مرگ برف بود‌خشم و طرفِ سیاه، خاکستر.
از آنجا که سانی روی آتشفشانِ میانی از آن سه آتشفشان ایستاده بود، به یکی از‌معروف جنگجویانِ خاکستر تبدیل شده بود. آن هم نه یک جنگجوی معمولی؛ در بازی‌ای که آریل و‌درست ملکهٔ یشم ناتمام رها کرده بودند، مهرهٔ سیاه روی خانهٔ سیاهِ وسط تاج بر سر داشت.
به این معنی که‌دلش سانی نقشِ تایرنتِ خاکستر‌آینده‌ای را بر عهده گرفته بود.
آرام نالید.
«لعنت بهش!»
تنها سه خانهٔ سیاه روی صفحه مانده بود، در حالی که چهل و‌قرار شش خانهٔ دیگر سفید بودند. از مهره‌های سیاه هم فقط سه تا باقی‌باش مانده بود: تایرنت و دو جانور؛ در حالی که طرفِ سفید دوازده مهره داشت.
سانی اصلاً نمی‌توانست تصور کند آریل‌لبریز به این فلاکت ببازد. پس حتماً‌احتمالِ ملکهٔ یشم با خاکستر بازی کرده بود...
«لعنت بهش،شود آخه چقدر توی‌باید شطرنج افتضاح بودی؟!»
سانی با عصبانیت نفسش را بیرون داد؛ دلش از خشم لبریز بود. نمی‌دانست چه آینده‌ای در‌زیادی انتظارش است، اما احتمالِ زیادی وجود داشت که برای فرار از این صفحهٔ یشمیِ وحشتناک، مجبور‌مگه شود بازی را تمام کند. این یعنی باید تایرنتِ برف را از موضعی به‌شدت ضعیف می‌کشت.
مگه قرار نبود ملکهٔ یشم به‌یعنی خردمندی معروف باشه؟ نمی‌تونست حداقل مهره‌های‌مگه بیشتری براش بذاره تا باهاشون بجنگه؟!
نفسش را آرام بیرون داد.
«آروم باش.»
هنوز هیچ‌چیز نمی‌دانست. حتی اگر شکش درست بود، معلوم نبود این بازیِ مرگ‌است چطور کار می‌کند. مشخصاً قوانینِ حاکم بر این عالمِ مصنوعی باید با قواعدِ بازیِ‌باید اصلی متفاوت می‌بود، حتی اگر به نظر می‌رسید بر پایهٔ همان‌ها بنا شده است.
برای مثال، نبردِ میانِ مهره‌ها طبقِ قواعد پیش می‌رفت؛ اگر قواعد حکم‌مگه می‌کرد که مهره‌ای باید ببازد، حتماً می‌باخت. اما سانی صرفاً یک مهره‌بجنگه نبود... یک آدم بود. آدمی که خوب می‌دانستند جان‌سخت است و به‌شدت مرگبار.
پس با وجودِ قواعدی که حکم‌لبریز به شکستش می‌دادند، باز هم شانسِ‌احتمالِ خوبی برای از پای درآوردنِ دشمن داشت.
«صبر کن... دشمن؟»
چهرهٔ گرفتهٔ‌بودی سانی از قبل‌بیرون هم تاریک‌تر شد.
دشمنش دقیقاً چه کسی بود؟ پاسخ واضح‌باید به نظر می‌رسید: باید تایرنتِ برف و بقیهٔ‌خردمندی مهره‌های سفید باشند. اما آن مهره‌ها چه بودند؟
از آنجا که سانی مهره نبود،لبریز بلکه موجودی زنده بود که صفحهٔ‌احتمالِ بازی او را زندانی کرده بود...
پس بقیهٔ‌شود مهره‌ها هم‌یعنی می‌توانستند همین‌طور باشند.
با به یاد آوردنِ اعماقِ مورمورکنندهٔ‌داد تباهی که درونِ صفحهٔ زیبای یشمی‌انتظارش نهفته بود، چهره در هم کشید.
اگر مهره‌های برف واقعاً موجوداتی زنده بودند، باید موجوداتِ کابوسِ قدرتمندی می‌بودند. از دیدنِ چاهی از‌معروف تاریکیِ هولناک که حتی از روحِ مکافات هم بزرگ‌تر و عمیق‌تر بود جا خورده بود، اما‌درست اگر منشأ آن نه یک، بلکه دوازده پلیدِ باستانی بود... آن‌وقت همه‌چیز منطقی به نظر می‌رسید.
«حداقل از رتبهٔ‌داد اعظم هستن. شاید‌لبریز هم رتبهٔ نفرین‌شده؟»
سانی آهی عمیق کشید.
پس مهره‌های خاکستر چه؟
او تایرنتِ خاکستر بود، اما دو جانورِ خاکستر هم روی‌ضعیف تخته بودند. آیا آن‌ها هم موجوداتِ کابوس بودند، یا کسِ‌بیشتری دیگری هم همراهِ او به بازیِ مرگ کشیده شده بود؟
معمولاً کاسی می‌توانست نقشِ پیام‌رسان میانِ او‌نمی‌دانست و متحدانش را بازی کند، اما انگار‌وجود ارتباطِ ذهنی‌اش با او قطع شده بود.
سانی مدتی مکث کرد.
اول کارهای مهم‌تر...
