چپتر 2334: تنهاییِ تلخ
0سانی که مشغولِ کار بود، کای مدتی در‌قوا سکوت استراحت کرد. انگار قصدِ خوابیدن نداشت و روی‌پرسید آن آتشفشانِ بایر هم واقعاً کاری از دستش برنمی‌آمد.
کماندارِ جذاب مدتی به دیوارهای دژِ مخروبه نگاه‌وحشتی کرد — یا بهتر است بگویم، از میانِ آن‌ها.فکر به احتمالِ زیاد داشت دشمنانشان را زیر نظر می‌گرفت.
زنبورهای بلورینِ‌دارد باقی‌مانده، کرمِ‌علاقه برف، غولِ کوکی...
«این‌قدر به اون موجوداتِ کابوسِ ترسناک زل‌طلسم نزن، کای. این کار فقط بیشتر به‌جوهرِ همت می‌ریزه و کمکی به تجدیدِ قوا نمی‌کنه.»
کای آرام نگاهش را از هر‌کمکی وحشتی که زیر نظر داشت گرفت‌وحشتی و به سانی چشم دوخت. سرانجام پرسید:
«شکلِ عجیبی از جادوئه. فکر‌نمی‌کنه نکنم تا حالا دیده باشم‌چشم کسی این‌طوری چیزی رو افسون کنه.»
سانی سر تکان داد.
«فکر نکنم دیگه تو دنیا‌داشتند کسِ دیگه‌ای قادر به اجرای این‌می‌دادند شکل از جادو باشه. فقط منم.»
کای حتماً می‌دانست توان‌های سرشتِ او چیست.تجدیدِ پس خبر داشت که ساختنِ خاطره‌ها مهارتی‌چشم است که سانی دارد، نه یک توان.
کماندارِ جذاب‌کمکی با علاقه به‌نمی‌کنه او نگاه کرد.
«چطوری یادش گرفتی؟»
سانی بی‌آنکه سر بلند کند جواب داد. شش‌درونِ دستش داشتند بافتِ طلسم را درونِ کمانِ سیاه شکل‌یکی می‌دادند، هر بار با یک رشته از جوهرِ سایه.
«اوه. یکی از صفت‌هام بهم اجازه می‌ده بافتِ طلسمِ خاطره‌ها رو ببینم و یکی‌چشم دیگه می‌ذاره لمسش کنم. یه بار... تو وضعیتِ خیلی ناامیدکننده‌ای گیر افتاده بودم. برای‌چیزی همین راهش رو پیدا کردم که چطور یه خاطرهٔ ابتدایی بسازم تا ازش فرار کنم.»
لبخندِ کمرنگی زد.
«بعدش دیگه فقط کلی تحقیق و مطالعه و‌بی‌آنکه آزمایش بود. با تماشای کاری که طلسم می‌کنه،کمانِ آروم‌آروم به خودم یاد دادم چطور کارای بیشتری بکنم.»
نگاهِ کوتاهی به کای انداخت.
«تو چی؟ با اون سرشتی که داری،تجدیدِ به نظر می‌رسه کاملاً برای شکل‌دهی ساخته‌چشم شدی. سعی نکردی روش تسلط پیدا کنی؟»
کای خندید.
«اوه... سعی کردم. ولی انگار من یه موردِ‌بی‌آنکه خاصم. بعضیا برای شکل‌دهی استعداد دارن و بعضیا‌کمانِ ندارن. اما چیزی که من دارم، استعدادِ منفیه.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«چطور مگه؟»
کای با‌کمکی لبخند شانه‌ای‌قوا بالا انداخت.
«به خاطرِ سرشتم، نام‌های راستینی که فرا می‌خونم فوق‌العاده قوی‌ان.کند اما در عوض، تسلط پیدا کردن روشون برام خیلی سخته...رشته بانو نفیس فکر می‌کنه این روشِ دنیا برای حفظِ توازنه.»
آهی کشید.
«حتی نمی‌تونم در قالبِ انسان نام‌ها رو به زبون بیارم — دست‌کم هنوز نه. البته می‌تونم تو فرمِ اژدها‌عجیبی خیلی راحت فرا بخونمشون، تقریباً انگار آروارهٔ اژدها ساخته شده تا اونا رو نعره بکشه. ولی واقعاً فایده‌ای نداره، چون‌شکل به‌زور می‌تونم نام‌ها رو تو ذهنم نگه دارم. حتی بعدِ سال‌ها تلاش، فقط تونستم روی تعدادِ خیلی کمی مسلط بشم.»
سانی چند‌کمکی لحظه به‌قوا حرف‌هایش فکر کرد.
«تو کَتم نمی‌ره که کسی مثلِ تو قرار نباشه شکل‌دهنده بشه. شاید فقط هنوز شرطِ لازم‌کمانِ برای تسلط روی جادوی نام‌ها رو برآورده نکردی. احتمالاً وقتی به رتبهٔ بالاتری برسی، اوضاع حسابی‌لمسش تغییر می‌کنه. یا شایدم... به میراثِ سرشتت ربط داشته باشه. شایدم نه. هنوز دریافتش نکردی، نه؟»
کای سرش را تکان داد.
«نه. ولی نمی‌فهمم چطور یه میراثِ سرشت‌تجدیدِ می‌تونه کمکم کنه جادوگرِ بهتری بشم. مگه‌چشم یادگارهای میراث معمولاً فقط خاطره‌های قدرتمندی نیستن؟»
سانی تک‌خنده‌ای زد.
