چپتر 2595: غول‌های پنهان

بیرون توفانی بیداد می‌کرد.

آسمان پشتِ پردهٔ تاریک و بزرگی از ابرهای خشمگین پنهان بود. بادهای توفانی جهان را در هم‌سرکشی‌اش​ می‌کوبیدند و دریای بی‌کران در برابرِ ستمِ آسمان قد علم کرده بود. گسترهٔ مواجِ امواجِ خروشان تا‌درخشان​ بی‌نهایت در هر سو امتداد داشت و هر کدام همچون کوهی غلتان سر به فلک کشیده بودند.

باغِ شب تسلیم‌ناپذیر و بی‌باک در دلِ توفان پیش می‌رفت. زیرِ درخششِ رنگارنگِ فانوس‌های بی‌شمار، تنها جزیرهٔ‌مادی‌اش​ گرما و نور در جهانِ تاریک و سرد به شمار می‌آمد... البته به‌جز آذرخش‌های شاخه‌داری که همچون‌خشمِ​ تیرهای نقره‌ای از آسمانِ غران فرود می‌آمدند، گویی قصد داشتند دریا را به خاطرِ سرکشی‌اش مجازات کنند.

اما این آذرخش‌ها به جای اینکه به دریا بخورند، جذبِ‌گویی​ دکل‌های باغِ شب می‌شدند؛ چنان‌که گویی این کشتیِ باستانی در نبرد‌جای​ با توفان، در پوششی درخشان از قوس‌های الکتریکی احاطه شده بود.

هر موجِ عظیم مانندِ دیوارِ دژی بزرگ بود و با ارتفاعِ رعب‌آورش جهان را کوچک‌دریا​ جلوه می‌داد. با این حال، سینهٔ این کشتیِ غول‌پیکر بر فرازشان قد برافراشته بود. امواج‌کشتیِ​ را همچون دژکوبی توقف‌ناپذیر می‌شکافت و در هم می‌شکست، و با سرعتی ثابت به پیش می‌رفت.

شدتِ هر برخورد وحشتناک،‌آذرخش‌های​ غرشِ رعدها کرکننده، و‌آسمانِ​ درخششِ آذرخش‌ها کورکننده بود...

خب، دست‌کم‌کورکننده​ سانی این‌طور‌سانی​ حدس می‌زد.

چشمانش هنوز خوب نشده بود، و برای فرار از دردِ جسمانی، کالبدِ مادی‌اش را رها‌سرکشی‌اش​ کرده بود تا در سایهٔ جت پنهان شود. جت در آن لحظه در تالارِ رونیِ پاگودای‌پوششی​ اصلی حضور داشت و با مهارت کشتی را در مسیرش از میانِ توفانِ مهیب هدایت می‌کرد.

باغِ شب در برابرِ خشمِ عناصرِ طبیعی بی‌دفاع نبود. انگار سدی نامرئی از عرشهٔ اصلیِ این کشتیِ غول‌پیکر محافظت می‌کرد؛‌اما​ سدی که هم از زهرِ بادهای مهاجم می‌کاست و هم جلوی سیلاب‌شدنِ بارانِ سیل‌آسا را می‌گرفت — تا جایی که بسیاری‌مانندِ​ از مردم بیرون جمع شده بودند و زیرِ چترهای رنگارنگِ کاغذروغنی پناه گرفته بودند تا از تماشای منظرهٔ توفان لذت ببرند.

با این حال، باغِ شب آسیب‌ناپذیر نبود. اگر دستِ استواری هدایتش نمی‌کرد، همچنان ممکن بود‌دریا​ آسیب ببیند یا حتی واژگون شود. سینهٔ کشتی باید رو به امواج می‌ماند و سرعتِ کافی‌باستانی​ حفظ می‌شد — برای حفظِ جانِ مسافران، باید بی‌شمار جزئیاتِ دیگر نیز در نظر گرفته می‌شد.

به نظر می‌رسید جت با کمکِ چند تن‌چشمانش​ از بزرگانِ بازماندهٔ خاندانِ شب که نقشِ مشاورانش‌کالبدِ​ را داشتند، به‌خوبی از پسِ این کار برمی‌آمد.

باغِ شب از خشمِ‌تیرهای​ توفان بهره می‌برد و‌فرود​ ذخایرِ جوهرش را پر می‌کرد.

سانی نمی‌توانست نبردِ خیره‌کنندهٔ این کشتیِ غول‌پیکر و توفانِ ویرانگر را ببیند، اما همچنان می‌توانست عظمتش‌خاطرِ​ را حس کند. برای او، این توفانی از سایه‌ها بود — پهناور و به عمقِ دریا؛‌نبرد​ سایه‌هایی که زیرِ رگبارِ بی‌وقفهٔ آذرخش‌ها و عبورِ کشتیِ غول‌پیکر، آشفته و پرخروش در جریان بودند.

تماشای خشمِ عناصر‌به‌جز​ از امنیتِ سایهٔ جت،‌نقره‌ای​ به‌طرز عجیبی آرام‌بخش بود.

پس از مدتی، صدای توفان‌این‌طور​ در پس‌زمینهٔ ذهنش محو شد‌خوب​ و سانی با افکارش تنها ماند.

