چپتر 3121: دروازه را باز خواهند کرد
0در حالی که به سمتِ دیوارِ دوردست قدم می‌زدند، شهر مرده و خاموش بود. خیابان‌ها خالی بود و‌پرده هیچ تنابنده‌ای به چشم نمی‌خورد. سکوتی وهم‌انگیز فضا را پر کرده بود؛ انگار جایی مسیر را اشتباه رفته و‌گرسنه از جهنم سر درآورده بودند... اگر جهنمی در کار بود، افی تصور می‌کرد باید شبیه به همین جا باشد.
در زندگی‌اش انواع و اقسامِ وحشت‌ها را دیده بود و ویرانه‌های سیاه‌شده — ساختمان‌های فروریخته، اجسادِ پراکنده در‌شده غبار و بوی پوسیدگی و خاکستر که در هوا پیچیده بود — برایش تازگی نداشت. خودِ این ویرانی جهنم‌تغییر نبود... جهنمِ واقعی، آگاهی از تمامِ دردها، یأس‌ها و رؤیاهای شکسته‌ٔ انسانی بود که زیرِ آوار پنهان شده بود.
افی خوشحال بود که مورگان و سیشان‌چشمانشان تصمیم گرفته بودند در این مسیرِ دلگیر همراهی‌اش‌کردند کنند. وگرنه، بیش از حد احساسِ تنهایی می‌کرد.
اما با نزدیک‌برایش شدن به دروازهٔ‌خودِ شهر، اوضاع تغییر کرد.
به بیشترِ سربازانش دستورِ عقب‌نشینی داده بود، اما حالا استقبالِ باشکوهی انتظارش را‌ادای می‌کشید. سربازانِ بی‌شماری — که همگی تکیده و درهم‌کوفته بودند — برای بدرقهٔ‌همهٔ فرمانده‌شان جمع شده و دو دیوارِ انسانی در دو طرفِ جاده تشکیل داده بودند.
نه هورا کشیدند و نه حرفی زدند.واقعی با این حال، وقتی افی نزدیک شد،انسانی می‌توانست تمامِ حرف‌های ناگفته‌شان را در چشمانشان بخواند.
هنگامِ عبورش، سربازان در سکوت به او ادای احترام کردند؛عبورش چهره‌های تودارشان پرده از توفانی از احساساتِ متلاطم برمی‌داشت. اندوه، احترام،متلاطم درد، شجاعت — می‌توانست همهٔ این‌ها و حتی بیشتر را ببیند.
اما بیشتر از هر چیز، آنچه می‌دید قدرت بود. این آدم‌ها همگی‌آگاهی مجروح، گرسنه، خسته و بیمار بودند و داشتند امیدشان را از دست می‌دادند.سیشان اما هیچ‌کدامشان نشکسته بودند — هیچ‌کدام حتی به تسلیم شدن فکر هم نمی‌کردند.
پس با خودش فکر‌می‌توانست کرد بهتر است نمایشِ‌بخواند خوبی برایشان اجرا کند.
افی کمرش را صاف کرد، به چشمانِ سربازانش خیره شد و لبخند زد.شکسته‌ٔ لبخندی مطمئن و آسوده بود — لبخندی که هیچ نشانی از ترس یا‌همراهی‌اش تردید در آن دیده نمی‌شد. همان لبخندی که بارها و بارها دیده بودند.
اگر شاهزادهٔ جوانِ این شهرِ رو به مرگ وقتی‌هنگامِ می‌گفت او را به یاد خواهند آورد صادق بود،پرده افی می‌خواست که او را همین‌گونه به یاد بیاورند.
آرزوی عجیبی بود، چرا که همهٔ آن‌ها‌این صرفاً اشباحی بودند که طلسم احضارشان کرده بود‌یأس‌ها و با پایان یافتنِ کابوس از بین می‌رفتند.
اینکه اشباحی فراموش‌شده آدم را به یاد بیاورند، چه معنایی‌عبورش داشت؟ سرانجام به دروازه‌های شهر رسیدند. آنجا، چهره‌ای تنها منتظرشان‌احساساتِ بود؛ وسطِ جاده ایستاده بود و راهشان را سد می‌کرد.