پیش از آنکه به فکرِ برنده‌شدن در بازیِ مرگ باشد،ضعیف باید مطمئن می‌شد راهی برای فرارِ بی‌دردسر از آن نیست.بیشتری اگر راهی بود، دیگر دلیلی نداشت با پلیدهای برف بجنگد.
یا بهتر بگویم، بدونِ آمادگی به مصافشان برود. سانی همچنان مصمم بود بخشِ‌زیادی تبارِ بافنده را به دست بیاورد، و آن بخش به تایرنتِ برف ربط‌به‌شدت داشت. که یعنی او و تایرنتِ برف بالاخره باید جایی با هم روبه‌رو می‌شدند.
سانی آرام وضعیت را سنجید. حالتِ‌موضعی فعلی‌اش کاملاً غیرعادی بود، و حالا وقتش‌خردمندی رسیده بود که به این مسئله بپردازد.
چقدر عجیب...
اولین ناهنجاری کاملاً غریب بود: نمی‌توانست آنچه را تجلی‌های دیگرش حس‌می‌کشت می‌کردند، حس کند. سانی هفت بدن داشت، اما ذهنش فقط یکی‌بذاره بود؛ پس چنین چیزی نباید ممکن می‌شد. با این حال، شده بود.
نمی‌توانست سایه‌های پیرامونِ سایه‌های خودش یا اعضای خاندانِ سایه را هم‌اما حس کند. برای اولین بار پس از مدتی طولانی، ذهنش ساکت و‌یعنی سوت‌وکور بود و تنها حواسِ یک آواتارِ واحد در آن جریان داشت.
به‌نوعی آرام‌بخش بود.
حتی حسِ سایه‌اش هم سرکوب شده بود‌دلش و تنها بخشی از آتشفشان را که بالاتر‌احتمالِ از ابرها قد برافراشته بود، در بر می‌گرفت.
آریلِ لعنتی... واقعاً از‌شود این یارو متنفرم. هر کدوم‌به‌شدت از ساخته‌هاش از قبلی بدتره.
سانی پشتِ سرش‌داد را خاراند و‌لبریز بعد بلند آه کشید.
خب، مطمئنم‌شود تجلی‌های دیگه‌م اوضاعشون‌باید رو به راهه.
مهم‌تر از آن، نمی‌توانست هیچ ارتباطی با قلمروِ خود احساس کند. در واقع،است حتی نمی‌توانست ارتباطی با عنصرِ منشأ خود حس کند؛ سایه‌ها هنوز پذیرایش بودند،یعنی اما هیچ جوهرِ جانی از آن‌ها دریافت نمی‌کرد... یا حتی از ارتشِ سایه‌هایش.
با این وجود، سانی به‌تمام یک قلمرو متصل بود و‌ضعیف از یک عنصرِ منشأ تغذیه می‌شد.
فقط مسئله این بود‌دلش که آن‌ها قلمرو و‌آینده‌ای عنصرِ منشأ او نبودند.
در عوض، آن...
خاکستر؟
خب، منطقی بود. هر چه نباشد، او‌باید تایرنتِ خاکستر بود. معقول بود فرض کند هرچه‌خردمندی قله‌های بیشتری را فتح کند، قدرتش بیشتر می‌شود.
در حالِ حاضر، تنها سه قله در‌نمی‌دانست کنترلِ او بود، در حالی که تایرنتِ‌وجود برف چهل‌وشش قله را در اختیار داشت.
سانی اصلاً‌شود از این‌یعنی اعداد خوشش نمی‌آمد.
بگذریم.
خیلی کنجکاو بود بداند آیا می‌تواند سایه‌هایش‌باید را احضار کند یا نه. اگر می‌توانست،نبود نابود کردنِ مهره‌های برف بسیار آسان‌تر می‌شد...
اما افسوس که نمی‌توانست. در‌خشم واقع، حتی نمی‌توانست واردِ دریای روحش‌اما شود یا خاطره‌ها را احضار کند.
سایه‌هایش را‌شود هم نمی‌توانست‌یعنی احضار کند.
ای بابا!
سانی دندان‌هایش‌وحشتناک را روی‌شود هم سایید.
پس از بررسیِ اوضاع، به‌خشم این نتیجه رسید که وضعیت‌است به‌معنای واقعی کلمه مسخره است.
«پس در نتیجه...»
در بازیِ ساختهٔ دیمونِ هراس‌بیرون گرفتار شده بود و از قدرت‌ها،آینده‌ای تجهیزات و زیردستانش محروم مانده بود.
تمامِ دارایی‌اش همین یک بدن بود و لباسی‌موضعی که به تن داشت... یا بهتر بگویم لباسِ استعاری‌اش،باشه چون لباس‌هایش در واقع از سایه‌ها شکل گرفته بودند.
این‌ها تنها منابعی بودند که برای‌لبریز مقابله با دوازده وحشتِ باستانی، از‌احتمالِ جمله تایرنتِ برفِ شوم، در اختیار داشت.
سانی لحظه‌ای‌شود درنگ کرد، سپس‌باید لبخندِ کجی زد.
«خیلی ناعادلانه‌ست، نه؟»
...البته برای تایرنتِ برف.
ایدهٔ درخشانِ چه کسی‌دلش بود که وارثِ مرگ را‌انتظارش به بازیِ مرگ دعوت کند؟
سانی سر تکان داد.
آن احمق‌ها‌بودی نمی‌دانستند چه چیزی‌بیرون در انتظارشان است...