چپتر 2873: شاهزادهٔ طردشده

موردرت احساس آسودگی می‌کرد، چون مهم نبود چقدر خودش را فریب‌خوشش​ داده بود، در اعماق وجودش همیشه می‌دانست آن رؤیازاد چه جور‌می‌کردند​ هیولایی است و اگر کنارِ آستریون می‌ماند، چه آینده‌ای در انتظارش بود.

به جای پشیمانی، سرانجام به خودش که آمد، دید سرشار از امیدی خاموش، انتظار و هیجانی‌نکشید​ محتاطانه است. سعی کرد این احساسات را سرکوب کند، چون نمی‌خواست دوباره آسیب ببیند... اما در‌پرهیز​ نهایت، آن‌ها از خاموش‌شدن سر باز زدند و رفته‌رفته جان گرفتند تا قلبش را فتح کنند.

موردرت با خود فکر کرد حالا که دورانِ حضورش پیشِ آستریون به سر رسیده و معاملهٔ پدرش با‌شکست​ آستریون تمام شده است، می‌تواند به خانه برگردد... به دلاوری. تصور می‌کرد با آغوشِ باز از او استقبال‌پرهیز​ می‌شود، از محبتِ خانوادهٔ واقعی‌اش لذت می‌برد و سرانجام در جایی خواهد بود که واقعاً به آن تعلق دارد.

هر چه بود، او شاهزادهٔ جنگ بود. در سنِ کمِ دوازده‌سالگی کابوسِ اول را‌خانواده‌های​ فتح کرده و از آرواره‌هایش به‌عنوانِ استادِ سرشتی ایزدی بیرون آمده بود. قطعاً پدرش،‌بمانند​ پادشاه، نمی‌توانست آرزوی وارثی شایسته‌تر از او را داشته باشد... و بنابراین، آینده روشن بود.

البته، واقعیت خوش‌بینیِ‌شکست​ ساده‌لوحانه‌اش را به‌کلی‌فهمید​ در هم شکست.

طولی نکشید که موردرت فهمید در خاندانِ بزرگِ دلاوری جایی ندارد. پدرش که پیش‌تر از او خوشش نمی‌آمد،‌خاندانِ​ حالا با تحقیری آشکار با او رفتار می‌کرد. بزرگانِ خاندان و اعضای خانواده‌های فرعی از او پرهیز می‌کردند و‌نیست​ می‌دانستند که مورد لطفِ پادشاه نیست. ملازمانِ خاندان او را وهم‌آور می‌یافتند و ترجیح می‌دادند از او دور بمانند.

خیلی زود، موردرت در دربارِ سلطنتی به فردی طردشده تبدیل‌بنابراین​ شد. او نه وارثِ مغرورِ خاندانِ دلاوری بود و نه‌نکشید​ شاهزادهٔ جنگ. در واقع، به‌سختی می‌شد او را شاهزاده نامید...

در بهترین‌خاندانِ​ حالت، او‌ندارد​ شاهزادهٔ هیچ بود.

موردرت که برای سومین بار در زندگیِ کوتاهش طرد شده بود، سرانجام فهمید که هرگز‌رفتار​ به هیچ‌جا تعلق نخواهد داشت. دلیلش این نبود که چطور رفتار می‌کرد، یا اینکه به اندازهٔ‌می‌دادند​ کافی تلاش نکرده و راهِ اشتباهی را برای تلاش‌کردن پیش گرفته بود. دلیلش صرفاً ذاتش بود.

ذاتِ او شبیهِ دیگران نبود، و‌بنابراین​ مردم از هیچ‌چیز بیشتر از کسانی‌ساده‌لوحانه‌اش​ که با آن‌ها فرق داشتند، متنفر نبودند.

بنابراین، برای نخستین بار، موردرت دست از میلش برای پذیرفته‌شدن و تأییدشدن کشید — چه‌خوش‌بینیِ​ از سوی پدرش، چه آستریون، و چه هر کسِ دیگری. با ردِ ایدهٔ تکیه بر دیگران‌بزرگانِ​ و پس از زندانی‌کردنِ خودِ هفتمش در آینهٔ بزرگ، روزهایش را بی‌هدف و تنها سر کرد.

او دنیا را به خودش بازتاب داد و درست به همان اندازه بی‌رحم، بی‌تفاوت و‌فرعی​ سنگدل شد. سرانجام، تصور کرد که می‌خواهد به همان اندازه قوی هم بشود... آن‌قدر قوی‌زود​ که خودکفا باشد و هرگز مجبور نشود به کسی وابسته بماند. تا وام‌دارِ هیچ‌کس نباشد.

تنها وام‌دارِ خودش.

متأسفانه، خاندانِ‌وارثی​ دلاوری نقشه‌های‌داشته​ دیگری داشت.

پادشاه و افرادش از قبل به‌خاطرِ ذاتِ وهم‌آورِ موردرت و پتانسیلِ ترسناکش نسبت به او محتاط بودند. از آنجا‌طولی​ که همین حالا هم برای کنترلِ او به دردسر افتاده بودند، اگر در راهِ عروج پیش‌تر می‌رفت چه می‌کردند؟‌می‌دانستند​ موردرت همین حالا هم باعث می‌شد احساس خطر کنند... شاید هم دلیلِ خوبی برایش داشتند... اما دست‌کم می‌شد مهارش کرد.

