چپتر 2392: قلعهٔ برف
0صبح که فرارسید، منظرهٔ تارهای‌اما بی‌پایانی که سراسرِ جهان را پوشانده‌مذاب بودند، از پیش هم وهم‌انگیزتر شد.
پرده‌های مواج و ریش‌ریش از ابریشمِ سیاه و شبح‌وار، هرچه را به‌تصویرِ چشم می‌آمد پوشانده بودند و در پسِ افق ناپدید می‌شدند. کوه‌ها کاملاً‌می‌داد زیرِ آن‌ها مدفون شده بودند، همچون سنگ‌قبرهایی که کپک رویشان را گرفته باشد...
حالا که فکرش را می‌کرد، کوهی که دیروز ترک کرده بودند هم باید به ابریشمِ سیاه آلوده شده باشد —حوصله به همین دلیل بود که از روی درختِ محور به چشمِ سانی عجیب آمده بود. تارها هنگامِ فورانِ کوه سوخته‌کمکش بودند — اما اینجا، ابریشمِ رازآلود بیش از آن بود که در خاکستر و موادِ مذاب بسوزد و از بین برود.
سانی در سکوت به آن چشم‌اندازِ‌شکل کابوس‌وار خیره ماند و مشتِ راستش‌ساخته را آهسته باز و بسته کرد.
«اصلاً از‌فورانِ این وضعیت‌سوخته خوشم نمیاد.»
کمتر از دو روز تا نبرد با تایرنتِ برف باقی‌ساخته مانده بود و این یعنی باید خود را از نظرِ‌کهربا ذهنی آماده می‌کرد... برای رویارویی با هرچه در انتظارش بود.
اما پیش از آن باید کارِ خاطره‌ای را‌کافی تمام می‌کرد؛ همان خاطره‌ای که داشت با کهربای‌بافتهٔ طلاییِ درختِ محور و سه خردهٔ روحِ مقدسش می‌ساخت.
این بار‌طرحِ می‌خواست یک‌پیش‌تر تعویذ بسازد.
طرحِ افسون پیش‌تر در ذهنش شکل گرفته بود و رشته‌های کافی از جوهرِ سایه برای‌سکوت بافتنش ساخته بود. حالا سانی صرفاً داشت تصویرِ ذهنیِ آن بافتهٔ جادویی را مرور می‌کرد‌نمیاد و هم‌زمان با حوصله تکهٔ کهربا را با چاقویی از جنسِ سایه می‌تراشید و شکل می‌داد.
کهربای طلایی بیش از حد سفت بود، اما زیرِ‌بافتنش تیغهٔ تیز رفته‌رفته تسلیم می‌شد. شکلی که سانی می‌تراشید‌حوصله هم زیبا بود و هم ساده — یک ستاره.
آن ستاره قرار بود در‌ذهنش کشتنِ تایرنتِ برف کمکش کند؛ حالا‌بافتنش آن تایرنتِ برف هرچه که بود.
بعد از آن... قرار بود آن را به قدیس بدهد. قدیس‌بافتنش مدت‌ها بود تعویذِ قدرتمندی متناسب با تسلیحاتِ جهانِ زیرینش نداشت، بنابراین سانی‌چاقویی باید مطمئن می‌شد که ستارهٔ غروب برازندهٔ صاحبِ آینده‌اش از کار درمی‌آید.
«بعداً می‌تونم افسونِ اولیه‌ش رو هم ارتقا بدم. این خرده‌های روحِ مقدس واقعاً معرکه‌ن... وزنِ‌سکوت بافتِ طلسمی که می‌تونن تحمل کنن دیوانه‌واره. این افسونی که تو ذهنم دارم همین الانش‌نمیاد از بیشترِ کارای قبلیم پیچیده‌تر و ظریف‌تره، و هنوز خیلی مونده تا پتانسیلشون رو تموم کنه.»