البته که کای بود.
مورگان و سیشان قدم‌هایشان‌می‌توانست را آهسته کردند تا افی‌هنگامِ به‌تنهایی به او نزدیک شود.
افی جلو‌پیچیده رفت و‌تازگی آرام سوت زد.
اوه اوه.حال کای اصلاً‌می‌توانست خوشحال نیست...
در واقع، این موضوع مثل روز روشن بود. دیگران سعی کرده بودند احساساتشان را‌انسانی پنهان کنند، اما او به خودش زحمتی نداده بود — چهره‌اش تاریک و گرفته‌وگرنه بود... حتی مستأصل. زیرِ چشمانش گود افتاده و سیاه شده بود و نگاهش گزنده بود.
چشم‌های کبود،حال گونه‌های فرورفته،می‌توانست لب‌های ترک‌خورده...
خدای من.
کای واقعاً به خودش‌می‌توانست نرسیده بود. حتماً دنیا‌بخواند داشت به آخر می‌رسید.
«افی...»
افی جلوی‌حال او ایستاد‌می‌توانست و لبخند زد.
«چرا این‌قدر دمغی؟»
کای لحظه‌ای به‌وقتی او خیره ماند‌ناگفته‌شان و بعد اخم کرد.
«باید یه راهِ دیگه باشه. مجبور نیستی...واقعی نباید این کار رو بکنی. می‌تونیم یه‌انسانی نقشهٔ دیگه بکشیم. لطفاً تجدید نظر کن.»
افی لحظه‌ای در‌وقتی سکوت براندازش کرد‌ناگفته‌شان و بعد خندید.
«منو که می‌شناسی رفیق. من خیلی اهلِ فکر و ملاحظه نیستم.واقعی کلی زور زدم تا همین یه نقشه رو بکشم... حالا انتظار‌شده داری کلِ قضیه رو دوباره بررسی کنم؟ خدایان رحم کنن، عمراً بتونم.»
حاضر نبود با لحنِ شوخِ او‌ناگفته‌شان آرام شود و با نگاهی تیره‌سکوت و نافذ به او چشم دوخت.
افی آهی کشید.
«نقشهٔ خوبیه کای... تنها راهه. خودت می‌دونی. هر کدوممون فقط‌عبورش باید سهمِ خودش رو انجام بده. سهمِ من یکم پرزرق‌وبرقه، ولی‌متلاطم سخت‌ترین نیست. در واقع، شاید کارِ من از بقیه‌تون راحت‌تر باشه.»
کای دندان‌هایش‌پیچیده را روی‌تازگی هم فشرد.
«تو رو می‌کشه!»
افی لحظه‌ای ساکت‌این ماند، بعد سر‌جهنمِ تکان داد و خندید.
«شاید. ولی فوراً منو‌می‌توانست نمی‌کشه — و همین‌بخواند کافیه. پس، برو کنار.»
کای کمی دیگر با خشم‌نداشت به او خیره ماند و‌جهنمِ بعد نگاهش را پایین انداخت.
سرانجام، به کناری‌وقتی رفت و اجازه‌ناگفته‌شان داد رد شود.
افی لحظه‌ای درنگ کرد، بعد دستش را روی‌آگاهی شانهٔ او زد و از کنارش گذشت. حالا‌آوار تنها دروازه بود که در برابرش قد برافراشته بود.
کمی تردید‌حال کرد و بعد‌حرف‌های نفسِ عمیقی کشید.
«هی، کای.پیچیده می‌تونی یه لطفی‌نداشت در حقم بکنی؟»
او جوابی نداد؛وقتی افی برگشت و‌ناگفته‌شان نگاهی به او انداخت.
«وقتی رفتم بیرون... نگاه نکن.»
دیگر چیزی‌حال نگفت، و او‌حرف‌های هم پاسخی نداد.
اما در نهایت، کای آهسته‌نداشت سر تکان داد. افی لبخند زد‌واقعی و او هم سر تکان داد.
«باید وجهه‌ام رو حفظ کنم،حرف‌های همین. خب، تو قبلاً آیدل‌عبورش بودی، پس باید درک کنی.»
