چپتر 2362: شکارچی و شکار
0دشمنِ نهاییِ گرگ، شکارچی بود. از این رو، اگر‌تقریباً سانی می‌خواست در برابرِ دیوِ نخستینی که تجسمِ مفهومِ‌نحوهٔ گرگ بود مقاومت کند، باید خودش تجسمِ مفهومِ شکارچی می‌شد.
دست‌کم تا‌اول جایی که‌یکی در توانش بود.
این حرف شبیهِ پندی الهام‌بخش بود، اما در‌بشریت واقع هیچ‌چیزِ انتزاعی یا فلسفی‌ای در آن نبود.شمارش در عوض، صرفاً مسئله‌ای کاملاً عملی و بی‌روح بود.
در سطحِ قدرتی که سانی اکنون داشت،دنیا نبردِ فیزیکیِ دو موجود تنها نمودی از‌دوم برخوردِ خشونت‌آمیزِ اراده‌ها، جان‌ها... و جوهرشان بود.
درست است که نمودی نهایی بود،قدرتمندی اما همچنان فقط جنبه‌ای بیرونی داشت —کمی چیزی بیشتر از نوکِ کوهِ یخ نبود.
پس، تجلیِ مفهومی که هم برتر بود و هم در تضادِ مستقیم با‌کرده جوهرِ دشمن قرار داشت، به سانی کمک می‌کرد تا بهتر در برابرِ ارادهٔ‌دوم او مقاومت کند و ارادهٔ خودش را در برابرِ این خصم قدرت ببخشد.
دست‌کم این چیزی بود که امیدوار بود و انتظار داشت اتفاق بیفتد — واضح‌کرده بود که سانی پیش‌تر هرگز چنین تکنیکی را امتحان نکرده بود. او هرگز حتی‌مدت‌ها به چنین تکنیکی فکر هم نکرده بود، چه رسد به اینکه بخواهد اجرایش کند.
خوشبختانه، سانی در‌شمارش زمینهٔ تجلیِ مفهومِ شکارچی‌دنیا چند مزیتِ حیاتی داشت.
اول از همه، خودش شکارچی بود — آن هم یکی از ماهرترین شکارچیانِ بشریت.دنیا تعدادِ موجوداتِ کابوسِ قدرتمندی که شکار کرده بود تقریباً به شمارش درنمی‌آمد و افرادِ‌دیده کمی در دنیا پیدا می‌شدند که بیشتر از او دربارهٔ نحوهٔ تعقیبِ شکار بدانند.
دوم اینکه، مدت‌ها پیش یک بار شکارچیانِ نخستینِ عصرِ گرگ را به چشم دیده بود. نه‌تنها آن‌ها را دیده و با‌می‌شدند ایشان جنگیده بود، بلکه سبکِ نبردِ بدوی و بی‌رحمانه‌شان را هم یاد گرفته بود — او حتی در طولِ لشکرکشیِ جنوب‌یاد هنگامِ مبارزهٔ تمرینی با مورگان از آن استفاده کرده بود و آشنایی‌اش را با تکنیک‌های مبارزهٔ آن انسان‌های پیشاتاریخی افزایش داده بود.
و در نهایت، سانی استادِ رقصِ سایه بود. این توانایی به او اجازه می‌داد جوهرِ دشمن را بیاموزد و کالبدش را‌پیدا به خود بگیرد... اما حتی اگر دشمنی برای سایه‌شدن وجود نداشت — یا اگر از ترسِ از دست دادنِ خودِ رها‌بی‌رحمانه‌شان و بی‌لنگرش جرئت نمی‌کرد سایهٔ کسی شود — باز هم تجربهٔ عظیمی در تجلیِ ذهنیت و فیزیکِ شخصی غیر از خودش داشت.
حتی تجربهٔ‌تقریباً تبدیل شدن‌درنمی‌آمد به شخصی دیگر.
هر چه‌بشریت باشد، سایه‌ها‌موجوداتِ ذاتاً انعطاف‌پذیر بودند.
بنابراین، حتی اگر سانی هرگز تلاش نکرده بود برای کسبِ برتری‌قدرتمندی در نبردِ اراده‌ها با دشمنی برتر مفهومی متضاد را تجلی بخشد،دربارهٔ باز هم به‌اندازهٔ کافی اطمینان داشت که از پسِ این کار برمی‌آید.
سانی در حالی که از دامنهٔ آتشفشان‌شکارچیانِ به پایین پرواز می‌کرد و حواسِ گرگ به‌تقریباً زنبورهای ابسیدین پرت بود، ذهنش را استوار کرد.
حسش کن...
سانی به جلو یورش برد و در حالی که نوکِ نیزه‌اش‌درنمی‌آمد تاروپودِ جهان را می‌شکافت، خودش را کسِ دیگری تصور کرد. تخیلش تصویری‌پیش از اعماقِ وجودش فراخواند و آن تصویر، مطیعِ اراده‌اش، به حقیقت پیوست.
تقریباً می‌توانست‌اول حسش کند...یکی واقعاً حسش می‌کرد.
