چپتر 2250: شعله‌های امید
0پلید چیزی نمانده بود جانِ فلیس را بگیرد. تا‌حتی آن موقع لباسِ فلیس غرق در خون شده بود‌سرشتِ و سید دیگر آن‌قدر سریع نبود که جلویش را بگیرد...
در آن لحظه، درخششِ ملایمی‌انگار ناگهان تاریکی را روشن کرد‌برابر و آن را پس راند.
قلبِ سید تند زد.
بانو نفیس؟
نزدیک بود؟ نه... آخرین باری که چشمش به او افتاده بود،گرفته ستارهٔ دگرگون داشت در آسمانِ سیاه ناپدید می‌شد؛ آن‌قدر دور که‌پرتاب نمی‌توانست سربازانِ در حالِ مرگ را با شعله‌های آرام‌بخشِ خود شفا دهد.
اما جای اشتباه نبود. سید این حس را‌تواناییِ خوب می‌شناخت، چرا که سال‌ها در میدان‌های نبردِ‌فعال بی‌شمار برای زنده ماندن به آن تکیه کرده بود.
البته گرمایی که در بدنش می‌پیچید و درد را می‌شست،شکرِ بسیار قوی‌تر از همیشه بود. زخم‌هایش خیلی سریع‌تر از زمان‌هایی‌پرتاب که در شعلهٔ سفید و ملایم غوطه‌ور می‌شدند، التیام می‌یافتند.
فقط این هم نبود...
درخششِ ملایمی زیرِ پوستِ سید سوسو می‌زد و حس می‌کرد... قدرتمند و سرزنده شده است. سرشار از‌توان‌های قدرت بود و خستگی‌اش رنگ باخته بود. انگار بدنش که پیش از این در اوجِ تواناییِ یک‌بودند عروج‌یافته بود، دو برابر قوی‌تر شده بود. حتی حس می‌کرد روحش از آن درخششِ سفید قدرت گرفته است.
شکرِ خدایان!
سید با فعال کردنِ پی‌درپیِ توان‌های‌برابر سرشتِ خود، شانه‌اش را به پلید کوبید‌کردنِ و آن را به عقب پرتاب کرد.
فلیس...
سید به سمتِ‌انگار ندیمه برگشت و‌تواناییِ بی‌اختیار لبخندی زد.
همان درخششِ ملایم از فلیس‌انگار هم ساطع می‌شد و زخم‌های‌برابر او نیز داشتند التیام می‌یافتند.
نه...
فقط فلیس نبود. همه بودند.
دورتادورشان، صدها سرباز — چه از قلمروِ سرود و چه از‌گرفته قلمروِ شمشیر، هرچند دیگر فرقی هم نمی‌کرد — از شعله‌های سفید‌پرتاب و خالص جان می‌گرفتند. زخم‌هایشان التیام می‌یافت و قدرتشان بیشتر می‌شد.
و دورتر نیز همین‌طور بود.
چشمانِ سید گشاد شد.
چطور...
پیش از این، بانو نفیس تنها می‌توانست موهبتِ شعله‌هایش را به وفادارترین پیروانش ببخشد، آن هم فقط در صورتی‌شانه‌اش که به او نزدیک بودند. او در طولِ سال‌ها این توانایی را توسعه داده و برد و قدرتِ آن را‌سرود افزایش داده بود — تا جایی که می‌توانست بخش‌های بزرگی از میدانِ نبرد و هزاران سرباز را هم‌زمان شفا دهد.
اما حالا، فقط‌رنگ هزاران نفر نبودند...پیش صدها هزار نفر بودند.
تمامِ جمعیتِ عظیمِ دو ارتشِ بزرگ داشتند‌حتی شفا می‌یافتند و قدرت می‌گرفتند، در حالی‌پی‌درپیِ که بانو نفیس هیچ‌کجا به چشم نمی‌خورد.
اما حتی بدونِ دیدنِ‌نبردِ او، مردم می‌دانستند چه‌ماندن کسی نجاتشان داده است.
صداهایی اینجا و آنجا‌پیش بلند شد که پر از‌حتی قدردانی، آسودگی... و امید بود.
«ستارهٔ دگرگون!»
«بانو ستارهٔ دگرگونه!»
«شعلهٔ جاودان با ماست!»
ری در میانِ سربازانِ مجروحی نشسته‌پیش بود که پریِ ریزنقش با کمکِ کلبهٔ‌گرفته ترسناکش نجاتشان داده بود. ناگهان یکه خورد.
این دیگه چیه؟!
فضای داخلِ کلبه‌میدان‌های ناگهان بسیار روشن‌تر‌برای از قبل شد.
دورتادورش، مردم می‌درخشیدند...
خودش هم می‌درخشید.
گرمایی آشنا بدنش را پر کرد و خراش‌هایی که در طولِ نبرد‌فعال برداشته بود، بی‌هیچ ردی ناپدید شدند. همین اتفاق داشت برای فلور و‌بی‌اختیار دو استادِ ارتشِ شمشیر که به زنده ماندنشان کمک کرده بودند هم می‌افتاد.
در واقع، تنها کسی که با درخششی ملایم‌ماندن نمی‌درخشید، میزبانِ پری‌گونه‌شان بود؛ او با حالتی گیج‌می‌شست روی چهرهٔ شیطنت‌آمیز و زیبایش در هوا شناور بود.
ری این حس را می‌شناخت...