چیزهای زیادی‌آذرخش‌های​ برای فکر‌تیرهای​ کردن داشت.

کابوس آماده بود تا او را به رؤیاهای باغِ شب ببرد،‌می‌آمدند​ اما سانی نمی‌خواست پیش از بازگشتِ بینایی‌اش پا به قلمرویی ناشناخته‌آذرخش‌ها​ بگذارد. پس تا آن موقع، کاری جز فکر کردن از دستش برنمی‌آمد.

تماشای تاروپودِ عظیمِ تقدیر تأثیرِ ژرفی بر او گذاشته بود، حتی اگر موقتاً زمین‌گیرش‌داشتند​ می‌کرد. آسیبِ چشمانش می‌توانست بدتر از این باشد، اما ناچیز هم نبود؛ سانی تا‌می‌شدند​ چند روز ضعیف می‌ماند و تازه زخم‌های نامرئی هم بودند که باید در نظر می‌گرفت.

حتی الان هم وضعیتِ روانی‌اش کمی عجیب بود. انگار ذهنش شوکِ شدیدی دریافت‌فرار​ کرده بود و در نتیجه هنوز کمی کرخت بود... چه کسی می‌دانست اگر‌حضور​ مدام و برای مدت‌های طولانی در تقدیر خیره می‌شد، چه بلایی سرش می‌آمد؟

حالا که بهش فکر می‌کنم...

کاوش در ریسمان‌های تقدیر حتی از چیزی که سانی فکر می‌کرد خطرناک‌تر بود. این بار گذشتهٔ باغِ شب را‌کنند​ دیده بود که در کمالِ تعجب با گذشتهٔ درختِ جهان، آواتارِ ایزدِ دل، گره خورده بود. تولدِ جنگلِ مقدس و‌موجِ​ بخشی از تاریخِ طولانی‌اش را دیده بود که در نهایت به خلقِ کشتیِ عظیم به دستِ دیمونِ آسودگی ختم می‌شد...

اما به همان راحتی‌آذرخش‌های​ ممکن بود با رؤیاهایی روبه‌رو‌غران​ شود که قرار نبود ببیند.

اگر سانی نبردِ ایزدِ دل با موجوداتِ خلأ را می‌دید، چه بلایی‌برای​ سرش می‌آمد؟ چه می‌شد اگر نام‌های کفرآمیزشان را می‌شنید که با صدای‌پاگودای​ بلند بر زبان رانده می‌شدند و در معرضِ دانشِ ممنوعهٔ خلأ قرار می‌گرفت؟

سانی که‌آذرخش‌های​ در سایه‌ها پنهان‌نقره‌ای​ شده بود، لرزید.

ریسمان‌های تقدیر تا دوردست‌های گذشته امتداد‌تیرهای​ داشتند، تا همان سپیده‌دمِ زمان، و‌گویی​ حتی فراتر از آن، تا عصرِ آشوب.

اما آن دورانِ گذشته جای ترسناکی بود. زمانی بود که غول‌های آدم‌خوار در تاریکی تقلا می‌کردند...‌خاطرِ​ و آن تاریکی تنها موهبتی بود که به انسان‌های فانی ارزانی می‌شد؛ اگر تاریکی کنار می‌رفت و‌پوششی​ چهره‌های پنهانِ غول‌ها را می‌دیدند، وحشتِ حقیقت دیوانه‌شان می‌کرد و تا پایانِ عمر دست از سرشان برنمی‌داشت.

بنابراین، سانی‌کورکننده​ نمی‌توانست بی‌محابا در‌این‌طور​ گذشته خیره شود.

خدای من.‌آذرخش‌های​ الان دیگه واقعاً‌نقره‌ای​ یه پیشگو شدم.

در دل خندید.

با این حال، موهبتی بود که نمی‌توانست رد کند. آینده نابود شده بود، اما تواناییِ‌دریا​ پی بردن به رازهای گذشته به‌تنهایی نعمتِ بسیار مهمی بود. هرچه باشد، دانش سرچشمهٔ قدرت‌کشتیِ​ بود و حتی اگر به دست آوردنش بهایی داشت، سانی آماده بود بهایش را بپردازد.

چون سرانجام ناگزیر بود به‌این‌طور​ دلِ تاریکی بزند و شخصاً‌خوب​ با غول‌های آدم‌خوار روبه‌رو شود.

تواناییِ کار با ریسمان‌های تقدیر باید به یکی از ابزارهای‌گویی​ زرادخانه‌اش تبدیل می‌شد. فقط باید با نهایتِ احتیاط با آن‌ها‌آذرخش‌ها​ رفتار می‌کرد و هرگز بی‌محابا برای لمسشان دست دراز نمی‌کرد.

ریسمان‌های تقدیر...

سانی حسِ تارِ‌به‌جز​ طلایی را زیرِ نوکِ‌نقره‌ای​ انگشتانش به یاد آورد.

آن موقع، فقط‌دست‌کم​ انگشتانش را روی‌حدس​ طولِ آن کشیده بود.

اما آیا‌آذرخش‌های​ می‌توانست کارِ‌تیرهای​ دیگری هم بکند؟