چپتر 2499: بازی با آب
0داخلِ کلیسا هم به اندازهٔ بیرونش مخروبه بود. دست‌کم‌اونایی سقف چکه نمی‌کرد — با توجه به اینکه قرار‌دنیای بود مدتی را اینجا بگذرانند، همین هم مایهٔ تسلی بود.
در کمالِ تعجب، خاکِ کمی هم نشسته بود. فضایی باز و وسیع به محرابی‌داشتن پرآذین ختم می‌شد، با ردیف‌هایی از نیمکت که با پارچه‌های سفید پوشانده شده بودند. بالاتر‌کمتر از همهٔ این‌ها، پنجره‌های بلندِ شیشه‌رنگی زیرِ نورِ رنگ‌پریدهٔ چراغ‌های برقیِ خیابان کم‌سو سوسو می‌زدند.
پهنهٔ تاریکِ کلیسای متروکه‌کرد به لطفِ آن با‌دین‌هایی درخششی رنگارنگ روشن شده بود.
سانی اهمیتی به فضای متروک و حسِ تلخِ‌متروکه قداستِ ازدست‌رفته نمی‌داد. راستش از معابدِ مخروبه حسابی‌متروک خوشش می‌آمد... دیدنِ آن‌ها حسِ نوستالژی به او می‌داد.
اما به نظر‌دورانِ می‌رسید مورگان کمی‌داشتن جا خورده است.
با کنجکاوی به‌بالای اطراف نگاهی انداخت و‌شمایل‌نگاری‌اش بعد سر تکان داد.
مورگان گفت:بالای «یه جای‌کرد کار می‌لنگه.»
سانی ابرو بالا انداخت.
«چی؟»
مورگان به محراب‌بالای و پنجره‌های شیشه‌رنگیِ‌این بالای آن اشاره کرد.
«این کلیسا. شمایل‌نگاری‌اش با هیچ‌کدوم از دین‌هایی‌هیچ‌کدوم که قبل از دورانِ تاریک رواج داشتن همخوانی‌نداره نداره. دست‌کم هیچ‌کدوم از اونایی که من می‌شناسم.»
سانی پشتِ سرش را خاراند.
چیزِ زیادی از دین نمی‌دانست‌رواج — در دنیای طلسمِ کابوس،می‌شناسم کمتر کسی از این چیزها سردرمی‌آورد.
بعد از فهمیدنِ اینکه ایزدان واقعاً وجود داشته‌اند اما حالا مرده‌اند، باور داشتن به هر چیزی سخت بود. حکومت هم دهه‌ها تلاش‌چیزِ کرده بود تا مردم را از هرگونه پرستشی دلسرد کند. شاید به این خاطر بود که فرقه‌های مختلف دردسرهای زیادی برای نسلِ‌دهه‌ها اول درست کرده بودند؛ هم حکومت و هم خاندان‌های میراث‌دار می‌خواستند مردم خلأِ معنوی‌شان را با چیزهایی غیر از باورهای عرفانی پر کنند.
تازه حالا که نفیس به رتبهٔ مطلق عروج‌دین‌هایی کرده بود، پرستش دوباره داشت میانِ مردم رواج‌اونایی می‌یافت — آن هم از چند جنبهٔ مختلف.
نفیس و آتش‌بانان با کسانی سروکار داشتند که به پرستشِ شعلهٔ جاودان و‌سانی آخرین دخترش روی آورده بودند، در حالی که سانی و خاندانِ سایه درگیرِ مقابله‌دیدنِ با فرقه‌های آخرالزمانی بودند که مثلِ قارچِ بعد از باران از زمین سبز می‌شدند.
در هر حال، او فقط تصورِ بسیار‌همخوانی مبهمی از دین‌های رایج در دورانِ تاریک‌چیزِ داشت، چه رسد به دورانِ پیش از آن.
«چیه، نکنه‌شیشه‌رنگیِ تو متخصصِ دین‌های‌کرد باستانی هم هستی؟»
مورگان پوزخندی زد.
«خودت گفتی‌کم‌سو تحصیلاتِ میراث‌داری‌ام رو‌پهنهٔ به رُخ نکشم.»
