چپتر 2960: رعدِ دزدیده‌شده
0بکش، بکش...
سانی این کلمه را مدام در سرش تکرار می‌کرد و تقلا می‌کرد زنده بماند، در حالی که‌یار پرندهٔ دزدِ پست با توفانی از حملاتِ ویرانگر به او یورش می‌برد. از این کلمه استفاده می‌کرد‌چیزِ تا عقلش را سر جایش نگه دارد — یا در واقع، تا خودش را به جنونِ مناسبی بکشاند.
جنونِ نبردی که ذهنِ کسانی را تسخیر می‌کرد که‌متوجه خود را تمام‌وکمال به دنیای خشنِ مبارزه می‌سپردند، و‌منقار آن‌ها را به حالتی فراتر از خلسهٔ معمولِ شفافیت می‌برد.
حالتِ ذهنیِ چنان شفافی که تمامِ‌نبردِ چیزها و مفاهیمی را که ربطی به‌نابودی‌اش هدفِ واحدِ کشتنِ دشمن نداشت، پاک می‌کرد.
عذابِ وحشتناکی که تحمل می‌کرد در واقع در این زمینه به کمکش می‌آمد.آسیبِ بیشترِ چیزهایی را که ممکن بود سدِ راهِ مبارزه شوند می‌شست و می‌برد،شانس و تنها عزمی غریزی و حیوانی برای نابودیِ منشأِ این عذاب به جا می‌گذاشت.
پرندهٔ دزدِ پست.
وقتی چنگال‌های پرنده پهلویش را پاره کرد، سانی بی‌اختیار غرشِ رعدآسایی سر داد. وقتی‌است منقارش بخشی از شانه‌اش را نابود کرد، دندان‌هایش را به هم سایید. وقتی بالِ‌بدزدد پرنده به سینه‌اش خورد و پرهای سیاه مثلِ تیغ او را بریدند، ناله‌ای کرد.
ردایِ یشمی‌بیشتر مثلِ کاغذ‌آرام‌آرام داشت پاره‌پاره می‌شد...
روحش نیز داشت پاره‌پاره می‌شد.
تا همین جا هم آسیبِ زیادی‌اما دیده بود — اما خوشبختانه می‌توانست‌آرام‌آرام بارها بیشتر از این را تحمل کند.
سانی آرام‌آرام متوجه می‌شد که‌بارها در این نبردِ وحشتناک، شانس‌نبردِ در واقع با او یار است.
این را می‌دانست چون پرندهٔ دزدِ پست برای نابودی‌اش‌یار تنها از منقار، چنگال‌ها و جنونِ بی‌کرانش استفاده می‌کرد‌تواناییِ — با اینکه تواناییِ کارهای بسیار بیشتری را داشت.
برای مثال، می‌توانست سرشتش را بدزدد. می‌توانست عزم یا عقلش‌روحش را بدزدد. می‌توانست چیزِ عجیبی را بدزدد، مثلِ توانایی‌اش در‌بیشتر تشخیصِ راست و چپ، یا یادِ اینکه شمشیرزنی آموخته است.
حتی می‌توانست مهارتش را به‌عنوانِ‌دیده یک جنگجو بدزدد و به‌جای‌بیشتر او از آن استفاده کند.
با این‌اما حال، این‌می‌توانست کار را نکرد.
نه به این خاطر که سانی‌نبردِ آن‌قدر قوی بود که در برابرش مقاومت‌نابودی‌اش کند، بلکه صرفاً به این دلیل که...
حتی نمی‌تونم باورش کنم.
صرفاً به این دلیل که پرندهٔ دزدِ پست چیزهای براق را دوست داشت، و هیچ‌چیز در موردِ سانی‌است براق نبود. در واقع، همه‌چیزِ او نقطهٔ مقابلِ براق بودن بود — تاریک، بی‌نور و دلگیر — و بنابراین،تشخیصِ پرندهٔ دزد هیچ علاقه‌ای به گرفتنِ هیچ بخشی از او نداشت. این فکر اصلاً به ذهنِ مجنونش خطور نکرد.