چه می‌شد اگر‌بزرگِ​ آن‌قدر قوی می‌شد که‌نمی‌آمد​ دیگر نمی‌توانستند مهارش کنند؟

پس، او را از به مصاف رفتن با کابوسِ دوم منع کردند و تمامِ حمایتشان را پس‌خاندان​ گرفتند. تنها یک دیوانه جرئت می‌کرد به‌تنهایی به مصافِ یک بذر برود، پس تشخیص دادند که به‌اندازهٔ‌خیلی​ کافی تحتِ کنترل است و در عوض سعی کردند برای پرت کردنِ حواسش، او را راضی نگه دارند.

اما موردرت راضی‌بشو نبود.

در عوض، خود را به تبعیدی خودخواسته در جزایرِ زنجیری فرستاد و در پناهگاهِ نوکتیس ساکن‌ساده‌لوحانه‌اش​ شد. خاندانِ پرِ سفید دست‌نشاندهٔ خاندانِ دلاوری بود، اما مادرسالارِ جوانشان گوشه‌گیر بود و به دوری‌خاندان​ گزیدن از دربارِ سلطنتی شهرت داشت، بنابراین در تیولِ او آزادیِ عملِ زیادی به موردرت داده شد.

در آنجا، موردرت مشغولِ آماده شدن برای همان‌تحقیری​ کاری شد که از انجامش منع شده بود‌پرهیز​ — برای به مصاف رفتن با بذرِ کابوس.

سرانجام آماده‌سازی‌هایش لو رفت، هرچند خودش در آن‌بزرگِ​ زمان خبر نداشت. تازه وقتی فهمید که شوالیه‌های دلاوری‌خاندان​ در کمینش نشستند و فولادِ سرد قلبش را شکافت.

قرار بود موردرت همان جا و در‌آینده​ همان لحظه بمیرد و داستانِ باشکوهِ نخستین دارندهٔ‌طولی​ سرشتِ ایزدی، به پایانی بی‌افتخار و ناخوشایند برسد...

اما موردرت نمرد. زیرا حتی اگر پدرش تصمیم به قتلِ او گرفته بود،‌البته​ هیچ‌کس توانِ کشتنش را نداشت. شوالیه‌های دلاوری تلاش کردند و شکست خوردند، بزرگانِ‌خوشش​ خاندان تلاش کردند و شکست خوردند... و خودِ پادشاهِ شمشیرها نیز شکست خورد.

بدنِ موردرت نابود شد.‌ندارد​ روحش نیز از بین رفت،‌آشکار​ اما او حاضر نبود بمیرد.

دلیلش این بود که او سرشتِ ایزدی داشت و‌ندارد​ ذاتش با دیگران فرق می‌کرد. او کاملاً انسان نبود‌اعضای​ — پس برای انسان‌ها، او همان «دیگریِ» هراس‌انگیز بود.

انسان‌ها روحی داشتند، بدنی که ظرفِ آن روح بود، ذهنی که مجرایش به شمار می‌رفت،‌طولی​ ذاتی که نیروی محرکهٔ هر سهِ این‌ها بود، و سایه‌ای که مرگشان را به دوش‌خانواده‌های​ می‌کشید. این‌ها در کنارِ جرقهٔ شعله‌ای که سرچشمهٔ همه‌چیز بود، کُلِ وجودِ یک شخص را می‌ساختند.

با این حال، موردرت از یک جزءِ دیگر هم ساخته شده بود. روحِ او، سایه‌اش،‌خوش‌بینیِ​ ذاتش... همهٔ این‌ها صرفاً تجلیِ بازتابِ او بودند. در واقع، او پیش و بیش از‌رفتار​ هر چیز یک بازتاب بود — بازتابی از یک انسان، اما در هر حال یک بازتاب.

این خودِ واقعی‌اش، یعنی بازتابش بود که واردِ روحِ یک موجودِ زنده می‌شد تا آن را نابود کند و کنترلِ بدنِ آن موجود را‌می‌یافتند​ به دست بگیرد. به همین دلیل بود که دوئل‌های روح برای موردرت تا این حد خطرناک بود — این تنها زمانی بود که هستهٔ‌بار​ واقعیِ وجودش واردِ سطحی می‌شد که هر کسی می‌توانست آن را مجروح یا نابود کند، و در نتیجه او نیز مانندِ بقیه فانی می‌شد.

اما در آن زمان، خاندانِ دلاوری هنوز این‌بزرگِ​ را نمی‌دانست. پس حتی وقتی پدرش بدن و‌بزرگانِ​ روحِ او را نابود کرد، بازتاب باقی ماند.

حتی پادشاهِ شمشیرها نیز تیغه‌ای نداشت که قادر به شکست دادنِ دیگران باشد... دست‌کم‌شکست​ در آن گذشتهٔ دور چنین تیغه‌ای نداشت. با این حال، او در جادوی رونی‌خاندان​ کاملاً مهارت داشت، بنابراین توانست زندانی برای پسرش، که در کشتنش ناکام مانده بود، بسازد.

این‌گونه بود که موردرت‌نمی‌توانست​ در نهایت برای اقامتی طولانی‌باشد​ در معبدِ شب دعوت شد.