سانی سرفه‌ای کرد و گفت:
«اوه... آره، گفتم.»
به اطراف نگاهی انداخت.
«خب مشکلِ این کلیسا چیه؟»
حالا که فکرش را می‌کرد...
اخم کرد.
تازه حالا متوجه شد که آینه‌های بلندی با هنرمندیِ تمام گوشه‌وکنارِ کلیسا نصب شده‌اند. چیدمانِ استادانه‌شان‌اونایی چنان بود که کالیدوسکوپ‌های بی‌پایانی از بازتاب‌ها تا بی‌نهایت امتداد می‌یافتند؛ نورِ تابیده‌شده از پنجره‌های شیشه‌رنگی را‌ایزدان به دام می‌انداختند و فضای داخلِ کلیسا را چندین برابر بزرگ‌تر از چیزی که بود نشان می‌دادند.
منظرهٔ شگفت‌انگیز و زیبایی‌می‌زدند می‌شد... اگر یادِ هزارتوی آینه‌لطفِ مورمور به جانِ سانی نمی‌انداخت.
از آینه‌ها متنفرم.
مورگان شانه بالا انداخت:
«فقط... نابهنگامه؟ مطمئن نیستم این کلمه واقعاً براش درست باشه. منظورم اینه که تو‌همخوانی این دورهٔ زمانی، کلیسایی شبیهِ این روی زمین وجود نداشته. با این حال، نمادگراییِ ظاهریِ‌کسی معابد و کلیساهای شهرِ سراب کاملاً با اسنادِ تاریخی همخوانی داره، برای همین برام عجیبه.»
در آن لحظه، قدیس‌می‌زدند که مدت‌ها ساکت مانده‌متروکه بود، سرانجام به حرف آمد.
با کلافگی‌قبل نگاهشان کرد‌تاریک و پرسید:
«دارید درمورد چی حرف می‌زنید؟ این‌این کلیسا وقفِ سراب شده. هزاران تا‌تاریک از اینا تو سطحِ شهر هست.»
سانی، مورگان و‌اشاره افی همگی با گیجی‌هیچ‌کدوم به او نگاه کردند.
سرش را کمی کج کرد.
«سراب؟ دیمونِ خیال؟»
قدیس هم‌شیشه‌رنگیِ به همان اندازه‌کرد گیج شده بود.
«مگه کی؟»
سانی نوکِ دماغش را خاراند.
اوه... پس‌قبل اسمِ شهر فقط‌رواج یه تصادف نیست.
تا جایی که می‌فهمید، شهرِ سراب بازسازیِ دقیقی از یک سکونتگاهِ انسانی‌تاریک پیش از دورانِ تاریک بود. این کلیسا اولین تناقضِ آشکاری بود که پیدا‌نمی‌دانست کردند؛ مفهومی بیگانه در میانِ تقلیدی موشکافانه از یک شهرِ معمولی روی زمین.
ناگهان خیلی کنجکاو شد.
«ولی آخه چرا‌سوسو مردم باید یه‌تاریکِ دیمون رو بپرستن؟»
قدیس مدتی‌قبل ساکت ماند و‌رواج بعد آهی کشید.
«کی می‌دونه؟ من خودم آدمِ مذهبی‌ای نیستم.شمایل‌نگاری‌اش ولی این بخشِ مهمی از میراثِ فرهنگیِ ماست،همخوانی برای همین آدم طبیعتاً باید باهاش آشنا باشه.»
نگاهی سرزنش‌آمیز به سانی انداخت.
«معلومه که هیچ مدرکِ موثقی برای اثباتِ اینکه سراب واقعاً وجود داشته در دست نیست، چه برسه به‌تلخِ اینکه قدرت‌های معجزه‌آسا داشته؛ اصلاً حرفی از معنای عمیق‌تری که مردم به داستان‌های کارهاش نسبت می‌دن نمی‌زنم. با‌است این حال، از داده‌های غیرمستقیم راحت می‌شه فهمید که حداقل بر اساسِ یک شخصیتِ تاریخیِ واقعی شکل گرفته.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«چه داده‌هایی؟»
قدیس با‌بالای سرزنش به‌کرد او نگاه کرد.
