چپتر 2779: موجوداتِ انسانی
0نمی‌توانستند او را به مدرسه‌ای بفرستند که بچه‌های عادی به آن می‌رفتند؛ مهم‌هرگز نبود پسرش چقدر در مهارِ قدرتش مهارت پیدا کرده باشد، هنوز به آن‌میانِ حدی نرسیده بود که وقتی هیجان‌زده می‌شد، به بچه‌های دیگر اجازه دهند نزدیکش شوند.
حتی سرشتِ حیرت‌انگیزش هم تضمینی برای خوب پیش رفتنِ اوضاع نبود. لینگِ کوچک می‌توانست بچه‌ها را‌به‌عنوانِ از آسیب دیدن به دستِ خودش نجات دهد، اما نمی‌توانست خودش را از ضربهٔ روحیِ ناشی از‌افی آسیب زدن به آن‌ها حفظ کند. بنابراین، دایرهٔ آشنایانش محدود مانده بود و همهٔ آن‌ها بزرگسال بودند.
مسئلهٔ آموزش‌دایرهٔ هم در‌محدود میان بود.
او به‌عنوانِ یک قدیس، ذهنِ فوق‌العاده تیزی داشت؛ ذهنی که هر نابغهٔ عادی‌ای را فرسنگ‌ها پشتِ سر‌هرگز می‌گذاشت. آن ذهن پیوسته به سوخت نیاز داشت، بنابراین وظیفهٔ افی و پدرش بود که مطمئن شوند‌سایه‌ها پسرشان تغذیهٔ فکریِ کافی دریافت می‌کند تا به بزرگسالی سالم تبدیل شود و استعدادِ خارق‌العاده‌اش را شکوفا کند.
در ابتدا خودشان در خانه به او آموزش می‌دادند، اما بعد تصمیم گرفتند تعدادی معلمِ‌نبوده خصوصیِ قابل‌اعتماد و برجسته را دعوت کنند. احتمالاً هرگز کودکی نبوده که از چنین گروهِ‌سایه‌ها درخشان و محترمی راهنمایی گرفته باشد و معلم جولیوس برجسته‌ترین مربی در میانِ آن‌ها بود.
چه کسی می‌دانست سرورِ سایه‌ها نه‌تنها دیوانه‌ای است که می‌تواند سیلِ‌بزرگسال عظیمی از مردگانِ قاتل را به جانِ دشمنانِ نگون‌بختش بیندازد، بلکه‌ذهنی مجنونی است که در زمینهٔ معرفیِ معلم‌های بی‌نظیر، به‌طرزِ عجیبی قابل‌اعتماد است؟
افی هرچه‌دایرهٔ از او تشکر‌مانده می‌کرد کم بود.
شامی که شوهرش آماده کرده بود در یک چشم‌به‌هم‌زدن ناپدید شد. او‌قابل‌اعتماد هیولای کباب‌شده را بلعید و حتی استخوان‌هایش را هم باقی نگذاشت. پدرِ لینگ‌گرفته با لبخندی محو تماشایش کرد و وقتی غذایش تمام شد، با ملایمت پرسید:
«به سوالم‌بعد جواب ندادی. اوضاع‌تعدادی چطور پیش رفت؟»
او فقط یک بیدارشده بود، بنابراین افی نمی‌توانست اطلاعات زیادی دربارهٔ آستریون به او بدهد. با‌به‌عنوانِ این حال، پس از استقرار زادهٔ رویا در باستیون، کلیات اوضاع را برایش توضیح داده بود،وظیفهٔ چون می‌دانست دیگر پنهان کردنش فایده‌ای ندارد. بنابراین همسرش می‌دانست خطرات تا چه اندازه جدی است.
او همچنین می‌دانست‌آشنایانش که افی امروز به‌بزرگسال دروازهٔ شمالی رفته بود.
افی لحظاتی‌ابتدا سکوت کرد، سپس‌می‌دادند شانه‌ای بالا انداخت:
«خب، بد نبود... خوب بود.»
چهرهٔ همسرش‌آن‌ها گرفته و‌کند تاریک شد:
«اوضاع انقدر خرابه؟»
افی چند بار پلک زد:
«منظورت چیه که‌تصمیم انقدر خرابه؟ گفتم‌معلمِ که، بد نبود.»
مرد تک‌خنده‌ای زد:
«دقیقاً. اگه واقعاً اوضاع خوب بود، با‌بزرگسال یک شوخی جواب می‌دادی... احتمالاً یک شوخیِ‌ذهنِ بی‌ادبانه و ناجور! اما حتی لبخند هم نزدی.»
افی مدتی خاموش ماند،خانه سپس آهی عمیق کشید‌گرفتند و سرش را پایین انداخت:
«...آره. اوضاع واقعاً خرابه.»