چپتر 3024: بافندگی ۱۰۱
0سانی به‌گنجونده عقب تکیه داد‌می‌ده و آهی کشید.
«اما بیا برای خوندنِ بافت‌های طلسم عجله‌اجازه نکنیم. اول باید اصطلاحات رو تعریف کنیم. مثلاً،بشه خاطره چیه؟ خب، جوابش ساده به نظر می‌رسه.»
به اشیایی که‌شکلِ روی میز چیده‌روحِ شده بود اشاره کرد.
«خاطره یه شیءِ جادوییه که با کمکِ بافندگی ساخته شده. اما این کاملاً درست نیست،می‌ده چون با اینکه همهٔ خاطره‌ها بافته‌شده‌ن، همهٔ چیزهای بافته‌شده خاطره نیستن. مثلاً من یه بار‌دیگه یه کوهِ کامل رو افسون کردم... اما این کار اون رو به خاطره تبدیل نکرد.»
آنانکه کمی‌گنجونده سرش را‌اجازه کج کرد.
«شما... یه‌ابتداییِ کوه رو افسون‌گنجونده کردید، سرورم سانلس؟»
سانی سر تکان داد.
«مثل بیشترِ شاهکارهای باورنکردنی‌ام، این یکی هم از سرِ ناچاری بود. می‌دونی، مجبور بودم با‌می‌ده یه موجودِ کابوسِ نفرین‌شده و گلهٔ پلیدهای اعظمش بجنگم. برای همین، یه کوه رو افسون کردم‌ترکیبی تا ضربه‌های اون نفرین‌شده رو جذب کنه و بعد منفجرش کردم. آه... انفجارش واقعاً تماشایی بود.»
سانی دورانِ کوتاهِ تدریسش‌اجازه در آکادمی را به‌توی یاد آورد و ادامه داد:
«اما بیا از بحث دور نشیم. خاطره چیه؟ خاطره یه مصنوعِ بافته‌شده‌ست که چند افسونِ ابتداییِ خاص توش گنجونده شده؛ یکی بهش اجازه می‌ده به‌افسون‌های شکلِ جوهر توی روحِ اربابش ذخیره بشه، یکی بهش اجازه می‌ده دوباره از جوهر به ماده تبدیل بشه، یکی بهش اجازه می‌ده وقتی مرخص شد‌لحنی خودش رو ترمیم کنه، و چندتای دیگه. ترکیبی از این افسون‌های ابتدایی یه خاطره رو می‌سازه، و با حفظ کردنِ الگوهاشون، می‌تونی خاطره‌های خودت رو بسازی.»
سانی گردنش را مالید.
«اولین خاطره‌ای که ساختم یه قلادهٔ‌بافته‌شده‌ست برده بود. سرِ همین قضیه سرم رو‌بهش به باد دادم، ولی خب... کار کرد!»
لحظه‌ای مکث کرد‌بهش و سپس با‌شکلِ لحنی گرفته افزود:
«این افسون‌های پایه‌ای... من بهشون می‌گم ابتدایی، اما البته که اصلاً این‌طور نیستن. ذخیره کردنِ اشیا توی روح کاریه که فقط مطلق‌ها می‌تونن انجام‌ترکیبی بدن، با این حال، خاطره‌ها این توانایی رو به همهٔ بیدارشدگان می‌دن. تبدیلِ جوهرِ روح به ماده... خب، لازم نیست برات توضیح بدم که این‌سپس قدرت چقدر خیره‌کننده‌ست. خودترمیمیِ بی‌نهایت هم ویژگیِ حیرت‌انگیزیه. خلاصه بگم، افسون‌های بنیادینی که خاطره‌ها رو به چیزی که هستن تبدیل می‌کنن، از دیدگاهِ جادو، بهت‌آورن.»
آنانکه سر تکان داد.
«درسته. برای همین بود که طلسمِ کابوس تو دورانِ جنگِ‌خاص شوم برای خیلی‌ها این‌قدر جذاب بود. تواناییِ استفاده از خاطره‌ها‌اربابش تو اون زمان مزیتِ بزرگی برای همهٔ مردم به حساب می‌اومد.»
سانی هم‌گنجونده با او‌اجازه هم‌عقیده بود.
«خلقِ چنین افسون‌های قدرتمندی و اون‌قدر ساده کردنِ بافتِ طلسمشون که حتی یه بیدارشدهٔ آموزش‌ندیده مثلِ من هم بتونه تکرارشون‌خودش کنه... این سطحی از مهارت تو خلقِ جادوئه که حتی من هم نمی‌تونم تصورش کنم. همین باعث می‌شه باور کنم‌قلادهٔ که این طراحیِ خودِ بافنده بوده؛ طلسمِ کابوس صرفاً اصولی رو به ارث برده که بافنده توش نهادینه کرده بود.»
آهی کشید.
