چپتر 2849: محک زدنِ میدان

پس از فروکش کردنِ شوکِ اولیهٔ حملهٔ غافلگیرانه، بی‌مرگ‌ها خونسردیِ‌بلکه​ خود را بازیافتند و توجهشان را به سومین ارتشی معطوف‌پیش​ کردند که به بیابانِ کابوس یورش برده بود... ارتشِ سایه‌ها.

با این اتفاق، پیشرویِ سپاهِ‌حالا​ سایه به‌سرعت کند شد و‌جنگیِ​ در نهایت کاملاً از حرکت ایستاد.

در آن لحظه، سانی ماهیتِ‌رفتاری‌شان​ عجیبِ دشمنی را که با‌می‌جنگیدند​ آن روبه‌رو بود، کاملاً درک کرد.

بی‌مرگ‌ها موجوداتی زنده نبودند و کاملاً هم هوشمند به حساب نمی‌آمدند. هزاران سال ماندن در جهنمِ متروکِ‌حالا​ بیابانِ کابوس و گرفتاری در نبردی بی‌پایان، نه‌تنها گوشت را از استخوان‌هایشان کنده بود، بلکه تمامِ ردپایِ‌زدند​ شخصیتشان را هم پاک کرده بود. نفرینِ ایزدِ سایه نیز مدت‌ها پیش ذهنشان را در هم شکسته بود.

اما این‌متروکِ​ بدان معنا نبود‌بی‌پایان​ که بی‌عقل باشند.

در واقع، بی‌مرگ‌ها کاملاً باهوش بودند. فقط دامنهٔ هوششان به یک چیز و‌گرفتند​ تنها یک چیز محدود می‌شد: نبرد. و به‌عنوانِ موجوداتی که هزاران سال درگیرِ چیزی‌رسیدن​ جز نبردی بی‌پایان نبودند، در تارومار کردنِ دشمنانشان در میدانِ نبرد مهارتی هولناک داشتند.

به‌محضِ اینکه متوجهِ تهدیدی تازه شدند، ضرب‌آهنگِ درگیریِ میانِ آن‌ها و سپاهِ سایه بی‌درنگ تغییر کرد. انگار‌پراکنده​ واکنشِ زنجیره‌واری میانِ بی‌مرگ‌ها پخش شد و در دم الگوهای رفتاری‌شان را تغییر داد. جنگجویانِ نامرده که تا‌ویرانگر​ پیش از آن با یکدیگر می‌جنگیدند، حالا تمامِ توجهِ خود را به جنگجویانِ خاموشِ سرورِ سایه‌ها معطوف کردند.

آن‌ها به‌سرعت آرایش‌های جنگیِ پراکنده و انعطاف‌پذیری به خود گرفتند، نقاطِ ضعفِ‌داد​ نیروی دشمن را شناسایی کردند و دست به ضدحمله‌ای دقیق زدند؛ و‌انعطاف‌پذیری​ بی‌هیچ زحمتی از آن نقاطِ ضعف برای رسیدن به نتیجه‌ای ویرانگر بهره بردند.

سایه‌های ضعیف‌تر ذوب شدند و سریع‌تر‌نه‌تنها​ از آنکه سانی بتواند دلیلِ فروپاشیِ ناگهانیِ‌شخصیتشان​ آرایشِ سپاهش را بفهمد، از بین رفتند.

با این حال،‌یکدیگر​ نفیس بیشتر از‌توجهِ​ او زیرِ نظر بود.

دلیلش این بود که بی‌مرگ‌ها نه‌تنها فهمیده بودند نقاطِ آسیب‌پذیرِ‌می‌جنگیدند​ دشمن کجاست، بلکه در دم نقص‌های تاکتیکیِ خود را نیز‌نقاطِ​ شناسایی کرده و برای رفعِ آن‌ها دست به کار شده بودند.

آشکارترین نقص در میانِ آن‌ها، و دلیلِ اصلیِ اینکه سپاهِ سایه تا آن لحظه توانسته بود‌می‌جنگیدند​ به آن سرعت پیشروی کند، این بود که جنگجویانِ نامرده سرکوب می‌شدند: ستارهٔ درخشانی که در‌ضدحمله‌ای​ اوجِ آسمان می‌سوخت، آن‌ها را ضعیف می‌کرد، تعادلشان را به هم می‌زد، در هم می‌شکست و می‌سوزاند.

بنابراین، بی‌مرگ‌ها تلاش کردند آن ستاره‌نه‌تنها​ را نابود کنند، یا دست‌کم او‌ردپایِ​ را به پایین و روی زمین بکشند.

حکومتِ وحشتِ درخشانِ نف زمانی به پایان رسید که انبوهی از تیرها، نیزه‌ها و پرتابه‌های‌ضعفِ​ دست‌ساز همچون ابری سیاه از میانِ تلماسه‌ها به هوا برخاست. این توده در یک چشم‌به‌هم‌زدن‌بهره​ به او رسید و ردی از بادهای متلاطم را پشتِ سرِ خود به جا گذاشت.

هر پرتابه حاملِ نیرو و ارادهٔ مرگباری بود که برای‌می‌جنگیدند​ کشتنِ یک مطلق کفایت می‌کرد، ازاین‌رو نفیس بال‌هایش را جمع کرد‌ضعفِ​ و با رقصی نامنظم در میانِ آن‌ها، به‌سمتِ زمین شیرجه زد.

نه اینکه این پرتابه‌های تاریک واقعاً بتوانند او را بکشند؛ حدِ واقعیِ نیروی حیاتِ‌نامرده​ نف هنوز ناشناخته بود، اما قرار نبود مغلوبِ این سلاح‌های باستانی شود. زخم‌هایی که‌نیروی​ می‌توانستند به او وارد کنند، هرچقدر هم که وحشتناک بودند، با شعله‌های سفید شسته می‌شدند.

