چپتر 2617: آسمان‌های سیاه
0آخرین باری که سانی از افسونِ [چشمِ من کجاست؟] در نقابِ بافنده استفاده‌آسیبی کرد، چشمانش سوخت و کور شد. در واقع، بینایی‌اش تازه همین اواخر کاملاً برگشته‌گذرا بود؛ پس طبیعتاً نمی‌خواست در آستانهٔ نبردی پرخطر دوباره آن را از دست بدهد.
اما هر‌خطر کاری قلقِ‌نمیاری خودش را داشت.
اینکه دفعهٔ اول آسیبِ شدیدی دیده بود، به این معنا‌می‌دانست نبود که حالا هم همان‌قدر عذاب می‌کشد. آن زمان، سانی نمی‌دانست‌خود لمسِ رشته‌های تقدیر چه عواقبی دارد، برای همین بی‌احتیاطی کرده بود.
باور داشت که حالا اوضاع فرق می‌کند. اگر خودش را کنترل‌مشکلِ می‌کرد، احتمالاً آسیبی که می‌دید بسیار کمتر می‌شد... هرچند در نتیجه چیزِ‌این‌همه کمتری هم دستگیرش می‌شد و شاید فقط یکی دو نگاهِ گذرا می‌انداخت.
و حتی اگر پیش‌بینی‌اش غلط از‌اوضاع آب درمی‌آمد، باز هم می‌توانست با‌احتمالاً تکیه بر حسِ سایه به‌خوبی مبارزه کند.
با این حال، خطرِ‌نمیاری دیدنِ چیزی که نباید‌انداخت می‌دید همچنان پابرجا بود.
تا خطر‌شده نکنی چیزی‌این‌همه به دست نمیاری...
سانی آهی کشید‌معناداری و نگاهِ معناداری‌کفِ به جت انداخت.
باز هم‌برای کارش به‌کرده کفِ زمین می‌کشید؟
نه، ولی جداً، مشکلِ‌نمیاری جت چیه که همه‌ش با‌کارش سیلی منو به هوش میاره؟
رابطه‌شان همین‌طور شروع شده بود‌سال و با گذشتِ این‌همه سال،می‌دانست هنوز همه‌چیز مثلِ قبل بود.
سانی که می‌دانست تعلل‌انداخت فایده‌ای ندارد، [چشمِ من‌می‌کشید کجاست؟] را فعال کرد.
بارِ دیگر، گسترهٔ غیرقابل‌تصورِ بافتهٔ پاره‌پارهٔ‌اوضاع تقدیر خود را به او نشان‌احتمالاً داد. و باز هم، کاملاً مقهورش شد.
اما این بار، تجربه‌اش کمک کرد تا سریع‌تر بخشِ اعظمِ آن را پس بزند. سانی با تکرارِ‌همه‌ش مراحلی که پیش‌تر طی کرده بود، دامنهٔ ادراکش را تنها به کسرِ کوچکی از بی‌نهایتِ غیرقابل‌فهمِ رشته‌های‌تعلل بی‌پایان محدود کرد و فقط روی آن‌هایی متمرکز شد که به این ناحیه از دریای توفان مربوط می‌شدند.
جستجو برای یافتنِ رشته‌ای مربوط به شهرِ جاودان برایش راحت‌تر بود، چون می‌دانست‌ندارد باغِ شب به آن متصل است — و حتی همان‌جا ساخته شده بود.تجربه‌اش پس رشتهٔ تقدیری که دنبالش می‌گشت، از این کشتیِ زنده هم عبور می‌کرد.
طولی نکشید که گزینهٔ مناسبی پیدا کرد. در فاصله‌ای نه‌چندان دور، رشتهٔ عجیبی از آسمان تا دریا‌میاره امتداد یافته و عرشهٔ باغِ شب را شکافته بود. دوگانگیِ عجیبی در آن به چشم می‌خورد؛ بخش‌های‌بارِ بالایی‌اش از نورِ نقره‌ایِ ستارگان بافته شده بود، در حالی که بخش‌های پایینی‌اش بافتی از تاریکیِ نفوذناپذیر داشت.
سانی دست دراز کرد و انگشتانش را به آن رشتهٔ تقدیرِ غیرعادی کشید. این بار حواسش جمع بود‌هرچند که فقط برای لحظه‌ای کوتاه لمسش کند و فوراً دست بکشد؛ امیدوار بود با این کار، گسترهٔ حقیقتی‌حسِ که بر او آشکار می‌شود محدود باشد و در نتیجه، چشم‌ها و ذهنش از بیشترِ آسیب‌ها در امان بمانند.
امیدش واهی از آب درنیامد.
اما پیش از آنکه سانی‌سال آن را تأیید کند، رؤیایی‌می‌دانست حیرت‌انگیز به او هجوم آورد.
این... آخه این دیگه چیه؟
لحظه‌ای وحشت کرد، چون‌کرده چیزی که پیشِ رویش بود...اگر خلئی بی‌کران و تاریک بود.
با این حال،نکنی خوشبختانه آنجا «خلأ»کشید نبود. صرفاً خلئی بود...
