چپتر 2488: قلعه‌بان
0پوچ‌گرا؟
منظورِ موردرت چه بود؟
بریدگیِ روی پیشانیِ سانی و زخمِ روی شکمش می‌سوخت، اما‌دهد چیزی که بیشتر از همه معذبش می‌کرد، پیکرهای بی‌حرکتی بود که‌کرد با چشمانی تهی از پشتِ پنجره‌ها به او خیره شده بودند.
می‌دانست چه اتفاقی دارد می‌افتد.
همان‌طور که خانوادهٔ افی به رفتارِ غیرعادیِ او واکنش نشان داده بودند، همسایه‌های سانی هم‌یعنی از درگیریِ او با موردرت آشفته شده بودند. چیزی در این میان با شخصیتِ کارآگاهِ‌یکی اهریمن هم‌خوانی نداشت و دیگران که ساکنِ شهرِ سراب بودند، از این بابت ناراضی بودند.
سانی نمی‌دانست اگر به حمله‌اش به شاهزادهٔ‌می‌رسه هیچ ادامه دهد چه پیش می‌آید، و‌اگه گمان می‌کرد که اصلاً دلش نمی‌خواهد بفهمد.
اما این‌بابت چه ربطی‌نمی‌دانست به پوچ‌گرا داشت؟
سانی اخم کرد،لبخند به موردرت نگاه‌اون کرد و پرسید:
«مگه تو پوچ‌گرا نیستی؟»
حالا دیگر می‌دانست که موردرت آن قاتلِ زنجیره‌ای نیست که شهرِ سراب را به وحشت‌وقت انداخته است — بلکه هدفِ قاتلِ زنجیره‌ای بود. با این حال، رو کردنِ دستش برای‌بی‌عرضه‌تر شاهزادهٔ هیچ فایده‌ای نداشت. در عوض، سانی می‌خواست از نحوهٔ واکنشِ او چیزهایی دستگیرش شود.
موردرت خون را‌ناراضی از روی لب‌هایش پاک‌شاهزادهٔ کرد و لبخند زد.
«نیازی نیست خودت رو به اون راه بزنی. اینکه به نظر می‌رسه‌یاد خودت رو به یاد می‌آری، یعنی پروردهٔ گرگ‌ها هم اینجاست. و اون اگه‌ابرویی وقت داشت، چهرهٔ ظرف‌های من رو می‌شناخت. پس می‌دونی که من پوچ‌گرا نیستم.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«اگه تو‌اون نیستی، پس کیه؟اینکه اون یکی خودت؟»
موردرت خندید.
«اون موجودِ رقت‌انگیز؟ خدای من،خودت نه. اون بی‌عرضه‌تر از اونه‌نظر که بتونه کسی رو بکشه.»
پس طرفدارِ دوقلویِ خوبش نیست.
سانی چهره در هم کشید.
«پس کی داره‌ناراضی راه می‌افته و‌حمله‌اش مردم رو قتل‌عام می‌کنه؟»
موردرت چند لحظه به‌نیازی او خیره شد، بعد خم‌اینکه شد تا کلاهش را بردارد.
«چرا باید جواب بدم؟ احمقانه‌ست که‌خودت اطلاعاتم رو با کسی در میون‌می‌رسه بذارم که اومده تا من رو بکشه.»
سانی چند بار پلک زد.
اومدم... تا بکشمش؟
ذهنش با‌پاک سرعتِ بالا‌نیازی به کار افتاد.
نه... منطقی بود. موردرت از قطعهٔ تبارِ بافنده که در آینهٔ بزرگ‌می‌رسه پنهان شده بود خبر نداشت — پس نمی‌دانست که سانی آمده تا‌می‌دونی آن را پس بگیرد. در این صورت، سانی اصلاً برای چه باید می‌آمد؟
تنها توضیحِ منطقی این بود که او موردرت و مورگان را تا داخل تعقیب کرده است.چهرهٔ و از آنجا که موردرت واقعاً ممکن بود اینجا کشته شود — دست‌کم به گفتهٔ مورگان‌بتونه — طبیعتاً فرض می‌کرد که تنها دلیلِ سرورِ سایه‌ها برای آمدن به شهرِ سراب، شکارِ اوست.
اما هدفِ سانی این نبود.
کشتنِ موردرت‌پاک فقط یک‌نیازی پاداشِ دلچسب بود.