«معلومه، خودِ وجودِ شهرِ سراب. بدونِ سیستمِ سدهایی که وجودش رو ممکن کرده، امکان نداشت چنین سکونتگاهِ پررونقی اینجا بنا بشه. این‌راستش سدها به شکل‌های مختلف هزاران سال وجود داشتن... مشخصه که بارها مدرن و بازسازی شدن—مثلاً همین نسخهٔ اخیرِ سدِ شمالی رو گروهِ‌گفت دلاوری تازه بازسازی کرده—ولی اگه بشه به اسطوره‌ها باور داشت، این سراب بود که اول از همه سدها رو طراحی کرد و ساخت.»
با رگه‌ای از‌دورانِ احترام در چشمانش، به‌همخوانی اطرافِ کلیسا نگاه کرد.
«اگه این‌طور باشه، پس حتی اگه هیچ قدرتِ معجزه‌آسایی هم نداشته، حتماً یه نابغهٔ واقعی بوده. ساختنِ یه چیزِ‌پشتِ به این عظمت و پیشرفته در اون سال‌ها... کارِ حیرت‌انگیزیه. سدهای شهرِ سراب بی‌دلیل یکی از عجایبِ هفت‌گانهٔ دنیای‌حالا باستان به حساب نمیان. حتی اگه سراب شخصیتِ جمعیِ چند نسل از معمارها و مهندس‌ها باشه، باز هم تحسین‌برانگیزه.»
سانی لبخندِ کمرنگی زد.
جالب بود که چطور اسطوره‌شناسیِ خیالیِ شهرِ سراب تا‌لطفِ حدی بازتاب‌دهندهٔ واقعیتِ عالمِ رؤیا بود. هرچه بود، روزگاری‌تلخِ خودِ حصار هم با سدهای عظیمی احاطه شده بود.
دروازهٔ رود در برابرِ آخرالزمان و گذشتِ زمان تاب آورده بود، اما در نهایت به دستِ مورگان و موردرت نابود شد—هرچند نیروهای بشریت،چیزها از جمله بث و رین، از قبل بازسازی‌اش را شروع کرده بودند. با این حال، سدِ شمالی اعصار پیش از بین رفته بود.فرقه‌های در واقع، سانی تنها به‌طورِ تصادفی از وجودش باخبر شده بود، وقتی افی اشاره کرد که بقایایش را در حصارِ واقعی پیدا کرده است.
ویرانه‌هایش در حصارِ دروغین از بین رفته بود. شاید انسان‌ها هنوز آن‌ها را کشف نکرده‌همخوانی بودند، یا شاید وقتی عوالمِ فانی به کامِ عالمِ رؤیا کشیده شدند، به‌سادگی نابود شده‌کسی بودند. در هر صورت، هیچ دژِ دوقلویی برای دروازهٔ رود در هیچ کجا پیدا نمی‌شد.
با این حال، نه سانی و نه افی مطمئن‌قبل نبودند که این سراب بوده که سدهای اطرافِ دریاچهٔ آینه‌سرش را ساخته است، درست همان‌طور که حصار را ساخته بود.
شاید «ساختن» کلمهٔ درستی نبود—با در نظر گرفتنِ اینکه داشت‌درخششی به دیمونِ خیال فکر می‌کرد، شاید او صرفاً آن‌ها را‌ازدست‌رفته تصور کرده و بعد خیالش را به واقعیت تبدیل کرده بود.
با این حال، مجذوب‌کننده بود...
«ولی چرا دیمونِ خیال‌اشاره باید این‌قدر به ساختنِ‌هیچ‌کدوم سد علاقه داشته باشه؟»
انگار قدیس از‌اشاره این سؤال کمی‌شمایل‌نگاری‌اش گیج شده بود.
چند لحظه مکث‌سوسو کرد و بعد‌تاریکِ شانه‌ای بالا انداخت.
«از آدم‌های مختلف جواب‌های مختلفی می‌شنوی.داشتن ولی اگه پیروِ عقایدِ مذهبی باشی... اون‌خاراند سدها رو ساخت تا آینه خلق کنه.»