چپتر 2518: انکار
0سقفِ کلیسای متروکه سرانجام تسلیم شده بود و قطره‌های آب این‌جا‌باید و آن‌جا از سقف می‌چکید. در گوشه‌های تالارِ اصلی و پشتِ محراب‌بی‌هیچ چاله‌های آب جمع شده بود، اما جاهای دیگر هنوز نسبتاً خشک بود.
موردرتِ دیگر روی یکی از نیمکت‌ها نشسته بود و با کنجکاوی پنجره‌های شیشه‌رنگی را برانداز می‌کرد. کمی درب‌وداغان به‌خورد نظر می‌رسید، اما روی‌هم‌رفته حالش خوب بود؛ کت‌وشلوارِ شیکش چروک برداشته و چند جایش سوخته بود، موهایش خیس و آشفته‌چهره‌ای بود و بوی بنزین و دود می‌داد، اما زخمِ جدی روی بدنش به چشم نمی‌خورد و خونی روی لباس‌هایش نبود.
مورگان جلو آمد و نگاهِ تلخی به او‌چیزی انداخت، سپس یک بطریِ آب و یک رولِ‌کار برنجِ مثلثی با مغزِ ماهیِ تن به دستش داد.
«بیا. بخور.»
غذا را گرفت،رقصان سرش را بالا‌گهگاه آورد و لبخند زد.
«ممنونم، مورگان.تاریکیِ من... خیلی خوشحالم‌جویباری که حالت خوبه.»
مورگان چند ثانیه با‌چاقویی سردی به او خیره ماند،بخوری سپس بی‌صدا رویش را برگرداند.
به قسمتِ دیگری از‌روان‌پزشک کلیسای متروکه رفت و روان‌پزشک،زیبارویِ دکتر قدیس را برانداز کرد.
زنِ زیبارویِ وهم‌انگیز کنارِ دیوار ایستاده بود و مات‌ومبهوت به‌درمی‌آمد دستانش خیره نگاه می‌کرد. سیلابی از تاریکیِ خالص همچون جویباری‌کار رقصان دورِ دستانش می‌چرخید و گهگاه به شکلِ چاقویی سیاه درمی‌آمد.
«تو هم‌تاریکیِ باید یه‌همچون چیزی بخوری.»
مورگان یک رولِ‌شکلِ کیمباپِ تن‌ماهیِ دیگر‌درمی‌آمد به دستش داد.
قدیس جا خورد و نگاهش را‌قدیس از تاریکیِ چرخان گرفت؛ با این کار،ایستاده تاریکی فروریخت و بی‌هیچ ردی محو شد.
«اوه... ممنونم، خانم مورگان.»
خوراکیِ مثلثی را با تردید‌جویباری گرفت و بعد به زحمت‌شکلِ افتاد تا بسته‌بندی‌اش را باز کند.
مورگان با چهره‌ای بی‌تفاوت تلاش‌های ناشیانه‌اش را تماشا کرد، سپس رولِ برنج‌خورد را پس گرفت و پلاستیکش را با ناخنی برید. پلاستیک به‌راحتی پاره‌خوراکیِ شد و مورگان در یک چشم‌به‌هم‌زدن خوراکی را دوباره به سمتِ قدیس گرفت.
«پس یه‌دیگری مقدار از قدرت‌هاتو‌دکتر پس گرفتی، هان؟»
قدیس با‌جویباری چشمانی گردشده به‌می‌چرخید او نگاه کرد.
«چـ... چی؟تاریکیِ نه، من‌همچون همچین کاری نکردم.»
مورگان پوزخند زد.
«اوه، واقعاً؟ پس‌رفت اون جویبارِ تاریکیِ راستین‌کرد رو چطور توضیح می‌دی؟»
زیبارویِ کم‌حرف‌جویباری با خجالت‌دورِ لبخند زد.
«اون... چه چیزی‌خالص برای توضیح دادن‌رقصان داره؟ مگه واضح نیست؟»
آهی کشید.
«من مسلماً دارم توهماتِ دیداری و شنیداری‌کرد رو تجربه می‌کنم که نتیجهٔ فروپاشیِ روانیِ ناشی‌دستانش از شوکه. این نمونهٔ بارزِ اختلالِ استرسِ حاده.»
قدیس که کمی‌رقصان اعتمادبه‌نفسش را پس گرفته‌شکلِ بود، سر تکان داد.
«آره، دقیقاً. این یه روایتِ خودفریبیِ منطقیه؛ اینکه وقتی‌گهگاه تو یه موقعیتِ تهدیدکنندهٔ زندگی احساسِ درماندگی می‌کنی، توهمِ‌تن‌ماهیِ داشتنِ قدرت‌های ماورایی و مخرب رو برای خودت بسازی.»
مورگان ابرویی بالا انداخت.
«همین روایتِ خودفریبیِ تو بود که درِ ماشین‌زنِ رو از بیخ کَند تا اون احمق رو‌نگاه از تو ماشینِ در حالِ سوختن بکشه بیرون؟»
قدیس لحظه‌ای مکث کرد.
«قدرتِ هیستریک یه واکنشِ استرسیِ‌جویباری کاملاً مستنده که با ترشحِ‌شکلِ ناگهانیِ آدرنالین توضیح داده می‌شه.»
مورگان اخم کرد، سپس تودهٔ‌سیاه فلزی‌ای را که به‌سختی قابل‌تشخیص‌کیمباپِ بود از جیبِ هودی‌اش بیرون کشید.
«این هفت‌تیر نظرِ دیگه‌ای‌روان‌پزشک داره. اینا توهم نیستن،زنِ دکتر. خودتم می‌دونی که نیستن.»