با این حرف، هر چه باید گفته‌واقعی می‌شد، گفته شده بود. افی بارِ دیگر به‌زیرِ روبه‌رو نگاه کرد و صدایش را بالا برد:
«دروازه رو باز کنید!»
دروازهٔ اصلی و سربه‌فلک‌کشیدهٔ شهر که از آغازِ محاصره‌نبود بسته مانده و تن به هیچ رخنه و شکستی‌انسانی نداده بود، سرانجام ناله‌ای کرد و به حرکت درآمد.
باز کردنِ آن دروازهٔ عظیم کارِ پیچیده‌ای بود، چرا که خودِ بنّا آن را ساخته بود. وزنِ آن بسیار بیشتر از آن بود که‌درد مردم یا بیدارشدگان بتوانند هُلش بدهند — حتی عروج‌یافتگان و قدیس‌ها هم برای باز کردنش به زحمت می‌افتادند. بنابراین، سازوکارِ پیچیده‌ای در میان بود‌فکر که تیمی از مهندسان آن را هدایت می‌کردند. حالا آن سازوکار فعال شده بود و دو تخته‌سنگِ عظیمِ عرفانی را از هم دور می‌کرد.
خورشید دیگر داشت طلوع می‌کرد و شب را‌آگاهی پس می‌زد — روزِ تازه‌ای از راه رسیده‌آوار بود و با خود نویدِ فردایی روشن‌تر را می‌آورد.
یا شاید هم فردایی تاریک‌تر.
افی مطمئن نبود کدام‌یک، اما می‌دانست‌خودِ که فردا با تمامِ روزهای پیش‌آگاهی از آن کاملاً متفاوت خواهد بود.
وقتی دروازه آن‌قدر باز شد که یک‌چشمانشان نفر بتواند از آن عبور کند، نفسِ‌احترام عمیقی کشید و قدم به جلو گذاشت.
پشتِ سرش، سربازانِ بی‌شمار مشت‌هایشان را بر زره‌های خود‌تمامِ کوبیدند و با وقار نامش را فریاد زدند. صدایشان‌شده همچون غرشِ کرکننده‌ای به آسمان برخاست و افلاک را لرزاند.
افی لبخندِ محوی زد.
«لعنتی.»
کمی منقلب شده بود.
اما طعنهٔ روزگار اینجا بود که او در‌آگاهی این کابوس نقشِ دوشیزهٔ جنگ را بازی می‌کرد،آوار بنابراین آن‌ها حتی نامِ واقعی‌اش را فریاد نمی‌زدند.
«احمق‌ها...»
با عبور از دروازه، افی واردِ میدانِ کشتارِ پهناور و هولناکی شد که از دیوارِ شهر تا افق امتداد داشت. اگر شهر فقط شبیهِ جهنم بود،تصمیم اینجا چهرهٔ واقعیِ آن به حساب می‌آمد. اجساد در اینجا همچون کوه تلنبار شده بودند و کلاغ‌های چاق میانِ سلاح‌های شکسته و بقایای ماشین‌های محاصرهٔ غول‌پیکر‌می‌کشید قدم می‌زدند. زمین به لجنزاری سیاه تبدیل شده و غرق در خون و خاکستر بود. بوی تعفن تحمل‌ناپذیر بود و ستون‌های دود به آسمانِ رنگ‌پریده برمی‌خاستند.
بدونِ اینکه به پشتِ سر نگاه کند، به راهش ادامه داد. آن بیرون، در افق،کردند خطی تاریک مرزِ جهان را رسم می‌کرد. آن خط، اردوگاهِ پهناور و ظاهراً بی‌پایانِ لشکرِ‌ببیند فولاد بود — شب‌ها، آتشی که سربازانش برپا می‌کردند شبیهِ دریایی بی‌کران به نظر می‌رسید.
آنجا همان مقصدی‌این بود که افی‌جهنمِ به سویش می‌رفت...
امروز، پس از محاصره‌ای طولانی و‌ناگفته‌شان تلخ، قرار بود به شکست اعتراف کند‌ادای و شهر را تسلیمِ شاهِ شاهان کند.