چپتر 3028: روزِ یادبود
0با بالا رفتنِ دستِ نف، جمعیتِ خروشان ساکت شد. فضایی از‌می‌سوزیم احترام و انتظار در هوا موج می‌زد. مردمِ بی‌شماری به پیکرِ درخشانی‌صدایش چشم دوخته بودند که غرق در نورِ خورشید بالای سرشان ایستاده بود.
نفیس نفسِ‌حال عمیقی کشید و‌روبه‌روی به حرف آمد:
«مردمِ قلمروِ انسان... من نفیس از خاندانِ شعلهٔ جاودانم. من ستارهٔ دگرگونم، دخترِ شمشیرِ شکسته و لبخندِ آسمان. پدربزرگم مدت‌هاست‌دریای که از دنیا رفته، پدر و مادرم دیگر نیستند و خاندانم ویران شده. با این حال، هنوز اینجا روبه‌روی شما‌دست ایستاده‌ام، درهم‌نشکسته. لبهٔ شمشیرم هنوز تیز است و شعله‌های روحم همچنان زبانه می‌کشند. در برابرِ وحشت و نابودی سر خم نکرده‌ام.»
به دریای جمعیتی که پایین بودند خیره‌اینجا شد. شعله‌های سفید در چشمانش می‌رقصید. شدتِ طاقت‌فرسای‌است امیالِ بی‌شمارشان او را در بر گرفته بود.
«بشریت — همهٔ شما — نیز همین‌گونه‌اید. ما رنج‌های زیادی کشیده‌ایم، چیزهای زیادی از دست داده‌ایم و بر موانعِ بسیاری چیره شده‌ایم.کرد حتی حالا که نیروهای هولناکِ این جهانِ متخاصم برای نابودیِ ما دست به دستِ هم داده‌اند، باز هم سر خم نمی‌کنیم. درهم‌نشکسته می‌ایستیم‌محرابِ و با شعله‌ای برحق می‌سوزیم... شعلهٔ میل. میل به زندگی، میل به بالندگی. میل به پیروزی بر دنیای بی‌رحمی که خواهانِ نابودیِ ماست.»
نفیس لحظه‌ای مکث‌هنوز کرد و صدایش لحنی‌ایستاده‌ام موقر به خود گرفت.
«امروز روزِ یادبود است. یک سال پیش، در آغوشِ فاجعه‌ای هولناک از تهدیدی شوم نجات یافتیم. جان‌های بسیاری از دست رفت و رؤیاهای بی‌شماری خاموش شدند؛می‌رقصید در محرابِ خونینِ بقا قربانی شدند. امروز تمامِ آنچه را از دست داده‌ایم به یاد می‌آوریم... اما این تنها چیزی نیست که باید به یاد داشته‌برای باشیم. باید چیزهای بیشتری را به یاد بیاوریم — چیزهایی که از دست رفتند، چیزهایی که به دست آمدند. باید همه‌چیز را به یاد داشته باشیم.»
نفیس سرش را کمی بالا گرفت و با لحنی رسا و طنین‌انداز به حرف‌هایش ادامه‌است داد. فریاد نمی‌زد، اما جمعیتِ عظیمِ پایین می‌توانستند تک‌تکِ کلماتش را بشنوند؛ در واقع، حتی کسانی‌می‌رقصید که نتوانسته بودند خود را به حیاطِ جلوی قلعهٔ اصلی برسانند هم صدایش را به‌وضوح می‌شنیدند.
دلیلش این بود که نفیس با استفاده از شکل‌دهی کاری‌برحق کرده بود تا صدایش در سراسرِ قلعه بپیچد و به‌راحتی‌لحظه‌ای حتی به گوشِ کسانی برسد که روی دیوارهای بیرونی ایستاده بودند.
او گفت:
«پنجاه و هفت سال پیش، بذرهای تباهی برای نخستین بار در دنیای ما شکوفا شدند و طلسمِ کابوس را با خود آوردند. در‌خیره آن زمان، زمین از پیش در حالِ مرگ بود؛ ویران‌شده از جنگ‌های بزرگ و بلایایی که اجدادمان به بار آورده بودند. بشریت تازه‌حتی به تعادل رسیده بود و با درس گرفتن از گذشتهٔ تلخ، داشت رفته‌رفته دنیای جدید و هماهنگی را از خاکسترِ دنیای قدیم بنا می‌کرد.