می‌توانست روی زمین در برابرشان دوام بیاورد، اما گیر افتادن میانِ بارانِ زوبین‌ها‌شخصیتشان​ در هوا باعثِ سقوطش می‌شد. و همین که به شن‌ها می‌خورد و نیزه‌های‌نبود​ دشمنانش او را به سیخ می‌کشیدند، بی‌مرگ‌ها می‌توانستند محاصره‌اش کنند و به بند بکشندش.

نامیراییِ نسبی شمشیری دولبه بود. کشتنِ موجوداتی مثل سانی و نفیس را‌انعطاف‌پذیری​ دشوار می‌کرد، اما در عین حال تاوانِ شکست خوردن را به حدِ‌زحمتی​ وحشتناکی بالا می‌برد؛ هر چه باشد، مرگ بسیار رحیمانه‌تر از رنجِ بی‌پایان بود.

ناگفته نماند که نفیس باید توانِ‌داد​ خود را برای شب‌های بی‌شماری از نبردهای‌خاموشِ​ مرگبارتر که در پیش داشت، حفظ می‌کرد.

بدنش سوراخ شد و بال‌های درخشانش پاره‌واکنشِ​ شدند... اما نفیس توانست بدونِ از دست‌نامرده​ دادنِ کنترلِ پروازش، از ابرِ پرتابه‌ها بگریزد.

به‌محضِ اینکه چنین کرد، شمشیرش را به سمتِ بخشی از میدانِ نبرد که بیشترِ‌پاک​ زوبین‌ها از آنجا آمده بودند نشانه رفت و انتقامی آتشین را رها کرد؛ او با‌واقع​ کمکِ شکل‌دهی و برکت، شعله‌های سفید و سوزانِ روحش را در پرتوِ ویرانگری متراکم کرد.

انگار تیغهٔ شمشیرِ ملتهبش ناگهان تا چند کیلومتر‌سرورِ​ قد کشیده بود و بی‌رحمانه فرود می‌آمد تا‌نیروی​ زخمی زغال‌شده بر سطحِ بیابانِ کابوس بر جای بگذارد.

اما حتی با وجودِ متلاشی شدنِ‌داد​ بسیاری از بی‌مرگ‌ها، چند لحظه بعد‌توجهِ​ دومین ابرِ پرتابه‌ها به هوا برخاست.

در این میان روی زمین، سپاهِ سایه بدونِ سپرِ محافظِ شعله‌های ستارهٔ دگرگون رها شده‌یکدیگر​ بود. این یعنی بی‌مرگ‌هایی که در برابرش بودند، دیگر توسطِ ستون‌های نابودگرِ آتشِ آسمانی سرکوب نمی‌شدند‌دست​ و از این رو می‌توانستند بدونِ هیچ مانعی بر سرِ سایه‌های در حالِ پیشروی آوار شوند.

نتیجهٔ کینهٔ‌متروکِ​ مهارنشدنیِ آن‌ها فوراً‌بی‌پایان​ به چشم آمد.

بی‌مرگ‌ها استوارترین جنگجویانِ خود را فرستادند تا راهِ قوی‌ترین دشمنان را سد کنند: سانی،‌نقاطِ​ سایه‌هایش، چند تن از قوی‌ترین سایه‌های مطلق، و گرگ. هم‌زمان، گروه‌هایی از مرگبارترین جنگجویانِ نامرده‌ویرانگر​ به نقاطی در آرایشِ سپاهِ سایه حمله بردند که سایه‌های ضعیف‌تر در آنجا متمرکز بودند.

لعنتی...

سانی در میانِ سایه‌ها گام برداشت و از دستِ حریفِ‌الگوهای​ سرسختی که با او می‌جنگید فرار کرد تا به گروهی از‌آرایش‌های​ بی‌مرگ‌ها که در آستانهٔ درهم‌شکستنِ آرایشِ سپاهِ سایه بودند، حمله کند.

سر رسیدنِ او بحرانِ آن بخش از میدانِ نبرد را به تعویق انداخت، اما فایدهٔ‌کرده​ چندانی نداشت؛ همین اتفاق در ده‌ها جای دیگر هم داشت می‌افتاد، و حتی اگر تجسم‌هایش‌باهوش​ را از هم جدا می‌کرد، تعدادشان برای مقابله با حملاتِ موذیانهٔ نامردگانِ باستانی کافی نبود.

خطِ تهاجمیِ سپاهِ سایه در یک جا شکسته شد، بعد در‌پراکنده​ جایی دیگر. سپس در چند جای دیگر؛ تا آن موقع، سانی مجبور‌بی‌هیچ​ شد سایه‌هایش را عقب بکشد تا از فروپاشیِ کاملِ آرایششان جلوگیری کند.

تغییرِ رویه به استراتژیِ دفاعی، آرایش‌داد​ را حفظ کرد و برایش زمان خرید،‌خاموشِ​ اما هرگونه پیشروی را هم غیرممکن ساخت.

با این حال...

برای اولین درگیری‌گرفتاری​ با بی‌مرگ‌ها، حتی همین‌گوشت​ هم نتیجهٔ بدی نبود.

نفیس چه گفته بود؟

خوب شکست‌زنجیره‌واری​ خوردن هم‌الگوهای​ یک مهارت بود.

تا وقتی سانی از این‌تغییر​ شکست درس می‌گرفت، می‌توانست دفعهٔ‌الگوهای​ بعد به نتیجهٔ بهتری برسد.

پشتکار واقعاً بزرگ‌ترین فضیلته...