گستره‌ای بی‌نهایت، خاموش و خالی از تاریکیِ مطلق که هیچ‌چیز در‌تعلل آن نبود؛ نه حیاتی، نه گرمایی و نه حتی هوایی. تنها‌نشان پرتوهای مرگبارِ تابشِ کیهانی و شکوفه‌های نامرئیِ میدان‌های گرانشی به چشم می‌خورد.
و در آن‌معناداری تاریکی، ستارگانِ بی‌شماری با‌زمین نورِ زیبای نقره‌ای می‌سوختند.
سانی مبهوت ماند.
لعنتی. من... تو فضام.
در واقع، آنجا خلأِ عظیمِ‌سال فضا بود. اما در آن‌می‌دانست لحظه، چیزِ دیگری هم فهمید.
اینکه آنجا همان‌معناداری آسمان‌های سیاه بود،کفِ عالمِ راستینِ ایزدبانوی شب.
و آنجا در میانِ ستارگان،باور شهری زیبا با مناره‌های بلندِ‌کنترل نقره‌ای غرق در نورِ ستارگان...
سانی دستش را عقب‌نمیاری کشید و رؤیای شهرِ جاودان‌کارش از ذهنِ خسته‌اش محو شد.
این دیگه... یعنی تو فضاست؟
سانی بی‌حرکت ماند؛ انگار‌انداخت ابدیتی گذشت، اما تنها‌می‌کشید لحظه‌ای کوتاه طول کشید.
نه، منطقی نبود... همان‌طور که هیچ‌چیز در عالمِ رؤیا منطقی نبود. شبگرد توانسته‌آسیبی بود سوارِ باغِ شب شود و از شهرِ جاودان دور شود، و در حالِ‌گذرا حاضر، باغِ شب نمی‌توانست پرواز کند، چه رسد به اینکه میانِ ستارگان سفر کند.
سانی کمی مکث کرد، سپس‌آهی با احتیاط یک بارِ دیگر‌کفِ رشتهٔ تقدیر را لمس کرد.
دوباره شهرِ جاودان را دید.سال با این تفاوت که این‌می‌دانست بار، همه‌چیز در آشوب بود.
شهر زیرِ حمله بود.
حضوری عظیم در تاریکیِ آن‌سوی شهر حرکت می‌کرد. تشخیصِ فرم و شکلش ناممکن بود،می‌دید چرا که از تاریکیِ فضا قابل‌تشخیص نبود —شاید اصلاً خودِ تاریکی بود— و تنها‌می‌انداخت راهِ درکِ وجودش، تماشای پهنه‌های وسیعی از ستارگان بود که با عبورش پنهان می‌شدند.
آن حضور هولناک و‌نمیاری درک‌ناپذیر بود و قصدی‌انداخت سرد، بی‌تفاوت و ویرانگر داشت.
نگاهِ رنگ‌پریده‌اش به هر جا که می‌افتاد، ساکنانِ نامیرای‌قبل شهرِ جاودان نابود می‌شدند. مناره‌های نقره‌ای ذوب می‌شدند و‌غیرقابل‌تصورِ فرومی‌ریختند، و تاروپودِ آن سکونتگاهِ آسمانی در آنتروپی می‌سوخت.
اما بعد،کشید شهر از‌انداخت میانِ غبار برخاست.
تاروپودش ترمیم شد، مناره‌ها از گودال‌های‌اوضاع درخشانِ مادهٔ مذاب شکل گرفتند و‌احتمالاً موجوداتِ زنده به جوانیِ بی‌نقصِ خود بازگشتند...
تا دوباره نابود شوند.
یک میلیون چرخهٔ‌گذشتِ مرگ و ترمیم،هنوز در یک چشم‌به‌هم‌زدن گذشت.
ابدیتی از ویرانی بود.
نامیراها هنگامِ مرگ با وحشت‌باور جیغ می‌کشیدند و وقتی بی‌رحمانه‌کنترل به زندگی بازمی‌گشتند، از ترس می‌گریستند.
لحظه‌ها به ثانیه‌ها بدل شدند و‌کشید ثانیه‌ها به دقیقه‌ها. دقیقه‌ها به ساعت‌ها‌می‌کشید تبدیل شدند و ساعت‌ها به روزها. روزها...
سانی دستش را‌گذشتِ عقب کشید و‌هنوز با وحشت تلوتلو خورد.
آخه این‌کشید چی بود‌انداخت که دیدم؟
در حالی که می‌لرزید،کرده صحنهٔ هولناک را یک بارِ‌اگر دیگر در ذهنش مجسم کرد.
آهسته و با‌نکنی تردید، فهمید چه‌کشید چیزی را دیده است...
یک نبرد بود.
نبردی میانِ‌کشید ایزدبانوی توفان‌انداخت و دیمونِ آسودگی.
پس...
تنها یک‌خطر چیز مانده بود‌آهی که باید می‌فهمید.
با کشیدنِ نفسی لرزان، سانی‌سال یک بارِ دیگر دستش را‌می‌دانست به سمتِ رشتهٔ تقدیر دراز کرد.
دید که‌کشید شهرِ جاودان‌انداخت چگونه سقوط کرد.