وقتِ سانی تنگ بود، بنابراین باید در طراحیِ افسون نبوغِ واقعی‌صرفاً به خرج می‌داد. راه‌حل‌هایی که برای ساده‌کردنِ الگوهای پیچیده و در‌جنسِ نتیجه تسریعِ روندِ بافندگی پیدا کرده بود، واقعاً خلاقانه و بی‌نظیر بود.
حتی برای ستارهٔ غروب محدودیتی شرطی گذاشته بود تا در صورتِ فراهم‌شدنِ شرایطِ مناسب، اثرش به‌شدت‌بافتهٔ قوی‌تر شود... راستش این ایده را از گناهِ تسلا دزدیده بود، همان شمشیرِ نفرین‌شدهٔ صاحاب‌مرده. تاجِ‌تسلیم گرگ‌ومیش هم سازوکارِ مشابهی داشت و جوهرش را فقط در گرگ‌ومیشِ غروب و سپیده‌دم پر می‌کرد...
حالا که فکرش را‌پیش‌تر می‌کرد، بسیاری از قدرتمندترین خاطره‌هایش—اگر‌جوهرِ نگوییم بیشترشان—به شکلی محدودیت داشتند.
همین به آن‌ها قدرتِ واقعی می‌داد. سانی همیشه‌بیش ناخودآگاه این اصل را درک کرده بود، اما تازه‌کابوس‌وار الان کاملاً فهمیده بود چطور از آن بهره ببرد.
احتمالاً درسِ عمیقی دربارهٔ آدم‌ها و نقص‌هایشان در‌سایه این موضوع نهفته بود، اما آن‌قدر غرق در‌مرور کارش بود که نمی‌خواست واردِ حاشیه‌رویِ فلسفی شود.
دو روز، یک شب.
این تمامِ زمانی بود که‌ذهنش پیش از روبه‌رو شدن با‌سایه تایرنتِ برف برایش باقی مانده بود.
روزِ اول در یک‌سوخته چشم‌به‌هم‌زدن گذشت و خیلی‌بیش زود، دوباره غروب شد.
پلِ ابسیدین...
شکل نگرفت.
ستون‌های خاکستر به سمتِ کوهِ دوردست کشیده شدند و شروع به سفت شدن کردند، اما در‌بافتهٔ تارهای مواج گیر افتادند و پیش از آنکه شکلی به خود بگیرند، فروریختند. سانی و کای‌تسلیم در سکوتی بهت‌زده این صحنهٔ زیبا و وهم‌انگیز را تماشا کردند، سپس محتاطانه به یکدیگر نگاهی انداختند.
پلی در کار نبود، اما قلمروِ خاکستر همچنان می‌توانست حرکت کند. پس سانی‌بین یک جفت بالِ سیاه پدیدار کرد و آن دو بر فرازِ دریای ابریشمِ‌اصلاً سیاهِ مواج به پرواز درآمدند و با احتیاط روی قلهٔ کوهِ شمالی فرود آمدند.
از آنجا،پیش‌تر سرانجام توانستند قلعهٔ‌رشته‌های برف را ببینند.
و همچنین منبعِ‌افسون ابریشمِ سیاه، یعنی‌شکل خودِ تایرنتِ برف را.
چـ—چی؟
جانور چنان عظیم بود که‌اما حتی سانی هم می‌توانست آن‌موادِ را با چشمِ غیرمسلح ببیند.
با چهره‌ای رنگ‌پریده به قلهٔ‌رشته‌های کوهِ آخر خیره ماند و‌ساخته نفس کشیدن از یادش رفت.
آنجا، در دوردست...
بیدِ سیاهِ غول‌پیکری روی قلهٔ ابریشمین نشسته بود و بال‌های تاریکش‌بافتنش شیبِ کوه را می‌پوشاند. پاهایش شبیه ستون‌های ابسیدین بود. شاخک‌هایش تا‌کهربا بلندی‌های آسمان کشیده شده بود و به‌آرامی در باد تکان می‌خورد.