اما چیزی که در عوض با آن روبه‌رو شدیم، خونریزی در مقیاسی غیرقابل‌تصور بود. انسان‌های بی‌شماری‌شعله‌های قربانیِ وحشت‌های کابوسِ اول شدند و انسان‌های بیشتری هم به دستِ سیلِ موجوداتِ کابوس قتل‌عام شدند. تعادلِ‌طاقت‌فرسای شکننده‌ای که به بشریت اجازهٔ بقا می‌داد از بین رفت و انسان در آستانهٔ انقراض قرار گرفت.»
نفیس مکث کرد. صدایش بر فرازِ دریاچهٔ آینه طنین‌انداز بود.برحق مردم به او چشم دوخته بودند؛ مسحورِ چهرهٔ درخشانِ این‌لحظه‌ای ایزدبانوی زنده و حقیقتِ تاریکی که در کلماتش نهفته بود.
گویی داشتند وحشت‌های آن‌اینجا دورانِ دور را همراه‌درهم‌نشکسته با او تجربه می‌کردند.
«...اما ما منقرض نشدیم. در عوض، بیدارشدگانِ دلاورِ نسلِ اول و تمامِ کسانی که از‌می‌کشند آن‌ها حمایت می‌کردند به پا خاستند، کابوسِ متجاوز را عقب راندند و بر همان قدرتی که‌گرفته دنیا را به زانو درآورده بود تسلط یافتند. آن‌ها دوام آوردند، غلبه کردند. آن‌ها پیروز شدند.
اما مهم‌تر از همه، آن‌ها یاد گرفتند... به یاد آوردند. به همین دلیل، وقتی نیروهای تباهی قدرتمندتر شدند و‌زبانه دروازه‌های کابوس باز شدند تا پلیدهایی ترسناک را که بیدارشدگان پیش‌تر هرگز با آن‌ها روبه‌رو نشده بودند به زمین‌همهٔ بیاورند، پا پس نکشیدند. شمشیرهایشان را به سوی موجوداتِ کابوس گرفتند، به مصافِ بذرهای کابوس رفتند و عروج‌یافته شدند.»
ردی از‌متخاصم اندوه به صدای‌داده‌اند صافش راه یافت.
«حتی وقتی آمریکا در برابرِ وحشتِ یک دروازهٔ اعظم سقوط کرد، انسان‌ها‌است تسلیمِ ناامیدی و یأس نشدند. بیدارشدگانِ نسلِ دوم که پروردهٔ جنگجویانِ استوارِ نسلِ‌خیره اول بودند، مشعلِ بشریت را به دست گرفتند و تاریکی را فراری دادند.
آن‌ها از پایگاه‌های انسانی روی زمین محافظت کردند و هم‌زمان لشکرکشی‌های جسورانه‌ای برای تسخیرِ گسترهٔ هولناکِ عالمِ رؤیا به راه انداختند. در‌پایین آن دنیای جدید و شوم سکونتگاه‌هایی ساختند و با فتحِ کابوسِ سوم به قدیس تبدیل شدند. حتی تا تختِ مقامِ مطلق بالا‌چیره رفتند و قدرتی به دست آوردند که هیچ انسانی در جهانِ بیداری پیش از آن نداشت. و آن قدرت... آن قدرت فاسدشان کرد.»
صدای نفیس سردتر‌شده شد و چهره‌اش‌هنوز در هم رفت.
آهِ عمیقی کشید.
«آن‌ها در برابرِ طلسمِ کابوس به خود لرزیدند و وظیفه‌شان را از یاد بردند. اما‌همچنان سقوطِ آن‌ها برای همهٔ ما هم درسی شد. بنابراین، تا زمانی که نسلِ سومِ بیدارشدگان‌طاقت‌فرسای با برافراشتنِ پرچمِ بشریت به قدرت رسیدند، می‌دانستیم چطور به سرنوشتِ شومِ آن‌ها دچار نشویم.