«البته مشکل اینجاست که... بافنده وسواسِ عجیبی به راز و دانش داشت. او باور داشت که دانش قدرته، و برای همین خودش رو‌دوباره با دروغ‌های بی‌شماری احاطه کرده بود. اون دیمونِ مکار هرگز چیزهایی رو که می‌دونست به اشتراک نذاشت، پس طبیعتاً، هرگز به خودش زحمت‌ساختم نداد که جادوی شخصیش رو در دسترسِ همه قرار بده؛ برعکسِ امید، که نوشتن و جادوی رونی رو به همهٔ مردم ارزانی کرد.»
سانی نوکِ بینی‌اش را خاراند.
«تنها بافندگانِ دوران‌های گذشته کسانی بودند که تواناییِ درک، دست‌کاری و‌توی خلقِ بافت‌های طلسم را از دیمونِ تقدیر دریافت کرده بودند. ما نمی‌دونیم‌دیگه چطور اون قدرت رو می‌گرفتند، پس... باید راه‌های خودمون رو ابداع کنیم.»
به آنانکه‌می‌ده نگاه کرد‌جوهر و لبخند زد.
«اون نقابت، در کنارِ سرشتت، خودش شروعِ خوبیه. حالا‌ابتداییِ همهٔ ابزارهای لازم برای تسلط به بافندگی رو داری...توی تنها چیزی که می‌مونه، جمع کردنِ دانش و مهارته.»
ردای تاشده‌گنجونده را به‌اجازه او نزدیک‌تر کرد.
«پس، بیا با این شروع کنیم. اول، باید‌می‌ده حسی پیدا کنی که الگوهای مجزای بافتِ طلسم‌دوباره کجا هستند و چطور به هم وصل شده‌اند...»
آموزش ادامه یافت.
آنانکه شاگردِ شگفت‌انگیزی بود و دانش را مثل اسفنج جذب می‌کرد — خب، جای تعجب هم نداشت. هر چه بود، او یک نیمه‌خدا بود، بنابراین مفاهیمی که درک و تسلط بر آن‌ها برای‌ابتدایی سانی سال‌ها طول کشیده بود، برای ذهنِ مطلقِ او مثل یک پیش‌غذای سبک بود. علاوه بر این، آنانکه به‌خاطرِ سرشتش، کششی ذاتی به بافندگی داشت. در واقع، او یک جادوگرِ مادرزاد بود — فقط‌روح ماهیتِ دور از دسترسِ بافندگی مانع از آن شده بود که در هنرِ آن تسلط یابد. بنابراین، آموزش به‌سرعت پیش رفت. در پایانِ آن، او دیگر می‌توانست اشیای معمولی را به خاطره تبدیل کند.
سانی شیءِ کوچکی — قلوه‌سنگی از سایه‌های‌جوهر تجلی‌یافته — را به سمتش هل داد‌ماده و یک خردهٔ روحِ خفته را کنارش گذاشت.
«حالا، می‌ریم سراغِ تمرین. باید الگوی پایهٔ افسونِ احضار رو بازسازی کنی، اون رو توی این خردهٔ روح‌وقتی لنگر کنی، و بعد با این قلوه‌سنگ پیوندش بدی. اما اول، باید رشته‌های جوهر بسازی. سعی کن رشته‌ای‌مالید از ابریشمِ جوهر رو تجلی بدی، اما درست قبل از اینکه به مادهٔ جامد تبدیل بشه، متوقفش کن...»
همان‌طور که آنانکه با تردید‌توی سعی می‌کرد دستورالعمل‌هایش را دنبال کند،ماده سانی بی‌اختیار به تصورِ آینده پرداخت.
شکی نداشت که آنانکه به‌زودی جادوگری ماهر می‌شود. همچنین باور داشت‌توش که او روزی شاگردانی برای خود می‌گیرد و راهی پیدا می‌کند تا‌دوباره تواناییِ تازه‌یافته‌اش در درکِ بافت‌های طلسم را با آن‌ها به اشتراک بگذارد.
پس، آیا روزی می‌رسید که ده‌ها بافنده در پهنهٔ‌روحِ وسیعِ عالمِ رؤیا قدم بزنند؟ هنرِ یکدیگر را کامل‌ترمیم کنند، با هم رقابت کنند، ایده‌هایشان را به اشتراک بگذارند...
تصورش لذت‌بخش بود. سانی از این ایده که تنها بافندهٔ هستی نباشد‌روحِ خوشش می‌آمد — این کار نه‌تنها می‌توانست به پیشرفتِ خودش به‌عنوان یک‌ترکیبی جادوگر کمک کند، بلکه بدون شک قدرتِ بشریت را هم افزایش می‌داد.
لبخند زد.
«آه... آینده روشنه.»
با توجه به اینکه دنیا داشت به پایان می‌رسید، آیندهٔ زیادی باقی نمانده بود،ماده اما همان زمانِ اندکی که هنوز داشتند حتماً روشن می‌بود — درست مثلِ دریای‌می‌تونی توفان که امروز روشن بود و آماده می‌شد تا دوباره به آغوشِ گرگ‌ومیش بازگردد.
سانی که از وقت‌گذرانی با آنانکه لذت می‌برد، اجازه‌شکلِ داد ذهنش پرسه بزند و روی تجسمی دیگر تمرکز‌وقتی کرد. آن یکی هم داشت از زندگی لذت می‌برد.