پس، به‌نوعی، سانی بدترین‌می‌توانست حریفِ ممکن برای مبارزه‌آرام‌آرام با آن ترورِ نفرت‌انگیز بود.
به همین دلیل بود که توانسته‌نبردِ بود تا این حد زنده بماند‌چون و خشمِ ترورِ نفرین‌شده را تحمل کند.
با این حال، قرار نبود تا ابد زنده بماند،می‌شد و نفیس هم آسیبِ کافی به پرندهٔ دزدِ پست وارد‌بارها نمی‌کرد تا قبل از نابودیِ کاملِ سانی، آن را بکشد.
که یعنی سانی به‌زودی مجبور‌دیده می‌شد رقصِ گریزپای خود را‌بیشتر رها کند و حالتِ تهاجمی بگیرد.
و نفیس هم باید در وارد کردنِ بیشترین آسیبِ‌متوجه ممکن به ترورِ نفرین‌شده جدی می‌شد، و هرچه در‌منقار توان داشت را بدونِ نگاه به عقب واردِ مبارزه می‌کرد.
فعلاً — برای چند لحظهٔ دیگر — داشتند محدودیت‌های اراده‌است و سرزندگیِ پرندهٔ دزدِ پست را می‌سنجیدند، و دنبالِ راهی‌بسیار می‌گشتند تا حملهٔ نهایی‌شان کارساز شود. منتظرِ لحظهٔ مناسب بودند.
خیلی زود،بریدند آن لحظه‌ردایِ بالاخره فرا رسید...
یا بهتر است بگویم، لحظه‌ای‌دیده پیش آمد که هر دوی آن‌ها‌کند حس کردند از این بهتر نمی‌شود.
با برداشتنِ زخمِ وحشتناکِ دیگری بر روحِ سانی، هیبتی کریه‌المنظر‌نبردِ از آسمان فرود آمد و به‌شکلِ هلالی دورِ ترورِ نفرین‌شده‌بی‌کرانش دوید و با هزاران پای داس‌مانندش به او حمله برد.
آن مار بود، زخمی و خونین، که شکلِ‌شانس ملکهٔ شراره‌ها را به خود گرفته بود —بی‌کرانش تایرنتِ اعظمی که زمانی بر هزارپاهای سیاه فرمانروایی می‌کرد.
ملکهٔ شراره‌ها مرگبارترین شکلی نبود که مار می‌توانست به خود بگیرد، اما گریزپاترینشان بود، و در لحظهٔ بینِ‌می‌توانست حال و آینده وجود داشت. از آنجا که مار از قبل به‌شدت زخمی شده بود و با دشمنی روبه‌رو‌کارهای بود که می‌توانست به‌راحتی نابودش کند، در این لحظه دفاع برایش معنای بیشتری نسبت به قدرتِ تهاجمیِ خام داشت.
با این حال، مار تنها‌دیده کسی نبود که به مبارزه‌بیشتر علیه پرندهٔ دزدِ پست پیوست.
سانی آن‌قدر زمان خریده‌می‌توانست بود تا آنانکه کارِ نابودیِ‌متوجه سایه‌های دزدیده‌شده را تمام کند.
از این رو، ابتدا تیرِ سیاهی ناگهان تاروپودِ جهان را شکافت و‌چون در یکی از چشمانِ پرندهٔ دزد فرو رفت؛ شدتِ برخورد سرِ جانور را‌عزم به عقب راند. این کُشنده بود که زه کمانش را رها کرده بود.
هم‌زمان، شوالیه‌ای بلندقامت که انگار زرهش از یشمِ سیاه‌می‌شد ساخته شده بود، خودش را به پهلوی ترورِ نفرین‌شده‌می‌توانست کوبید و سپرش موجِ ضربه‌ایِ ویرانگری به وجود آورد.