پوزخندی زد.
«زیادی خودت رو تحویل نمی‌گیری؟ چرا باید وقتم رو تلف کنم و جونم رو‌اگه به خطر بندازم تا تو رو بکشم؟ اومدنم به شهرِ سراب هیچ ربطی به تو،خدای اون نیمهٔ بهترت، یا حتی خواهرت نداشت. راستش رو بخوای، ترجیح می‌دادم هیچ‌کدومتون اینجا نبودین.»
موردرت لحظه‌ای ساکت ماند، بعد‌اگر نگاهِ ناآرامی به پیکرهایی انداخت‌دهد که در پنجره‌ها نمایان بودند.
حالا که فکرش را می‌کرد... کمی تکیده به نظر می‌رسید. این موضوع به‌ویژه‌می‌آری بعد از گذراندنِ مدتی در کنارِ مدیرعاملِ پرزرق‌وبرقِ گروهِ دلاوری بیشتر به چشم‌بالا می‌آمد — در مقایسه با او، چهرهٔ این موردرت لاغر، استخوانی و درهم‌شکسته بود.
انگار زنده ماندن‌پاک در آینهٔ بزرگ برای‌اون شاهزادهٔ هیچ آسان نبود.
موردرت دوباره به سانی نگاه کرد،نظر لحظه‌ای چیزی را سبک‌سنگین کرد و‌گرگ‌ها بعد لبخندِ دلپذیرِ همیشگی‌اش را تحویلش داد.
«باورش سخته... ولی متأسفانه، وقتِ زیادی نداریم‌شاهزادهٔ که به این گفتگوی مؤدبانه ادامه بدیم.اصلاً باشه، چرا که نه؟ دربارهٔ پوچ‌گرا بهت می‌گم.»
خنده‌ای کوتاه کرد.
«من پوچ‌گرا نیستم... اون یکی خودم هم‌اون نیست. با این حال، برای دستگیریِ این‌می‌آری قاتلِ خاص حسابی به دردسر می‌افتی، کارآگاه.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«اون‌وقت چرا؟»
چشمانِ موردرت زیرِ نورِ‌نیازی تابلوی نئون با درخششِ‌بزنی شنگرف و شومی شعله‌ور شد.
«واقعاً نمی‌دونی؟لب‌هایش آه... خب، زیاد‌نیازی نیست که اینجایی.»
لحظه‌ای چشمانش را‌راه بست و بعد‌نظر با لحنی دلپذیر گفت:
«دلیلش اینه که پوچ‌گرا شخصِ خاصی‌حمله‌اش نیست. قاتلی که دنبالش می‌گردی... خودِ‌می‌آید شهرِ سرابه. تمامِ این شهر قاتله.»
چشمانِ سانی کمی گشاد شد.
این...
بی‌اختیار لرزید.
«آخه منظورت چیه؟»
موردرت لبخند زد و نامحسوس‌خودت با سر به هیکل‌هایی که پشتِ‌می‌رسه پنجره‌ها به چشم می‌خوردند اشاره کرد.
«دقیقاً همون‌طوره که گفتم. هیچ قاتلِ واحدی وجود نداره که راه بیفته و دنبالِ شکار بگرده. در‌گرگ‌ها عوض، هر رهگذرِ تصادفی می‌تونه برای مدتی تبدیل به پوچ‌گرا بشه، قربانیش رو سلاخی کنه و بعد به‌بی‌عرضه‌تر حالتِ عادی برگرده. یا بهتره بگم... هیچ قاتلِ واحدی وجود نداشت. الان خیلی ممکنه یکی وجود داشته باشه.»
حرف‌هایش هر لحظه نامفهوم‌تر‌بزنی می‌شد. سانی اخم کرد‌یاد و با کلافگی پرسید:
«دوباره می‌پرسم، آخه منظورت چیه؟ چرا‌حمله‌اش الان باید یه پوچ‌گرای واقعی وجود‌می‌آید داشته باشه، حتی اگه قبلاً نبوده؟»
سانی با‌پاک نگاهی به مجتمعِ‌خودت آپارتمانی، خشکش زد.
دلیلش این بود که دیگر هیچ هیکلی‌اون در پنجره‌ها دیده نمی‌شد. همه‌شان ناپدید شده‌می‌آری بودند و ساختمان خالی به نظر می‌رسید.