«معمولاً آره. ولی نه همیشه. اوه، و‌گرفتی اصولاً یادگارهای میراث نیازی نیست قدرتمند باشن؛طلسم فقط باید سرشتت رو حسابی تکمیل کنن.»
با یکی از‌کند چهل‌ودو انگشتش به‌بافتِ خودش اشاره کرد.
«مثلاً خودِ من رو در نظر بگیر. میراثِ سرشتِ من در واقع یه... جور مجموعه مهارته. خودم پرورشش دادم، ولی طلسم‌فکر کمکم کرد قدمِ اول رو بردارم، یا بهتر بگم، سریع‌تر بردارم. قبلاً وقتی به نقاطِ عطفِ خاصی می‌رسیدم، با یادگارها بهم‌منم پاداش می‌داد. از اون طرف نفیس هست که میراثِ سرشتش بر پایهٔ درک و فهمه، و پاداشش چیزی جز دانش نیست.»
دوباره مشغولِ‌کمکی بافتنِ رشته‌های‌قوا جوهرِ سایه شد.
«پس با اینکه بیشترِ میراث‌های‌چطوری سرشت واقعاً خاطره‌ان، یا در مواردِ‌جواب نادرتر پژواک، ولی همه‌شون این‌طوری نیستن.»
مدتی ساکت ماندند.
اما در لحظه‌ای، کای با‌می‌ریزه چهره‌ای خنثی او را برانداز‌آرام کرد و با تردید پرسید:
«سانی... می‌تونم‌کمکی یه چیزی‌قوا ازت بپرسم؟»
سانی بی‌آنکه تمرکزش را‌علاقه از روی کمانِ سیاه‌بی‌آنکه بردارد، سر تکان داد.
کای چند لحظه مکث کرد.
«قبلاً... بهم گفتی که بقای من به‌تجدیدِ همراهانم بستگی داره و بقای اونا به من.دوخت اینکه تو عالمِ رؤیا هیچ‌کس به‌تنهایی زنده نمی‌مونه.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«همین رو گفتم.»
کای لحظه‌ای درنگ کرد.
«ولی وقتی همدیگه رو دیدیم، تو گورِ خدا کاملاً تنها‌آرام زندگی می‌کردی. یه قدیسِ منزوی، تک‌وتنها تو دنیا. این... این‌جادوئه رو از روی تجربه گفتی، یا صرفاً یه خردِ جمعی بود؟»
سانی لبخندِ کمرنگی زد.
قدیس... قدیس کسی بود که به دلِ عالمِ رؤیا زده و سه‌داشتند کابوس را فتح کرده بود. تا جایی که سانی خبر داشت، تنها‌یکی یک نفر به‌تنهایی کابوسِ سوم را فتح کرده بود: شاهزادهٔ جنگ، مورگانِ دلاوری.
انگار کای‌بلند دربارهٔ تنهاییِ گذشتهٔ‌داشتند او کنجکاو بود.
آهی کشید.
«از روی تجربه گفتم. منم‌نمی‌کنه تو گذشته کسی رو داشتم‌چشم که بهش تکیه کنم. همراهانی داشتم.»
تو یکی‌شون بودی، خنگول.
کای با اندوه به او نگاه‌بافتِ کرد و چیزی نگفت... با این‌بار حال، انگار می‌خواست سانی بیشتر حرف بزند.
سانی تک‌خنده‌ای زد.
«خب، آخر‌کمکی و عاقبتِ‌قوا خوبی نداشت.»
یک خردهٔ روحِ دیگر برداشت و آن را‌بی‌آنکه درونِ بافت قرار داد و با دقت رشته‌های‌کمانِ بی‌شماری از جوهر را به آن متصل کرد.
«آخر و عاقبتِ خوبی نداشت، چون به همراهانم خیانت کردم و از دستشون دادم. دلم‌سایه می‌خواد بگم دلیلِ خوبی برای رها کردنشون داشتم... شایدم داشتم... ولی در نهایت، دلیلم خودخواهانه‌گیر بود. من آدمِ خیلی خودخواهی‌ام، کای. آدمِ خیلی حریصی هم هستم. طمعِ خودخواهانه‌ام مایهٔ نابودیم شد.»
چه می‌شد اگر سانی با دسته‌اش‌کمکی می‌ماند و همراهشان به مصافِ جویندهٔ اول‌گرفت می‌رفت؟ اگر آرزویِ دیگری کرده بود چه؟
بهترین کار همین بود؟قوا یا تا آخرِ عمرش‌وحشتی با حسرت زندگی می‌کرد؟
اشتباهی نابخشودنی مرتکب شده بود؟
نمی‌دانست.
اما این را خوب می‌دانست‌می‌ریزه که از اینکه همراهانش را‌آرام از دست داده، به‌تلخی پشیمان است.
بعضی روزها، تحملِ‌تجدیدِ این تلخی بیش‌آرام از حد سخت می‌شد.
کای آرام‌دارد سرش را‌علاقه تکان داد.
«بهت نمیاد‌بلند آدمی باشی که‌داشتند نابود شده، سانی.»
این حرف تا حدی‌همت حقیقت داشت. سانی هر‌قوا چه بود، یک فرمانروا بود.
به کای‌کمکی نگاه کرد‌قوا و لبخند زد.
«...ظاهر می‌تونه فریبنده باشه.»