با زنجیرهٔ کابوس‌ها روبه‌رو شدیم و زنده ماندیم. با پوست‌دزد روبه‌رو شدیم و زنده‌زبانه ماندیم. با جنگ در گورِ خدا روبه‌رو شدیم و زنده ماندیم. و از فاجعه‌ای که‌امیالِ یک سال پیش جان‌های بی‌شماری را از ما گرفت هم جانِ سالم به در بردیم.
خطراتِ بی‌شمار، موجوداتِ کابوسِ بی‌تعداد، جریان‌های پنهان و مرگبارِ‌شما دنیایی که از آن بی‌خبر بودیم — بشریت با‌همچنان همهٔ این‌ها روبه‌رو شد و در نتیجه فقط قوی‌تر شد.»
صدایش کمی‌متخاصم بالا رفت، سرشار‌داده‌اند از احساسی قدرتمند...
یا شاید‌حال صرفاً سرشار‌اینجا از قدرت.
«امروز، از همیشه قوی‌تریم. تعدادِ بیدارشدگان، استادها و قدیس‌ها از هر زمانِ دیگری بیشتر است — و شمارشان هر روز‌دریای بیشتر هم می‌شود. بیشتر از همیشه می‌دانیم و قادر به انجامِ کارهایی هستیم که پیش از این هرگز نمی‌توانستیم. جنگجویانِ‌دست شجاعِ بسیاری از بشریت محافظت می‌کنند و مردمِ دلاورِ بی‌شماری — یعنی همهٔ شما — حامیِ آن جنگجویان هستند. و بنابراین...»
لحظه‌ای ساکت شد و‌این با نگاهی نافذ و سوزان‌شما به مردمِ پایین خیره ماند.
«امروز، پیش از هر‌نابودیِ چیز، می‌خواهم یک حقیقت‌می‌ایستیم را به یاد داشته باشید.
بله، خطراتی که امروز با آن‌ها روبه‌رو هستیم از همیشه وخیم‌ترند.تیز بله، عالمِ رؤیا دارد آرام‌آرام دنیای ما را می‌بلعد و آنچه‌دریای پیشِ رو داریم، از هر چیزی که نیاکانمان تجربه کرده‌اند هولناک‌تر است.
اما بشریت هرگز تسلیم نشده‌ایستاده‌ام است. بشریت هرگز روحیهٔ مبارزه‌اش‌است را از دست نداده است.
ما تا همین جا هم بر چالش‌های بی‌شماری غلبه کرده‌ایم و عالمِ رؤیا را‌تیز در خونِ دشمنانمان غرق کرده‌ایم. مردم می‌گویند دنیا دارد به پایان می‌رسد... بی‌شک یک‌خیره دنیا دارد به پایان می‌رسد. اما حتی وقتی به پایان برسد، بشریت باقی خواهد ماند.»
به جلو خم شد،نابودیِ دستانش را روی لبهٔ‌می‌ایستیم دیوار گذاشت و لبخند زد.
«اگر پلیدهای قدرتمندتری بیایند، نابودشان می‌کنیم. اگر خطراتی ترسناک‌تر از هر آنچه‌است تا به حال تجربه کرده‌ایم خود را نشان دهند، بر آن‌ها غلبه می‌کنیم.خیره اگر ایزدانِ سقوط‌کردهٔ گذشته‌های باستانی از دلِ تاریکی برخیزند تا ما را ببلعند...
آن‌وقت ایزدان را می‌کشیم.
به یاد داشته باشید!
این چیزی است که‌نابودیِ من، نفیس از شعلهٔ‌می‌ایستیم جاودان، به شما قول می‌دهم.»
و گویی که با کلماتِ او شعله‌ور شده باشند، شعله‌های اشتیاقی که‌است در روحِ مردمِ پایین می‌سوخت با شدتی تازه زبانه کشید. با نوری کورکننده‌خیره و حرارتی سوزان درخشیدند و در دریایی از آتشِ درخشان در هم آمیختند.
جمعیت غرید، سرشار‌روبه‌روی از میل به‌درهم‌نشکسته بالندگی... به پیروزی.
به زندگی.