انگار آدم‌هایی که به او‌اینکه خیره شده بودند، یا علاقه‌شان‌یعنی را از دست داده بودند...
یا اینکه داشتند از آپارتمان‌هایشان‌اگر بیرون می‌آمدند و از پله‌ها‌دهد پایین می‌رفتند تا به او برسند.
موردرت آرام عقب رفت.
«فکر می‌کنی‌لب‌هایش این مکان چطور‌نیازی کار می‌کنه، سانلس؟»
لبخندِ شومی زد.
«در تئوری، اینجا باید تحتِ کنترلِ اربابِ حصار باشه.ادامه اما آینهٔ بزرگ خیلی وقته که متروکه مونده... جادویی که‌داشت بر اون حاکمه در طولِ اعصار تحریف و فاسد شده.»
موردرت کلاهش را سرش‌نیازی گذاشت و چاقوی ضامن‌دارِ خونی‌اینکه را در جیبش پنهان کرد.
«یا بهتره بگم، نگهبانی که سراب برای مراقبت از کاخش جا گذاشته بود، تحریف‌می‌آری شده. یه بازتابِ خیلی خاص در میانِ بازتاب‌ها... قلعه‌بان. قرار بود به اربابِ قلعه‌انداخت کمک کنه تا آینهٔ بزرگ رو کنترل کنه، اما تو یه نقطه‌ای، خراب شد.»
لبخند زد.
«الان، بیچاره نمی‌دونه باید چه‌کار کنه. حاضر نیست هیچ‌کس رو به‌عنوانِ اربابِ قلعه به رسمیت بشناسه، اما‌بفهمد هنوزم سعی می‌کنه وظیفه‌اش رو انجام بده. برای همینه که وقتی اون یکی خودِ من مهمانِ آینهٔ‌بلکه بزرگ شد، شهرِ سراب رو خلق کرد. هر چی باشه، این مکان قراره خیال‌پردازی‌های اون رو برآورده کنه.»
موردرت خندید.
«اما، سانلس... وقتی مهمان‌های بیشتری از راه برسن چه اتفاقی می‌افته؟ چی می‌شه وقتی مورگان کشتنِ‌پروردهٔ برادرش رو تصور کنه؟ چی می‌شه وقتی تو مدام به فکرِ دستگیر کردنِ پوچ‌گرا باشی؟ چه‌موجودِ اتفاقی می‌افته... وقتی تمامِ این رؤیاها با هم برخورد کنن و با هم به تضاد برسن؟»
لبخندش کمی گشادتر شد‌بزنی و رنگی تاریک و‌یاد شوم به خود گرفت.
«کاخِ خیال سعی می‌کنه با حذفِ عواملِ آلوده‌کننده از خودش محافظت کنه. شهرِ سراب رو طوری اصلاح می‌کنه که‌داشت دلیلِ باورپذیری برای مردنت به وجود بیاد. ببین، همین الانم داره اتفاق می‌افته... هر چی باشه، یکی قاتلی فرستاده تا‌برای از شرت خلاص بشه. کی می‌دونه، شاید یه پوچ‌گرای واقعی هم خلق شده باشه، جوری که انگار همیشه وجود داشته.»
سانی چهره در هم کشید؛ خون همچنان‌راه از بریدگیِ شکمش جاری بود. موردرت خندید‌یعنی و چرخید تا به داخلِ کوچه‌ای بدود.
«آه، راستی...»
لحظه‌ای مکث کرد‌راه و با دلسوزی‌نظر به سانی نگاه کرد.
«تو تنها کسی نیستی که شهرِ سراب سعی می‌کنه حذفش کنه.پیش پس، اگه آدم‌های دیگه‌ای رو با خودت آوردی... خب، به هر‌نگاه حال، من اگه جای تو بودم یه زنگی به پروردهٔ گرگ‌ها می‌زدم.»
لحظه‌ای بعد، رفته‌لبخند بود و در پردهٔ‌راه باران حل شده بود.
سانی تعقیبش نکرد.
در نورِ شومِ تابلوی نئونِ‌اینکه سرخ تنها ماند و لرزید.یعنی بعد، ناگهان چشمانش گرد شد.
افی می‌دانست‌بابت کیست، برای همین‌اگر زیاد نگرانش نبود.
با این حال...
قدیس!