تاری پهناور از ابریشمِ نقره‌ای از بالا فروریخت‌می‌توانست و پلیدِ هولناک را در هم پیچید؛ هر‌شانس رشته‌اش مانند سیمِ خاردار در پوستِ جانور فرو می‌رفت.
پرندهٔ دزد‌اما برای کسری از‌بارها ثانیه درنگ کرد...
با کند شدنِ حرکاتش، که بر اثرِ هجومِ سه موجودِ مطلق‌می‌دانست لحظه‌ای گیج شده بود، بهمنی از سایه‌ها خود را به سویش‌مثال پرتاب کردند و از هر طرف او را در خود غرق کردند.
گویی موجی از تاریکی به پرندهٔ دزد‌داشت برخورد کرده بود و می‌رفت تا او‌زیادی را زیرِ تودهٔ خردکنندهٔ جنگجویانِ خاموش دفن کند.
سایه‌ها بسیار ضعیف‌تر از آن بودند که در نبرد با یک ترورِ نفرین‌شده زنده‌نبردِ بمانند، پس دست به این حملهٔ انتحاری زده بودند تا در همان زمانِ کوتاهِ‌بسیار پیش از نابودی‌شان به دستِ پرندهٔ دزد، بیشترین آسیبِ ممکن را به او وارد کنند.
اما در همان‌خوشبختانه چند لحظه پیش از‌کند رخ دادنِ این اتفاق...
ترورِ نفرت‌انگیز‌بیشتر در ضعیف‌ترین حالتِ‌متوجه خود قرار داشت.
اراده‌اش دیگر متمرکز نبود و پخش شده بود تا‌می‌شد تمامِ دشمنانش — سه موجودِ مطلق، قدیس و کُشنده،می‌توانست و ارتشی از سایه‌ها — را به زمین بکوبد.
این همان لحظه‌ای بود که نفیس‌اما برای وارد کردنِ ویرانگرترین حمله‌اش برگزید؛ لحظه‌ای‌متوجه که برای همهٔ آن‌ها نقطهٔ بی‌بازگشت بود.
در اوجِ آسمان، پیکرِ تابناکِ‌بارها ستارهٔ دگرگون، ستارهٔ ویرانی، ناگهان‌نبردِ با درخششی کورکننده شعله‌ور شد...
این نفیس بود که‌آرام‌آرام تمامِ هسته‌های روحش، به‌شانس جز یکی، را منفجر می‌کرد.
او نام‌های راستینِ آتش و نابودی را فراخواند و نام‌های راستینی را زمزمه‌آسیبِ کرد که سانی نمی‌دانست — و از دانستنشان منع شده بود — تا ایزدِ‌یار سقوط‌کردهٔ زیرِ پایش را ریشه‌کن کند. تا تباهیِ هولناکش را از جهان پاک کند.
دریاچهٔ مصب لحظه‌ای در نورِ‌دیده سفیدِ کورکننده‌ای غرق شد و‌بیشتر به ورطهٔ سفیدِ بی‌کرانی بدل گشت.
سپس ستونِ عظیمی از شعله‌های‌بارها سفید از اعماقِ آن ورطه فروریخت‌وحشتناک و پرندهٔ دزد را درسته بلعید.
سایه‌های سانی — آن‌ها که‌متوجه هنوز به دستِ ترورِ نفرت‌انگیز نابود‌می‌دانست نشده بودند — از هم پاشیدند.
تاری که‌بریدند آنانکه بافته‌ردایِ بود خاکستر شد.
قدیس پشتِ سپرش پناه گرفت‌دیده و سطحِ تاریکِ آن با‌بیشتر درخششِ سفید و خشمگینی شعله‌ور شد.