قدیس مدتی ساکت ماند،دورِ سپس لرزید و چانه‌اش‌چاقویی را کمی بالا آورد.
«خب که چی؟ توقع داری اون حرف‌های عجیب‌وغریبی رو که‌شکلِ کارآگاه سانلس زد باور کنم؟ اینکه این دنیا واقعی نیست‌نگاهش و اون یه نیمه‌خدائه... که از قضا اربابِ من هم هست؟»
مورگان شانه بالا انداخت.
«راستش اصلاً نمی‌دونم سرورِ‌روان‌پزشک سایه‌ها چی بهت گفته.زنِ اما احتمالاً حقیقت داشته.»
قدیس پوزخند زد‌رقصان و بعد به‌گهگاه موردرت اشاره کرد.
«پس چرا آقای موردرت توی این توهم شریک نیست؟ اونم طلسم‌چاقویی شده؟ نه، چی بود... اونم یه آدمِ کامل نیست، یا اون‌این صفتِ استوار رو داره که در برابرِ حملاتِ ذهنی ایمنش می‌کنه؟»
مورگان نگاهی به‌شکلِ آن یکی موردرت انداخت‌باید و سر تکان داد.
«نه. معلومه که نه.»
چند لحظه ساکت ماند.
«دلیلی که حاضر نیست‌همچون حقیقت رو بپذیره، خیلی‌می‌چرخید پیش‌پاافتاده‌تر از این حرف‌هاست.»
قدیس اخم کرد.
«و اون دلیلِ پیش‌پاافتاده چیه؟»
مورگان لبخندِ تاریکی زد.
«تو درمانگری.تاریکیِ تو به‌همچون من بگو.»
وقتی جوابی‌گهگاه نگرفت، خندهٔ‌چاقویی سردی کرد.
«واقعاً خیلی ساده‌ست...»
مورگان دست‌به‌سینه به دیوار تکیه‌می‌چرخید داد و با چهره‌ای گرفته‌درمی‌آمد به آن یکی موردرت نگاه کرد.
«اون صرفاً تو مرحلهٔ انکاره.»
قدیس که انگار از‌چاقویی این جواب آشفته شده بود،بخوری نگاهش را به زمین دوخت.
مورگان چند لحظه مکث‌روان‌پزشک کرد و بعد نفسش‌زنِ را آرام بیرون داد.
«خب، اگه بهش فکر کنی، جای تعجب هم نداره. اون نزدیک به دو دهه رو توی شهرِ‌نگاهش سراب گذرونده... و زندگیِ زیبایی داشته که می‌دونسته یه توهمه. آدم‌هایی دوستش داشتن که می‌دونسته واقعی نیستن.باز حتماً یه جایی مجبور شده برای حفظِ عقلش، خودش رو متقاعد کنه که حقیقت رو از یاد ببره.»
نگاهش را‌تاریکیِ از آن یکی‌جویباری تجسمِ برادرش گرفت.
«اما هنوزم می‌دونه. از طرزِ زندگیش کاملاً پیداست که هیچ‌وقت واقعاً فراموش نکرده. مردی مثلِ اون باید همه‌چیزِ این‌بی‌هیچ دنیا رو داشته باشه و آدم‌های شگفت‌انگیزی دورش رو گرفته باشن... اما در واقع، آقای موردرت آدمِ به‌شدت گوشه‌گیریه.پلاستیکش نه دوستی داره، نه محرمی، نه معشوقی. تنها کسایی که بهشون نزدیکه اعضای خانواده‌شن، که نتونسته ازشون دل بکَنه.»
مورگان لبخندِ غمگینی زد.
«اما من کی باشم که قضاوت‌گهگاه کنم؟ ایزدان می‌دونن که خودِ منم‌چیزی دهه‌ها شیفتهٔ توهمی از یه خانواده بودم.»
مدتی ساکت ماند، سپس‌همچون نگاهش را پایین انداخت‌می‌چرخید و سر تکان داد.
«حرفم اینه که اون خیلی خوب می‌دونه دنیای اطرافش واقعی نیست. فقط حاضر نیست‌چرخان بپذیردش، چون پذیرفتنش به معنیِ دست کشیدن از توهمیه که براش عزیزه. توهمِ ما.افتاد به زبان آوردنِ حقیقت یعنی رد کردنِ اساسِ کلِ زندگیش. برای همین، انکارش می‌کنه.»
مورگان به موردرت‌رفت نگاه کرد و صدایش‌کرد را کمی بالا برد:
«مگه نه، برادرِ عزیزم؟»
موردرت سرش را چرخاند‌همچون و با لبخندی نگران‌می‌چرخید به او نگاه کرد.
«ببخشید، دقیقاً متوجهِ منظورت نمی‌شم، مورگان. حرف‌هات خیلی عجیبه.بخوری شاید عاقلانه باشه که به بیمارستان برگردی و درمانت‌فروریخت رو ادامه بدی؟ تو... انگار یکم حالت خوب نیست.»
مورگان خندید.
«می‌بینی، دکتر قدیس؟ تو داری توهم می‌زنی، کارآگاه سانلس بیمارِ توئه، و منم یه دیوانهٔ‌تن‌ماهیِ فراریم... اما در واقع، تنها کسی بینِ ما که به کمکِ حرفه‌ایِ تو نیاز داره،بعد همونیه که عاقل به نظر می‌رسه. اون تنها کسیه که داره از توهم رنج می‌بره.»
مدتی ساکت‌تاریکیِ ماند و‌همچون سپس آهی کشید.
«فکر کنم بازم‌شکلِ از اون یکی‌درمی‌آمد بهتره. چقدر مضحکه...»