سرمایِ اولِ صبح وقتی از کلبهٔ محقرش بیرون‌بشریت آمد؛ کلبه‌ای با دیوارهایی از پوستِ خام. لرزشِ قطره‌های‌درنمی‌آمد شبنم رویِ تیغه‌های علف. بویِ خونِ تازه در هوا.
فریادِ خویشانش، منظرهٔ هولناکِ جسدی دریده‌شده به‌دنیا دستِ جانوران. گرگ‌ها شبانه به قبیله‌اش شبیخون زده‌مدت‌ها و جانی را گرفته بودند. خشم، اندوه... گرسنگی.
کینهٔ تاریک در چشمانِ افرادِ قبیله‌اش که برای‌کرده راهنمایی چشم به او دوخته بودند. هر چه‌می‌شدند بود، بهترین شکارچیِ میانشان محسوب می‌شد... رهبرشان. رئیسشان.
سنگینیِ آشنایِ نیزه‌اش وقتی به سمتِ‌شکارچیانِ جنگل به راه افتادند، بافتِ صیقلیِ‌شکار دستهٔ کارکرده‌اش، تیزیِ بی‌رحمانهٔ تیغهٔ چخماقی‌اش.
با همین نیزه قرار بود گرگ‌ماهرترین را بکشد. می‌خواست بکشدش چون جرئت‌قدرتمندی کرده بود خویشانش را شکار کند...
چون جرئت کرده‌شمارش بود در قلمروِ‌کمی او شکار کند.
هااا...
سانی حس می‌کرد خونش دارد داغ‌تر می‌شود و تندتر در رگ‌هایش می‌دود.شکار چشمانش با نوری خشن و مرگبار درخشید. ذهنِ شفافش غرق در تصویرِ‌تعقیبِ مجسم‌شده بود؛ حرکاتش تند و حساب‌شده می‌شد، خالی از هرگونه ظرافت یا نرمی.
اراده‌اش نیز دگرگون شده بود.یکی تغییر کرد تا با جوهرِ یک‌کابوسِ شکارچیِ نترس و بی‌رحم سازگار شود.
لحظه‌ای بعد، سانی بر سرِ گرگ آوار شد. نیزه‌اش‌می‌شدند به قصدِ چشمانِ درخشان و کینه‌توزِ جانور یورش برد‌نخستینِ و با خود قطعیتِ مطلقِ مرگ را به همراه آورد...
با این حال، گرگ نیز درنده‌ای وحشی و مکار بود. از سانی بزرگ‌تر بود، قوی‌تر بود،می‌شدند سریع‌تر بود... و البته گرسنه‌تر. به‌راحتی نیزه را جاخالی داد، به عقب جهید و غرشِ هولناکی‌جنگیده سر داد. نگاهِ زجرآورِ سه چشمِ زرشکی‌اش او را شکافت و تا عمقِ روحش نفوذ کرد.
و ناگهان، سانی کوچک و‌ماهرترین ضعیف شد. شکاری بود که‌کابوسِ از ترس فلج شده بود.
خاکستر در اطرافش به هوا برخاست، و پیش از آنکه گرگ‌کابوسِ بتواند دوباره یورش ببرد، سانی در سایه‌ها ناپدید شد و جای‌می‌شدند دیگری از آن‌ها بیرون آمد؛ نیزهٔ بی‌رحمش پهلویِ گرگ را شکافت.
«من...»
دیوِ باستانی زوزه‌ای کشید و در طوفانی از‌کرده برفِ ویرانگر از هم پاشید؛ سپس در امتدادِ‌می‌شدند شیبِ آتشفشان عقب نشست تا دوباره شکل بگیرد.
سانی یک قدم جلو رفت و بارِ‌بشریت دیگر نیزه‌اش را به سمتِ دیوِ نفرین‌شده‌تقریباً نشانه رفت. لبانش به پوزخندی بی‌رحمانه کج شد.
«...شکارِ هیچ‌کس نیستم.»
گرگ کسری از ثانیه با جنون و نفرت‌پیدا به او خیره ماند، و سپس در گردبادی‌پیش از نیتِ قتلِ جنون‌آمیز به جلو هجوم آورد.
سانی با نوکِ نیزه‌اش به پیشوازِ جانور رفت. در‌تقریباً نقطهٔ برخوردشان، شیبِ آتشفشان در هم شکست و هزاران‌نحوهٔ تن خاکستر و سنگ به درونِ دریایِ ابرها فروریخت.
صدایِ غرشِ کرکننده‌ای ابرها را به تلاطم انداخت‌تعدادِ و دنیا به لرزه درآمَد، گویی از خشونتِ‌درنمی‌آمد نیروهای فاجعه‌باری که رها کرده بودند، زخم برداشته بود.
با این حال، نه سانی و نه گرگ توجهی به این موضوع نکردند، چرا که‌تقریباً خود به گردبادی خروشان و هولناک از ویرانی بدل شده بودند. آن دو در رقصِ وحشتناکِ‌نخستینِ مرگ در هم تنیده بودند و هیچ‌چیز نمی‌توانست در برابرِ وحشتِ مرگبارِ خشمِ غریزی‌شان تاب بیاورد.
آتشفشانِ سر‌به‌فلک‌کشیده به لرزه درآمد.