سانی صورتش را پوشاند؛ امواجِ‌بارها گرمای سوزانی را حس می‌کرد که‌وحشتناک مانند سیل به پیکرِ پاره‌پاره‌اش می‌خوردند.
برای چند لحظه‌کند کور شد و‌نبردِ وقتی دوباره توانست ببیند...
پرندهٔ دزدِ پست را دید‌یشمی که در شعله‌ها غرق شده بود‌نیز و پرهایش مانند علفِ خشک می‌سوختند.
آتش پوست و گوشتش را می‌سوزاند‌اما و وادارش می‌کرد منقارش را باز‌آرام‌آرام کند و از درد فریاد بکشد.
نوبتِ منه.
سانی خودش را آماده‌آرام‌آرام کرد تا آخرین ضربهٔ‌شانس ویرانگر را وارد کند.
اما پیش از آنکه بتواند ضربه‌اش را‌داشت فرود بیاورد، پرندهٔ دزدِ پست با صدای‌زیادی بلندی قارقار کرد و به آسمان اوج گرفت.
حرکتِ بال‌های سوزانش توفانی به پا کرد و قدیس و آنانکه را روی زمین‌نبردِ غلتاند. سانی روی زمین ماند، در حالی که ترورِ نفرت‌انگیز به سمتی که نفیس‌بسیار در هوا معلق بود شلیک شد؛ بال‌های ملتهبِ نفیس روشن‌تر از خورشیدهای دزدیده‌شده می‌درخشیدند.
پرندهٔ دزد بالاتر و‌می‌توانست بالاتر رفت، گویی می‌خواست‌آرام‌آرام نفیس را درسته ببلعد.
اما پیش از آنکه موفق شود، نفیس محدودیت‌های دگردیسیِ‌یار جزئی‌اش را کنار گذاشت و کالبدِ واقعی‌اش را به‌تواناییِ خود گرفت؛ تودهٔ پهناور و خشمگینی از شعله‌های سفید.
مانند فاجعه‌ای بر سرِ پرندهٔ دزد نازل‌داشت شد و بدنش را در کفنی از‌زیادی آتشِ سفید و نابودگر در میان گرفت.
پرندهٔ دزد‌همین بارِ دیگر‌زیادی جیغ کشید...
و بال‌هایش را جمع کرد‌بارها و مانند دنباله‌داری هولناک به‌نبردِ سمتِ دریاچهٔ مصب سقوط کرد.
چشمانِ سانی باریک شد.
آب.
فهمید پرندهٔ دزد قصدِ چه کاری را‌خوشبختانه دارد؛ می‌خواست در آب شیرجه بزند تا‌نبردِ شعله‌هایی را که داشتند کبابش می‌کردند خاموش کند.
غرید و‌اما به جلو‌می‌توانست یورش برد.
عمراً بذارم!
آن موجودِ نفرت‌انگیز‌ناله‌ای قرار نبود از‌کاغذ چنگش قسر در برود.
درست کسری از ثانیه پیش از آنکه پرندهٔ دزدِ پست‌بیشتر و نفیس با سطحِ دریاچه برخورد کنند، سانی خودش را‌چون به جلو پرتاب کرد و گردنِ آن پرندهٔ هولناک را چسبید.
سپس هر سه‌شان لایهٔ ضخیمِ‌بارها ابسیدینِ تجلی‌یافته را شکافتند و‌نبردِ در دریاچه فرو رفتند... دریاچهٔ مصب.
دریاچهٔ بزرگِ زمان.
و همان‌طور که دو تایتانِ مطلق‌کاغذ و یک ترورِ نفرین‌شده در اعماقش‌همین با هم می‌جنگیدند، زمان در هم شکست.
در هم شکست و پرندهٔ دزدِ‌اما پست — به همراهِ سانی و نفیس‌متوجه — ناگهان در میانِ تکه‌هایش گم شدند.
سقوط در‌اما زمان همچون‌می‌توانست دنباله‌داری تاریک.