بیدِ سیاه شباهتِ دوری به پروانه‌های کابوسِ مقبرهٔ آریل داشت، اما بسیار غول‌پیکرتر و هولناک‌تر‌سکوت از آن‌ها بود. حتی ظاهرِ بیرونی‌اش هم نبود که تا این حد وحشتناک به نظر می‌رسید...کمتر بلکه تنها نگاه کردن به آن، سانی را غرق در حسِ ناامیدیِ سرد و وهم‌انگیزی می‌کرد.
چیزی در این بیدِ عظیم چنان شوم، وحشتناک و عمیقاً نادرست‌صرفاً بود که حس می‌کرد می‌خواهد تسلیم شود و دست از مقاومتِ‌جنسِ بی‌معنی‌اش بردارد. هرچه باشد، از همین حالا هم کارش تمام بود.
اما دلیلِ‌طرحِ بهت‌زدگیِ سانی‌پیش‌تر این نبود.
بلکه به این خاطر‌پیش‌تر بود که بیدِ سیاهِ شوم...جوهرِ به‌طرزِ عجیبی برایش آشنا بود.
حالا که فکرش را می‌کرد...
ابریشمِ سیاه‌پیش‌تر هم آشنا‌شکل به نظر می‌رسید.
سانی لرزید‌طرحِ و سپس‌پیش‌تر آرام زمزمه کرد:
«من... می‌شناسمش.»
کای با تعجب نگاهش کرد.
«چی؟»
سانی دستِ راستش را بالا آورد‌شکل و به جانورِ وحشتناکی که روی‌ساخته قلعهٔ برف نشسته بود اشاره کرد.
«من اون جانور‌افسون رو می‌شناسم... یا‌شکل حداقل گونه‌اش رو.»
هرگز تایرنتِ برف‌کوه را ندیده بود،اینجا اما خوب می‌شناختش.
آن موجود عروسک‌گردان بود.
کرمِ عروسک‌گردانی بود که ذهنِ انسان‌ها را در هم پیچانده،سایه از آن‌ها تغذیه کرده و نابودشان کرده بود، و حالا پس‌تکهٔ از فرار از این شفیره، به بیدِ عروسک‌گردان تبدیل شده بود.
سانی توصیفِ‌طرحِ کفنِ عروسک‌گردان را‌ذهنش به یاد آورد...
[روزی کرمِ تردیدی راهِ خود را به قلبِ پادشاهی درستکار باز کرد. با گذشتِ زمان، پادشاه از درون بلعیده شد و به عروسکِ خیمه‌شب‌بازی‌اش بدل گشت. یک عمر بعد، کرمِ عروسک‌گردان از پیکرِ بی‌جانِ پادشاه گریخت و پیله‌ای از ابریشمِ سیاه به جا گذاشت. هیچ‌کس نمی‌داند به کجا رفت؛ با این حال، وقتی مردم جرئت کردند به قلعهٔ خاموش نزدیک شوند، این ابریشم را میانِ کوه‌هایی از استخوان‌های جویده‌شده یافتند و از آن زرهی ساختند.]
...نمی‌دانست جانوری که با آن روبه‌رو شده همان‌کافی کرمِ عروسک‌گردانی است که مسببِ پیدایشِ شاهِ کوه‌بافتهٔ بود، یا صرفاً تکامل‌یافته‌ترین عضو از گونهٔ مخوفشان است.
تنها چیزی که می‌دانست این بود که توصیفِ‌کافی زرهِ قدیمی‌اش هیچ اشاره‌ای نکرده بود که لارو‌بافتهٔ پس از ترکِ شفیره‌اش به چه چیزی تکامل می‌یابد.
و حالا داشت به‌سوخته چیزی که لارو به آن‌خاکستر تبدیل شده بود نگاه می‌کرد.