همان گرمایی بود که‌باخته وقتی بانو نفیس شفایش‌تواناییِ می‌داد حس کرده بود.
بیرون از پنجره، سربازانِ دو ارتشِ بزرگ‌حتی همگی با شعله‌های سفید درمان می‌شدند و با‌توان‌های توانی تازه به دریای موجوداتِ کابوس یورش می‌بردند.
یکی از دو استادِ ارتشِ شمشیر اولین‌زنده کسی بود که ایستاد، شمشیرش را احضار کرد‌درد و با چهره‌ای مصمم به در اشاره کرد.
«بانوی زیبای من، اربابِ خیرخواه این کلبه... من، تریستان از سپرِ گلسرخ، تا ابد‌فعال سپاسگزارِ لطفِ شما هستم. با این حال، اکنون که زخم‌هایم شفا یافته، شرافتم حکم‌همان می‌کند که به نبرد بازگردم. لطفاً به کلبه‌تان فرمان دهید درش را باز کند!»
ری و‌خستگی‌اش فلور نگاهی‌باخته ردوبدل کردند.
رانی و تامار هنوز آن بیرون بودند، جایی داشتند برای جانشان می‌جنگیدند.فعال با توجه به لحنِ عجیب‌وغریبِ صحبت کردنش، استاد تریستان احتمالاً هنوز از ضربه‌ای‌لبخندی که به سرش خورده بود بهبود نیافته بود، اما جانِ کلامش درست بود...
نمی‌توانستند در حالی که همرزمانشان‌بی‌شمار آن بیرون در میدانِ نبردِ‌کرده خونین می‌جنگیدند و می‌مردند، پنهان شوند.
وقتی فلور نامحسوس سر‌پیش تکان داد، ری آهی‌برابر کشید و از جا برخاست.
بقیهٔ سربازان هم آرام ایستادند. آن‌ها رو‌اوجِ به میزبانِ کلبهٔ هیولایی کردند و منتظر‌شکرِ ماندند؛ چشمانشان پر از عزمی عبوس بود.
پریِ ریزنقش‌پیش با تعجب به‌عروج‌یافته آن‌ها نگاه کرد.
مکثی کرد و بعد گفت:
«می‌دونین، در‌باخته دستگیره داره. می‌تونین‌اوجِ خودتون بازش کنین...»
رین تلوتلو خورد‌اوجِ و با چشمانی گشادشده‌حتی به تامار نگاه کرد.
هر روز پیش نمی‌آمد که دوستش را‌زنده ببیند... که با درخششِ سفید و زیبایی‌می‌پیچید به‌آرامی می‌درخشید، انگار که موجودی آسمانی باشد.
«نه، صبر کن...»
چرا شوالیهٔ‌خستگی‌اش پر هم‌باخته داشت می‌درخشید؟
چرا همه می‌درخشیدند؟
...البته همه به‌میدان‌های جز خودِ رین‌برای و دیوِ فولادیِ غول‌پیکر.
زخم‌هایشان جلوی چشمانش در حالِ‌اوجِ التیام بود و حرکاتشان سریع‌تر‌روحش و برشِ تیغه‌هایشان عمیق‌تر شده بود.
برای چند لحظه،رنگ موجوداتِ کابوس واقعاً‌پیش به عقب رانده شدند.
رین لحظه‌ای بی‌حرکت ماند.
«...باید کارِ‌سال‌ها نفیس باشه،نبردِ مگه نه؟»
سرش چرخید‌باخته و به‌پیش دوردست خیره شد.
به آن موجودِ عجیب، دلخراش و‌پیش زیبایی که مثل کوهی بر فرازِ‌روحش میدانِ نبردِ درهم‌شکسته قد برافراشته بود.
ملکه سونگ...
درست همان لحظه که رین به او نگاه کرد، ناگهان شهاب‌سنگی‌البته سفید و آتشین تاریکیِ آسمانِ سیاه را شکافت و به پیکرِ غول‌پیکرِ‌زمان‌هایی ملکه برخورد کرد؛ انفجاری عظیم رخ داد که کلِ جهان را لرزاند.
آن ستارهٔ‌باخته دگرگون بود که‌اوجِ از آسمان‌ها برمی‌گشت.
اما حالا‌خستگی‌اش چیزی در او‌انگار فرق کرده بود.
رین از آن فاصله نمی‌توانست ببیند، با این حال یک چیز‌خدایان را می‌دانست: ملکه با وجود اینکه پیش از این از هیچ‌ندیمه حمله‌ای ککش هم نگزیده بود، از این ضربه واقعاً تلوتلو خورد.
«صـ... صبر کن...»
لحظه‌ای بعد، رین‌انگار ملکه سونگ را‌تواناییِ به‌کلی از یاد برد.
و ستارهٔ‌خستگی‌اش دگرگون را‌باخته هم همین‌طور.
چون چیزی حس‌اوجِ کرد... چیزی که مو‌حتی بر تنش سیخ کرد.
حس کرد سایه‌ها در سرتاسرِ‌بی‌شمار میدانِ نبرد عمیق‌تر، تاریک‌تر و‌کرده بی‌نهایت سردتر از قبل می‌شوند.
همان‌طور که ارتش‌های بزرگ در گرمای شعله‌های سفید‌برابر غرق بودند، سرمایی ناگهانی در سرتاسرِ میدانِ نبرد پخش‌توان‌های شد، گویی خودِ مرگ نفسی یخبندان بیرون داده باشد.
و بعد، سایه‌ها حرکت کردند.